Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
'Ik hoop niet dat mensen Pierre Bokma verwachten'
18 SEP 2017 • Door Henk van Straten • Beeld: Dim Balsem • Meer blogs over Film Festival Theater

'Ik hoop niet dat mensen Pierre Bokma verwachten'

Voor C. Magazine 8 interviewde Henk van Straten de boys van Rundfunk. 'Wij zaten gewoon een beetje domme dingetjes te bedenken in een lokaaltje.'

Ze zitten naast elkaar, Yannick van de Velde en Tom van Kalmthout, oftewel Rundfunk. Yannick arriveerde wat eerder, Tom wat later. Toen Tom binnenkwam gaf hij Yannick een vrolijke high five. Je weet wel, zo’n high five die ergens ook een beetje ironisch is bedoeld. Niettemin past het perfect bij de twee schooljongens die we zagen in de twee seizoenen van hun komedieserie op tv. Sowieso hebben de twintigers allebei dat speelse nog. In hun ogen staat een open, vermaakte blik die aldoor een binnenpretje lijkt te verraden. Hetzélfde binnenpretje, ook nog eens, alsof hun hersens op elkaar zijn afgestemd. Misschien is dat ook wel zo; al sinds ze beiden werden toegelaten aan de toneelschool in Amsterdam zijn ze min of meer onafscheidelijk. Dat blijft nog wel even het geval: met hun kersverse theaterprogramma Wachstumsschmerzen staan ze tot diep in 2018 op de Nederlandse podia.

Vertel eens over dat prille begin.
Tom: ‘De klik was er al meteen bij de audities voor de toneelschool in Maastricht, waar ik niet werd aangenomen en Yannick wel. Gelukkig werd ik aangenomen in Amsterdam, Yannick ook.’ Yannick: ‘Ik besloot me te verlagen tot Toms niveau en ging naar Amsterdam in plaats van Maastricht.’
Tom: ‘Echt sympathiek.’
Yannick: ‘Nee hoor, ik wilde graag naar Maastricht, maar zodra ik de school in Amsterdam zag vond ik het daar meteen veel leuker. Veel bruisender, vrijer. Maastricht is net een klooster, je doet er echt niks anders dan acteren en praten over acteren. De klassieke theateracteurs komen daar vandaan. In Amsterdam heb je meer uitzonderlijke types die soms al vrij snel besluiten om binnen het vakgebied iets anders te gaan doen. In Maastricht zou ik mezelf misschien iets te serieus zijn gaan nemen. Ik wilde ook gewoon nog kunnen voetballen met m’n vrienden.’
Tom: ‘In Maastricht relativeren ze iets te weinig en in Amsterdam iets te veel. Ik wilde trouwens eigenlijk wél naar Maastricht hoor. Dacht: ik wil zware kost spelen, een groot acteur worden. Nu ben ik blij dat ik naar Amsterdam ging. Ik ben niet goed in die zware rollen.’
Yannick, knikkend: ‘Ik dacht: als ik naar Maastricht ga, kan ik over vier jaar alles. Dan ben ik een briljante acteur, een briljante zanger, een briljante danser. Ik krijg vier jaar les in alle disciplines en dan ben ik straks overal goed in. Maar gaandeweg, in Amsterdam, kwam ik erachter dat ik bijvoorbeeld helemaal niet muzikaal ben.’
Tom: ‘Toen ik met Yannick de eerste dingetjes maakte kwam ik erachter dat ik dát juist het leukste vond en er het beste in was.’

