Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Seksscènes met Yuki Kempees
17 APR 2014 • Door Sara Madou • Meer blogs over Lezen

Seksscènes met Yuki Kempees

In het grote, lichte café van Eye Amsterdam stikt het van de filmnerds. Het Imagine Film Festival heeft het gebouw overgenomen. Aan een van de tafeltjes zit Yuki al te wachten, uit de toon vallend in dat gezelschap. ‘Volgens mij is het een hele gladde kerel,’ zei ongetekende eerder tegen een collega. Als je zijn boek leest, met de intrigerende titel Cirkels zijn alleen mooi als ze rond zijn, zou je zomaar die indruk kunnen krijgen. Een ex-model, veelvuldig schrijvend over meisjes en wat hij met ze gedaan heeft/doet/wil doen: het vooroordeel is ons vast vergeven. Een interview dat hij laatst gaf in Spuiten & Slikken deed die opinie al enigszins wankelen. Daar maakte hij een ietwat verlegen indruk, nerveus misschien zelfs. Niet wat je verwacht van iemand die een boek schreef dat bomvol seks en drugs staat, en waarvan de hoofdpersoon precies diezelfde intrigerende naam heeft: Yuki.

Geheelonthouding
Hij drinkt cappuccino’s, want doet een geheelonthoudersmaand. 30 dagen geen seks, drugs of alcohol. ‘Zodat ik weer even zeker weet dat ik nee kan zeggen’. Waar hij voorlopig geen ‘nee’ tegen zegt, zijn media-optredens en lezingen. Yuki heeft het druk met zijn boek promoten. ‘Dat vind ik eigenlijk best vermoeiend. Had ik niet verwacht. Bij ieder gesprek probeer ik nieuwe dingen te bedenken, want ik wil de interviewer wel pleasen met goede quotes. Anders hoor ik mezelf praten en denk ik: niet wéér dat verhaal. Het is echt even wennen om zo veel over jezelf te praten.’ Niet dat hij daar problemen mee heeft. ‘Ik praat graag over mijn boek en dat gaat nou eenmaal indirect over mezelf. Als ik dat niet had gewild, zou ik een heel ander boek hebben geschreven. Ik heb bewust gekozen voor deze vorm. Vaak denken mensen dat ik letterlijk het hoofdpersonage ben, maar die verwarring van wat is echt en wat is verzonnen vind ik wel een compliment. Lezers zijn er dan in ieder geval mee bezig, het interesseert ze hoe het zit.’

Yuki’s boek is een klassiek coming of age verhaal, al lijkt hij zelf een beetje moeite te hebben met die typering (‘Ik geloof er niet in dat alles in één hokje moet. Alsof al die boeken hetzelfde zijn’). Gedurende een zomer volg je als lezer het leven van een jongen die zich door het Amsterdamse nachtleven hoert en sloert. Het ene na het andere meisje paradeert door z’n slaapkamer, soms meerdere exemplaren tegelijk. Op feestjes liggen pillen en poeders nog net niet letterlijk voor het oprapen en slapen in het weekend lijkt een overschat concept. Maar echt gelukkig lijkt de boek-Yuki er niet van te worden. De dood van zijn beste vriend spookt nog steeds door zijn hoofd en al die betekenisloze seks gaat hem uiteindelijk toch tegenstaan.

Ambitie
De typering boek-Yuki zegt het al; de schrijver is echt een ander persoon. ‘Er zijn wel delen op waarheid gebaseerd hoor. Er zitten een aantal vrouwen in die sterk gebaseerd zijn op ex-vriendinnetjes en de beste vriend in het boek is ook mijn beste vriend in het echt: ik heb niet eens zijn naam veranderd. Maar ik heb nooit geroepen de waarheid te schrijven, er zijn veel dingen zwaar overdreven of compleet verzonnen. Een tijdje heb ik een behoorlijk wild leven gehad, dat is waar. Op een gegeven moment had ik alles wel gezien en meegemaakt op dat gebied, wilde iets substantieels doen met mijn leven. Schrijven bleek perfect.’

Naast zijn gewone werk (in de marketinghoek met name, onder andere tijdens de hoogtijdagen van Hyves) begon Yuki een blog. Steeds meer mensen lazen z’n stukjes. Niet gek, want zijn werk leest lekker weg. Het is net alsof je een loslippige vriend tegen je hoort praten. Een uitgeverij zag er logischerwijze wel brood in en anderhalf jaar lang werd er getikt aan dat debuut. Het levert een boek op met een bijzonder beeldende stijl. Dat werkt vooral goed bij de vele seksscènes. Al lezend in de trein of -om maar een totaal random locatie te noemen- op een redactie kun je er in ieder geval danig door afgeleid raken.

