Artikelen Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Snail Mail is een CEO van 19 jaar oud
08 JUN 2018 • Door Rick van Veluw • Beeld: Rick van Veluw • Meer blogs over Muziek

Snail Mail is een CEO van 19 jaar oud

Make emotions cool again! Het zou de slogan kunnen zijn van Lindsey Jordan (19) a.k.a Snail Mail, die de muziekwereld aan haar voeten vindt met openhartige indierock. ‘Er is iets verfrissend on-cool aan de vuile was buiten hangen.’

Een snikhete middag in Amsterdam-Noord en Lindsey Jordan zit op haar vierde of vijfde interview van de dag. Als CJP aanschuift rond een uur of vier, bestudeert ze samen met haar Britse tourmanager de lunchkaart. Niet dat het uitmaakt, want de ober komt met de mededeling dat het te laat is voor lunch. Zelfs een omeletje kan er niet vanaf. Uiteindelijk wordt de manager erop uitgestuurd om op Amsterdam Centraal even snel wat te halen. Er zijn weinig 19-jarigen die zo geleefd worden als Jordan: ze brak op haar zestiende door als Snail Mail met de intieme slaapkamerrock van Habit en kreeg een dikke platendeal bij het prestigieuze Matador. Nu komt haar debuut Lush eraan en reist ze halsoverkop door Europa voor interviews en liveshows.

snailmail_lindseyjordan_pristine_heatwave_cjp_music_matador_lush_album
Lindsey Jordan: 'Een dieet van eieren en wijn houdt me op de been.'

Eieren en wijn

Wat een gedoe, zo’n persdag. Ik heb altijd een beetje medelijden met artiesten als ze de hele dag moeten praten.
Lindsey: ‘Ja, persdagen zijn doodvermoeiend. Toeren kost enorm veel energie en dan doe ik ook nog heel veel interviews. Een dieet van eieren en wijn houdt me op de been. Ik voel me net een topsporter.’
Ik vind het sick hoe snel het gaat met jouw carrière: debuteren op je 16e, een prachtige platendeal en dan intensief toeren op je 19e. Het lijkt je goed af te gaan.
‘Het ziet er makkelijker uit dan het is. Ik ben bijna nooit thuis, heb elke dag interviews. Maar ik snap wel wat je bedoelt. Het is zó snel gegaan.’
Dit jaar ben je 19 geworden. Krijg je in interviews veel vragen over je leeftijd?
‘Ja.’
Vind je dat irritant?
‘Nee, niet echt. Maar het is soms wel lastig om zo jong te zijn in deze industrie. Ik voel me soms een piepjonge CEO.’

Wat is er lastig aan?
‘Mensen in de muziekindustrie hebben niet altijd het beste met je voor. Ze denken dat ze misbruik van je kunnen maken, omdat je zo jong en naïef bent. In het begin was ik ook wel naïef. Liep ik alle industriefeestjes af omdat ik dacht dat dat moest. Daar ben ik nu mee gestopt. Ik zal niet zeggen dat ik de muziekindustrie helemaal begrijp, maar ik weet nu wel wat ik wel en niet moet doen. Toch blijft het gek, jezelf ontdekken op je 19e terwijl je fulltime muzikant bent en iedereen wat van je wil.’
Zijn er ook voordelen aan jong zijn binnen de muziekindustrie?
‘Ja! Ik herstel heel snel. Tijdens deze tour ben ik elke avond uitgegaan, naast het spelen van urenlange sets. Ik voel me geweldig! Daar ben ik dankbaar voor. Als ik zes jaar ouder was, zou ik het veel zwaarder hebben.’

