Artikelen Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Karsu brengt ode aan de oprichter van Atlantic Records
16 FEB 2018 • Door Zoë Heijke • Beeld: © Alphons Nieuwenhuis • Meer blogs over Muziek

Karsu brengt ode aan de oprichter van Atlantic Records

Zangeres en pianiste Karsu (27) vond haar grote voorbeeld nét te laat: ‘Drie dagen nadat ik zijn secretaresse had gesproken, overleed hij.’ Nu zingt en speelt ze over zijn levensverhaal in haar nieuwe theatervoorstelling Karsu plays Atlantic Records. ‘Dit is de enige ode die ik in mijn leven zal maken. Alleen Ahmet Ertegün is daar geschikt voor.’

Ik spreek met Karsu Dönmez af bij T’s Tea Bar in Amsterdam. De zangeres is een geboren en getogen Amsterdamse: op haar veertiende speelde ze al in het restaurant van haar vader in De Pijp. Ondertussen is ze drie albums en een Edison Publieksprijs verder. ‘Ik ben een beetje aan het zoeken naar nieuwe cafés’, vertelt ze terwijl ze de gigantische theekaart bekijkt. ‘Een vriendin raadde T’s Tea Bar aan, dus ik ben benieuwd.’ We stemmen in dat het buiten koud is en we allebei teveel koffie hebben gedronken, dus kiezen we samen voor Chai Tea. Zij een met kokosmelk, ik met gewone melk.

Oké, ik ben nieuwsgierig. Wie is toch die man in jouw leven?

‘Ahmet Ertegün is de oprichter van het platenlabel Atlantic Records. Hij heeft ervoor gezorgd dat verschillende rassen, culturen en geaardheden zijn samengekomen. Van Ray Charles en Otis Redding tot The Rolling Stones en Cher: het ging bij Ahmet niet om de kleur, maar om de muziek. Het maakte voor hem niet uit of je paars, geel, oranje of wit was.’

Je zingt en speelt in je nieuwe theatervoorstelling zijn levensverhaal. Heeft hij zo’n fascinerend leven gehad?

‘Ja, heel fascinerend zelfs. Om een tipje van de sluier te geven: Ahmet is de zoon van de eerste Turkse ambassadeur en verhuisde op jonge leeftijd met zijn vader naar Amerika. Daar werd hij verliefd op de jazz. Hij besloot een concert te organiseren in het huis van de Turkse ambassade. Dat concert ging de geschiedenisboeken in als het eerste concert in Amerika waarbij donkere mensen door de voordeur naar binnen mochten komen.’

Klinkt nu al prachtig. Maar waarom vertel jij zijn levensverhaal?

‘Hij is mijn grote voorbeeld. Op mijn zestiende ontstond er een grote interesse voor jazz. Ik speelde en zong destijds in het restaurant van mijn vader in Amsterdam. Ineens begonnen journalisten over mij te schrijven. Dat het zo apart was dat een jong, Turks meisje, jazzmuziek speelde. Daar werd ik erg onzeker van.’

Is het zo raar dat een Turks meisje jazzmuziek maakt?

‘Net zo raar als dat iemand uit Mongolië een hardcore-band opricht. Je staat er even van te kijken.’

Is dat niet juist ook een kracht? Om anders dan anderen te zijn?

‘Ja, zeker. Maar als je zestien bent voelt dat absoluut niet zo. Dan wil je er gewoon bij horen met dezelfde lievelingsband en Eastpack-rugzak. Daarbij is het heel verwarrend als journalisten ineens schrijven dat het apart is wat je doet. Dat heeft er wel voor gezorgd dat ik mij ben gaan verdiepen in Turkse jazzmuzikanten en toen stuitte ik op de naam Ahmet Ertegün. Een man met dezelfde culturele achtergrond én interesse in jazz. Ineens voelde ik me niet meer zo alleen.’

Heb je toen contact met hem gezocht?

‘Ja, het leek mij ontzettend gaaf om met hem te mogen werken. Maar ik was net te laat. Drie dagen, nadat ik zijn secretaresse had gesproken, was hij plotseling overleden.’

Dus toen besloot je maar om in plaats van met hem samen te werken, een theatervoorstelling over hem te maken?

‘De theatervoorstelling is een soort ode aan Ahmet Ertegün. Ik wil zijn kijk op de wereld overbrengen: iedereen is welkom en iedereen moet via de voordeur naar binnenkomen. Ik geloof dat dat echt nodig is in de wereld van nu. Kijk bijvoorbeeld naar de zwarte pietendiscussie. Niet per se de discussie, maar alles wat eromheen gebeurt. Alle mensen die tegen elkaar schreeuwen. Volgens mij willen we allemaal maar één ding en dat is gelukkig zijn. Als je de huid eraf haalt, ziet iedereen er hetzelfde uit.’

Normaal gesproken vertel je je eigen verhaal door middel van muziek. Nu vertel je andermans verhaal, met nummers van onder andere Ray Charles en Led Zeppelin. Hoe is dat?

‘Best lastig. Ik wil niet als coverbandje overkomen én er zitten heel veel muziekstijlen in: van The Rolling Stones tot Shaggy. Dus ik heb samen met Ulrich de Jesus, de gitarist van de band,  de nummers omgegooid. We hebben er een eigen sausje overheen gegooid. We doen bijvoorbeeld een reggae versie van Paint It Black van The Rolling Stones. Zo tof.’

Hoe maak je zo’n verhaal dan eigen?

‘Met de tijd van nu. Ik vertel bijvoorbeeld tijdens de voorstelling over een jukebox, maar er zitten ook jongens en meiden van vijftien in de zaal. Een jukebox is voor hen niet zo’n herkenbaar begrip. Maar hoe leg je een jukebox uit? Nu zeg ik: ‘Het is een soort Spotify’. Dan liggen de ouderen wel echt helemaal dubbel van het lachen. Maar zo maak ik het eigen. Ik ben verder onderschikt aan het verhaal. Het is echt een ode aan het prachtige levensverhaal van Ahmet. Zo moet je het zien.’

Benieuwd naar het verhaal van Ahmet, de oprichter van Atlantic Records? Karsu plays Atlantic Records is t/m 12 mei te zien in verschillende theaters in Nederland. Wij geven op bijna alle theatervoorstellingen een lekkere korting. Check de speellijst voor een voorstelling bij jou in de buurt.

Comments

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.