Domme dingetjes

Jullie wisten meteen dat je een duo moest zijn?
Tom: ‘Pas echt in het derde jaar, toen we een groot project deden. Met een uitvoering op
een echt festivalletje.’
Yannick, gespeeld verontwaardigd: ‘Ik heb jou toen moeten smeken om dat met mij aan te gaan hoor. Ik had dat gevoel namelijk al wél meteen. We hadden in het eerste en tweede jaar al dingetjes gemaakt en dat was iedere keer superleuk, dus ik wilde het grote project ook samen doen. Daar ging ik eigenlijk ook vanuit, maar Tom dus totaal niet.’
Tom, een beetje schaapachtig: ‘Ik dacht: dit moet een groot project worden, het moet iets gewichtigs worden, echt ergens over gáán. Wat ik met Yannick deed was meer gewoon om te lachen, vond ik. Een beetje dom doen. Daar kwam bij dat de andere studenten het allemaal héél serieus namen. Ze maakten stukken over persoonlijk leed en hun jeugd enzo.’
Yannick: ‘Ja, of over het gegeven dat ze geen persoonlijk leed hádden. Dat vond ik nog wel het allerergste.’
Tom: ‘Gelukkig deed ik toch mee met Yannick. Wij zaten gewoon een beetje domme dingetjes te bedenken in een lokaaltje. Maar we waren wel mooi de hit van dat festival.’
Yannick: ‘Dat was ook omdat het niet echt domme dingetjes waren, Tom.’
Tom: ‘Neehee, natuurlijk niet.’
Yannick: ‘Maar dat zeg je wél altijd, en zo’n journalist schrijft het gewoon op. Dus dan staat het wel iedere keer zo zwart op wit.’
Tom: ‘Er zaten wel veel domme dingetjes tussen hoor.’
Yannick, armen over elkaar gevouwen: ‘Nou, dat ben ik niet met je eens.’

Is jullie definitie van ‘domme dingetjes’ niet gewoon verschillend? Dat Tom het soort humoristische theater dat jullie maken gewoon zo noemt?
Tom: ‘Precies! En domme dingetjes kunnen nog steeds heel goed zijn!’
Yannick: ‘Domme dingetjes vind ik okselscheten, of grappen maken over Barbie van RTL5, of over files. Wij denken veel, lang en goed over onze scènes. Ik ga heus niet zeggen dat wij hoogdravende, intellectuele dingen maken, maar we nemen ons materiaal heel serieus.’

Modelpuber en een clown

Op tv zagen we jullie als middelbare scholieren. Wat voor scholieren waren jullie zelf?
Yannick: ‘Ik zat op het gymnasium en was echt een modelpuber. Niet roken, amper drinken. Ik haalde hoge cijfers en hoefde daar niets voor te doen. Mijn dagen bestonden uit
chillen en voetballen met vrienden. Volgens mij hebben Tom en ik die serie kunnen maken
omdat we op school allebei weinig hoefden te doen en dus heel veel konden observeren. Ik heb zo vaak in een klaslokaal om me heen zitten te kijken. Zo van: wat is dat allemaal wonderlijk, wat zich daar afspeelt!’
Tom: ‘Ik was erg lui en een beetje een clown. Misschien ook al wat meer met meisjes bezig. De eerste keer zakte ik voor mijn vwo-examen, maar dat haalde ik later alsnog.’

Voor jullie beiden was de periode op de middelbare schooltijd dus heel relaxed? Geen angsten, geen zorgen?
Yannick: ‘Heel relaxed ja. Als ik er nu aan denk, heb ik er meteen weer zin in. Ik herinner me er ook nog bijna alles van. Er zijn veel vrienden van toen die ik nog steeds zie, zij zijn vaak al veel vergeten. Al die herinneringen van mezelf kon ik mooi gebruiken voor onze serie.’
Tom: ‘Veel mensen vinden het systeem op een school vanzelfsprekend, maar je zit met zó veel verschillende mensen in een lokaal. Later, op de toneelschool, wil iedereen ongeveer hetzelfde.’
Yannick: ‘Het vernauwt. Op de middelbare school kun je nog alles worden. Iedereen wordt bij elkaar geflikkerd.’
Tom: ‘En dan al die bittere docenten, voor wie pubers natuurlijk toch een beetje de vijand zijn. Dat geeft zo’n vreemde dynamiek.’
Yannick: ‘Het is vaak ook gewoon lachen. In Nederland zijn daar amper tv-series en films over gemaakt, terwijl wij juist genoten van die dingen uit Amerika: Superbad, Napoleon Dynamite, Summer Heights High, Not Another Teen Movie en zelfs South Park, al gaat dat over een lagere school. Maar dat sfeertje bedoel ik.’