Damn catchy

Die stijgende lijn in je carrière heb je niet aan een slicke marketingcampagne te danken: mensen luisteren ‘gewoon’ massaal naar je muziek. Op social zie ik dat fans zich echt emotioneel verbonden voelen met je songs. Waarom worden mensen zo geraakt door Snail Mail? 
‘Ik weet het niet! Ik denk dat ik veel van mezelf in mijn muziek stop. Dat ik me kwetsbaar opstel, veel van mezelf laat zien. Mensen herkennen zich daar in. Dat is ook mijn grootste zorg tijdens het schrijven van liedjes: ik moet mezelf erin stoppen, mezelf erin herkennen. Zodat het echt voelt als ik iets speel tijdens een show. Het moet zo persoonlijk en kwetsbaar mogelijk zijn, dan pas is het fris en natuurlijk voor me. Ik denk dat mensen dat horen en waarderen. Oh, en mijn liedjes zijn natuurlijk damn catchy.’
In een interview met Pitchfork ging het onder andere over het tonen van kwetsbaarheid en hoe je over jezelf praat in je songs. In deze wereld zijn er niet echt meer taboes, maar als artiesten heel intiem en persoonlijk worden in hun muziek, levert dat toch veel reactie op. Waarom is dat, denk je?
‘Ik denk dat er een tijd was waarin praten over je emoties niet echt cool was. Nu wordt het meer gedaan door muzikanten: dan niet in metaforen, maar echt straightforward. Er is iets verfrissends on-cool aan de vuile was buiten hangen. Emoties zijn just cool! Tijdens het schrijven merkte ik dat die open stijl me ook meer ligt. Ik doe mezelf geen plezier als ik cool probeer te lijken. Ik kan niet eens over iets schrijven dat me op dat moment niet bezighoudt. Dat is bijna hoe het fout is gegaan met Lush. Toen ik bij Matador tekende, was de plaat voor de helft af. Toen had ik ineens een deadline. Die druk was niet per se goed voor mijn manier van werken, maar wel leerzaam.’
Muzikaal hebben jullie niet zoveel gemeen, maar artiesten als Phoebe Bridgers, Julien Baker en Soccer Mommy geven zich in hun muziek ook helemaal bloot. Voel je je verwant met hen?
'Ja, op dat vlak absoluut. Ik vind het een rechtvaardige vergelijking. Al zullen Phoebe en ik altijd door elkaar gehaald worden omdat we min of meer hetzelfde kapsel hebben. Dat is het lot dat we voor ons hebben bezegeld.'

Dagboek

Wat ik zo bijzonder vind aan jouw muziek: je weet alles zo goed te articuleren in de liedjes die je maakt. Op mijn 19e voelde ik me ook weleens boos of verdrietig, maar vaak weet je dan ook niet zo goed waar zoiets vandaan komt. Jij weet dat kennelijk wel en stopt het dan ook nog eens in een liedje.
‘Haha, dat is ook maar een façade! Het is net als het schrijven van een gedicht of dagboekpagina: je gevoelens woorden geven en op papier te zetten. Pas dan kan ik ze ordenen en begrijpen. En is het uit mijn systeem. Helemaal als ik die liedjes dan live speel. Snail Mail is mijn dagboek.’
Wanneer schrijf je aan liedjes?
‘Tegenwoordig elke dag. Op aanraden van Liz Phair (Amerikaanse singer-songwriter die Jordan ontmoette in een dubbelinterview voor Pitchfork, red.). Ik had het met haar over de angst om weer aan een nieuw project te beginnen. Ik voelde die angst sterk toen Lush af was. Het was een gemis. Je werkt keihard aan één ding, stopt er alles in en dan is het ineens af. Het voelde zo afgelopen. Opnieuw beginnen kan dan heel intimiderend zijn. Liz zei me: je moet jezelf dwingen iedere dag iets te schrijven, ook als je op tour bent. Zowel als uitlaatklep als oefening. Dan voelt het allemaal niet zo intimiderend als je werkt aan een nieuwe plaat. Nu zit ik met mijn gitaar op schoot in de tourbus. Het heeft schrijven alledaags gemaakt.’

Lush is een dagboekhoofdstuk met veel hartezeer, over verliefdheid, gemis, onbeantwoorde liefde, mensen loslaten. Wanneer speelde dit zich af?
‘De afgelopen jaren. Pristine schreef ik bijvoorbeeld vlak na de release van Habit. Toen was het muzikant zijn nog helemaal niet zo serieus. Ik schreef liedjes voor de lol. Kennelijk komen daar de goede rocksongs vandaan, haha. Voor mij staat Lush in het teken van transitie. Alles verandert continu in mijn leven. Ik reis veel en ben zelden thuis. Vriendschappen of relaties onderhouden is lastig. Ik ben continu bezig met wie ik wel en wie ik niet in mijn leven houd. Het is enorm confronterend om thuis te komen en erachter te komen dat je niet zoveel meer deelt met iemand. In de beginperiode van het toeren had ik daar veel moeite mee, nu heb ik het beter op een rijtje. Ik ben een businessvrouw geworden. Ik weet wat wel en wat niet goed voor me is. In die zin is Lush een motief: een kruising met verschillende keuzes.’

Lush staat NU op Spotify! Snail Mail speelt dinsdag 21 augustus in Paradiso. 

Comments

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.