Yuki: ‘Ik heb nooit de ambitie gehad om schrijver te worden, het gebeurde gewoon. Of ik een plan heb gemaakt toen ik begon met mijn boek? Nee joh, ik deed maar wat. Ben gaan zitten en schrijven. Ik kon het ook heel makkelijk loslaten, wilde de boel het liefst over de heg flikkeren en gelijk beginnen aan nummer 2.’ Het leverde hem een trouwe schare fans op. Mannen én vrouwen, 15 tot 35, weten Yuki te vinden met enthousiaste reacties op Facebook en Twitter. Maar kritiek is er ook. Het boek is wel erg fragmentarisch. Er zit geen conflict in, een onthulling of een andere ‘grootse gebeurtenis. En gáát het wel ergens over? Yuki zelf ziet het probleem niet zo. ‘Ik heb het wel overwogen, om een twist aan het verhaal toe te voegen ofzoiets. Maar dat voelde te geforceerd. Mijn boek gaat over het leven zoals het echt is, of althans, zoals het echt kán zijn. Ik pretendeer geen grootse literatuur te schrijven, maar hoop wel dat mensen zich erin kunnen herkennen. De feestmentaliteit, en dat lege gevoel dat je er soms aan over kunt houden. Het blijkt een onderwerp te zijn dat leeft bij jongeren in de stad, van midden in de 20. Dát is mijn publiek. Plus de mensen die wellicht een minder veelbewogen leven leiden, maar wel benieuwd zijn hoe dat is. En moeders, die willen weten wat hun kinderen tegenwoordig uitspoken.’

Gedwongen verdwijning
Het eindresultaat doet ons ergens denken aan De Avonden van Gerard Reve. Niet qua schrijfstijl, qua ‘er gebeurt eigenlijk niks, maar ondertussen stiekem toch heel veel’. Yuki heeft De Avonden niet gelezen. ‘Ik lees niet veel boeken. Zeker niet nu ik zelf schrijf. Ik ben veel te bang dat ik dingen overneem. Laatst las ik in een boek van Brusselmans en merkte tijdens het schrijven, even later, dat ik opeens hele lange dialogen maakte, net als hij doet. Ik wil wel echt mijn eigen stem hebben.’
Vergelijkingen met andere schrijvers hoeven van hem dus ook niet zo. James Worthy is een naam die vaak valt: ook jong, stads, direct en beeldend taalgebruik, persoonlijke anekdotes. En doet het lekker in de media. Het hype-effect? Yuki: ‘Sommige mensen zeggen dat wel: ‘je bent gewoon een hype’. Maar wat betekent dat eigenlijk? Je wordt geen hype doordat de uitgeverij je goed plugt, daar heb je echt lezers voor nodig die enthousiast zijn over je boek. En daar gaat het toch om? Ik schrijf liever een boek dat goed verkoopt, voor een enthousiast publiek, dan dat ik een paar honderd exemplaren wegzet van een moeilijk literair werk waar alleen recensenten enthousiast over zijn.’

Ook gelezen, in een der recensies: ‘veelbelovend, maar we weten pas écht of Kempees kan schrijven als hij een verhaal heeft verzonnen, in plaats van over zijn eigen leven te schrijven.’ Yuki moet lachen. ‘Dan heb je gewoon een sterke fantasie! Een goede schrijver kan over alles een sterk verhaal schrijven. Of het nou waargebeurd is, zoals deze ontmoeting met jou, of totaal fictief.’ Zijn nieuwe boek, waar hij net aan is begonnen, bevat overigens meer fictie. Maar goed ook. Bij Cirkels bleek Yuki steeds meer op de verzonnen, extremere versie van zichzelf te gaan lijken. ‘Tijdens het schrijven betrapte ik mezelf erop dat ik als de boek-Yuki ging denken. Dingen doen of zeggen, omdat hij dat zou doen. Grenzen steeds verder oprekken . Of dat research was, geen idee, maar het was in ieder geval niet bewust. Godzijdank verdween die honger naar het extreme toen het boek af was.’ Boek nummer twee, waar hij net aan is begonnen, gaat over een jongen wiens vriendin verdwijnt. Hoe en waarom is nog niet zeker. ‘Misschien moet er maar iemand in mijn eigen leven verdwijnen, zodat ik op ideeën kom.’

Groupies
We gaan er voor het gemak maar vanuit dat het een grapje is. Anders worden z’n groupies nog afgeschrikt. ‘Ik vind het altijd tof om te horen wat iemand van m’n boek vond, krijg vaak hele leuke dingen te horen. Laatst nog, stuurde een jongen het leesverslag op, dat hij voor school van mijn boek had gemaakt. Geen idee of z’n docent dat kan waarderen, een verslag over een boek waarom verhalen staan over trio’s en nachten vol xtc. Maar ik krijg nu ook voor het eerst te maken met het concept ‘groupie’. Meiden die iets tegen me zeggen en na mijn reactie - ik reageer altijd - berichtjes blíjven sturen. Daar ga ik niet op in hoor. Zo verstandig ben ik inmiddels wel.’
Jammer voor al die groupies, want we hebben ons vooroordeel moeten laten varen. De echte Yuki is prettiger gezelschap dan het slicke exemplaar in zijn boek. HIj bestelt nog een cappuccino. ‘Die maand geheelonthouding doe ik elk jaar in april. Een handige maand daarvoor: nog geen zomer waarin je zoveel zin hebt in.. ehm.. alles, en geen december of januari vol feestjes en borrels. Op Koningsdag mag ik weer van mezelf. Het valt me wel zwaar, dus het komt goed uit dat Koningsdag nu een paar dagen eerder is. Ik kan niet wachten.’ Proost, alvast. Op het interessante begin van een schrijfcarrière. We zijn benieuwd hoe hij dat meisje nu uiteindelijk laat verdwijnen.

Comments

Win
Yuki Kempees' boek