Hoe dan ook: jullie kwamen van de toneelschool en deden samen dat project. En toen?
Tom: ‘We zagen een oproep van de NTR. Ze zochten een duo voor De Buitendienst, een kinderprogramma. We deden auditie en ineens waren we presentatoren.’
Yannick: ‘Allebei wisten we niets van presenteren. Dat leerden we echt in de praktijk. Maar ze lieten ons enorm vrij. Er was veel ruimte om zelf allerlei leuke dingen te bedenken. Dat we helemaal los gingen, vonden zij juist geweldig.’

Dat kon je heel goed zien, die chemie tussen jullie.
Yannick: ‘Ja hè? We waren zeventig procent van de tijd aan het lachen. In iedere aflevering verstopten we ook minimaal drie grapjes die voor kinderen echt niet konden. Vaak had zelfs de regie dat niet door. Tom en ik kenden elkaar inmiddels al zo goed dat ik tijdens een interview met een of andere deskundige aan hem zag dat hij een binnenpretje had, en vaak ook precies wist waar hij dan aan dacht.’
Tom: ‘De mensen die we tegenover ons hadden vermoedden dat natuurlijk helemaal niet. Die vertelden gewoon heel serieus over hun vakgebied.’

Ondertussen waren jullie nog steeds bezig met jullie ‘domme dingetjes’?
Yannick: ‘Zeker. We liepen rond met ons idee voor een komedieserie over de middelbare school en wisten dat we dat snel moesten doen, want anders zouden we écht niet meer voor middelbare scholieren kunnen doorgaan.’
Tom: ‘We maakten een pilotaflevering. Met de KRO deden we toen de serie voor 3Lab. Dat was een soort proeftuin en we kregen carte blanche. Het werd een succes, daarom mochten we gelukkig een tweede seizoen maken.’ Hoe wisten jullie in godsnaam Pierre Bokma te strikken?
Yannick: ‘De producent vroeg wie we wilden voor de rol van de leraar Duits. We zeiden: nou, kijk maar wie je kunt krijgen. De producent vond dat we hoog moesten inzetten en stelde voor om Bokma te vragen. Vooral doen, zeiden we, een beetje spottend. Daar verwachtten we natuurlijk niks van. Maar toen wilde Pierre dus wél meedoen.’
Tom: ‘Hij is niet zo’n uitgesproken persoon. We hebben Pierre één keer horen zeggen dat hij het zo’n ongelofelijk leuke serie vond.’
Yannick: ‘Toen dacht ik echt: holy fuck!’
Tom: ‘Die man is de buitencategorie. Zo goed en professioneel.’
Yannick: ‘Hij is tijdens al die scènes niet één keer in de lach geschoten, ook niet wanneer wij wel dubbel lagen.’

De scène die de grote doorbraak van Rundfunk werd

Rundfunk in het theater

En nu dus het theater in onder de naam Rundfunk. Is het wat we kennen van tv, maar dan op het podium?
Tom: ‘Nee, we heten gewoon Rundfunk. Dat is misschien een beetje verwarrend. Ik hoop niet dat mensen Pierre Bokma verwachten of zo.’
Yannick: ‘We hebben de serie gemaakt en nu maken we theater. De voorstelling heet Wachstumsschmerzen, wat groeipijn betekent.’

Waar moeten we aan denken?
Tom: ‘Cabaret. Sketches. Absurdistisch. Allemaal met de pijn van het opgroeien als thema.’
Yannick: ‘Ook met slechte dans en rap.’
Tom: ‘Ja, echt steengoede, keiharde rap.’

Rundfunk staat ook op de cover van C. Magazine. CJP-ers hebben allemaal een exemplaar mogen ontvangen. Jij niet? Verander de instellingen van je CJP-account en en het volgende blad ligt wél op je deurmat. Je kan het magazine hier ook digitaal lezen. 

Comments

Gerelateerde kortingen

Rundfunk: Wachstumsschmerzen
tot 50% CJP-korting

Rundfunk: Wachstumsschmerzen

Nog even niet volwassen worden met de jongens van Rundfunk

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.