Artikelen Kortingen Win CJP events
Over CJP
Support
Word lid Mijn CJP
Een ode aan Courtney Barnett en haar paniekaanvallen tijdens het tuinieren
04 JUL 2019 • Door Rick van Veluw • Beeld: Pooneh Ghana • Meer blogs over Muziek Festival

Een ode aan Courtney Barnett en haar paniekaanvallen tijdens het tuinieren

‘Give me all your money, and I’ll make some origami, honey’. En dat is nog maar één van haar geweldige oneliners die je op een tegeltje aan de muur wilt hangen. Hoog tijd voor een ode dus: een ode aan Courtney Barnett, de anti-ster.

Als je ook maar één ding onthoudt van dit stuk: Courtney Barnett is geen ster, en dat maakt haar geweldig. Wat ze wel is? Een onzekere muzikant met paniekaanvallen, maar wel één met een Grammy-nominatie op zak. Een songwriter met gortdroge uitsmijters, fijnzinnige observaties en rauwe ontboezemingen. Een ex-pizzabezorger die de wereld rondtoert (binnenkort op Once In A Blue Moon in Amsterdam) en dikke vrienden is met Kurt Vile en Sleater-Kinney. En één van mijn favoriete artiesten ooit ever van de wereld.

Paniekaanvallen in de tuin

Voor mij begint het met Avant Gardener en een avond in Den Haag. Eerst Avant Gardener, het eerste nummer van Courtney Barnett dat ik hoor. Een gestaag doorhobbelende gitaarsong waarin Courtney praatzingt over een ochtendje tuinieren dat escaleert als ze een paniekaanval krijgt. De entree van ambulancepersoneel levert de volgende geweldige zin op: ‘The paramedic thinks I’m clever cause I play guitar / I think she’s clever cause she stops people dying’.

Ik ben verkocht, raak verslingerd aan haar debuut – een samenvoeging van twee EP’s – en ga op een avond naar Den Haag waar Courtney speelt op Crossing Border. In een bloedheet bovenzaaltje van Theater aan het Spui rammelen en scheuren Courtney en band door haar bescheiden oeuvre, in een continu gevecht met de akoestiek. Na de show maak ik een zenuwachtig praatje met haar en vraag saaie dingen over waar ze nog meer speelt. Mijn vriendin maakt stiekem een foto (die ik helaas nergens meer kan vinden ;-( ).

I wanna go out but I wanna stay home

Dan komt de Courtney-trein écht op gang en brengt ze een officieel debuutalbum uit: Sometimes I Sit and Think, Sometimes I Just Sit. Daarna volgt een plaat met collegaslacker Kurt Vile en vorig jaar kwam Tell Me How You Really Feel uit. Gemene deler op al die platen: de teksten die je op een tegeltje aan de muur wilt hangen. Soms grappig en herkenbaar – I wanna go out/but I wanna stay home in Nobody Really Cares If You Don’t Go to the Party – maar ook scherp en kritisch, al blijft ze altijd introvert. In Kim’s Caravan mijmert Courtney over de vernietiging van het Great Barrier Reef - I see a dead seal on the beach / The old man says he's already saved it three times this week / Guess it just wants to die – en in Nameless, Faceless zingt ze over vrouwenhaat en seksistisch commentaar. ‘I wanna walk through the park in the dark / Men are scared that women will laugh at them / I wanna walk through the park in the dark / Women are scared that men will kill them’

Oh ja, en wat ze ook nog kan is met een paar zinnen een rijk beeld schetsen. Zoals Bob Ross in een paar streken een berglandschap op het doek heeft staan. In haar mooiste liedje Depreston is Courtney op huizenjacht in het Australische dorpje Preston en vooral bezig met of de vloer er wel mooi uitziet en of de tuin op het noorden ligt. Tot ze in de badkamer komt. ‘Then I see the handrail in the shower / A collection of those canisters for coffee, tea and flour / And a photo of a young man in a van in Vietnam’.

Aan puin geslagen

Haar teksten matchen perfect met haar muziek: haar gitaarrock klinkt ongepolijst, ongecompliceerd of loom. Live slaat ze haar grootste slackeranthems aan puin en worden ze gruizig en puntig opgediend. Een jaar na die show op Crossing Border staat een propvolle India op Lowlands mee te klappen met liedjes die nu hits zijn en geven Courtney en haar band een grungy rockshow die in de jaren negentig ook goed had gedaan.  

De ultieme anti-ster

Dat maakt me fan van Courtney Barnett. Ze is een anti-ster, het tegenovergestelde van een onaantastbare held. Haar onzekerheden bezingt ze nog even haarfijn als op haar eerste liedjes en fan van interviews zal ze nooit worden. Ze is nog steeds een in zichzelf gekeerde vrouw die alles wat ze meemaakt en ziet weet te vangen in geniale beschouwende liedjes. Liedjes waar je gerust de moshpit bij in kan springen, maar ook liedjes waarbij je uren in een kampvuur kunt staren.

Je ziet Courtney Barnett op Once In A Blue Moon Festival op zaterdag 24 augustus in het Amsterdamse Bos. Met CJP scoor je € 13,80 op een kaartje en betaal je nog maar € 56,20 voor Once In A Blue Moon, waar naast Courtney Barnett ook Eels, The Waterboys en Gregory Alan Isakov op de line-up staan.

Comments

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.