Artikelen Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet: op bezoek bij Tino Sehgal in Stedelijk
07 FEB 2019 • Door Donna Kersten • Meer blogs over Expo

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet: op bezoek bij Tino Sehgal in Stedelijk

Het is donker. Pikkedonker. Je hoort geluiden, maar hebt geen idee waar ze vandaan komen. Zijn het mensen? Is het een geluidsinstallatie? Tijd en ruimte krijgen een nieuwe betekenis en jouw zintuigen worden dusdanig geprikkeld dat je verward raakt. Welkom bij de performance van Tino Sehgal: This Variation!

De peformances van Tino Sehgal waren in 2015 een jaar lang te zien in het Stedelijk Museum. Zijn werk viel erg in de smaak bij het publiek. Zelfs zo erg, dat Stedelijk de publiekslieveling This Variation heeft aangekocht. Bij CJP was iedereen laaiend enthousiast, maar ik had geen idee wie deze meneer Sehgal was. Ik wilde ook zijn werk ervaren, dus er zat niets anders op dan een bezoekje te brengen aan zijn expositie. 

Sehgal staat bekend om zijn performance art. Alles draait om een ontmoeting tussen het kunstwerk en het publiek en vindt live plaats. Zo hebben dansers bijvoorbeeld een prominente rol en voeren allerlei handelingen uit. Hierdoor komen zijn kunstwerken echt tot leven. 

Om mijzelf te laten verrassen heb ik me dus expres heel slecht ingelezen. Dat was niet het allerbeste idee. Waarom dat zo was lees je hier:

Poging 1: de eerste kennismaking 

14: 29* Ik loop een lange zwarte gang in. Aan het einde zit een groot zwart gat, dat naar de ruimte leidt. Het is pikkedonker en ik zie dus echt he-le-maal niks.

14:30 Nee.

14:31 Ik sta nog steeds stil voor het zwarte gat. Er gaat een aarzeling door mijn lichaam heen. Ik wil dit niet. Ik wil niet naar binnen.

14:32 Ben ik überhaupt wel goed? Dit is vast de uitgang. Ik loop als een kip zonder kop door Stedelijk en kom er al heel snel achter dat het gapende gat toch echt de ingang is.

14:33 Twee meisjes voor mij verdwijnen het zwarte gat in. Ze zijn vrijwel meteen niet meer zichtbaar. Ik steek mijn hand voor me uit, maar ook die is niet meer te zien.

14:35 Langzaam schuifel ik naar voren. Ik hoor allemaal geluiden om me heen. Het zijn mensen die zingen, beatboxen of andere onmogelijke geluiden maken die ik ze niet nadoe. Ik vraag mij af of die mensen hier echt staan.

14:36 Het vrouwelijk gezang lijkt van alle kanten te komen. Dit is sowieso een muziekinstallatie… Toch?

14:37 Misschien is het toch een meisje. Ik wil haar vinden en voetje voor voetje verdwijn ik verder de donkere massa in.

14:39 Ineens ben ik mij heel erg bewust van de ruimte. In totale paniek bedenk ik me dat ik eigenlijk helemaal niet tegen claustrofobische ruimtes kan. Het is alsof de duisternis mij opslokt. Ik moet NU weg.

*Alle tijdsvermeldingen zijn slecht een indicatie. Het besef van plaats en tijd verdwijnt in deze expositie als sneeuw voor de zon.

Een superfan legt uit waarom zij Sehgal zo geniaal vindt

Poging 2: Doe niet zo poes!

14:55 Na even door de Lily van der Stokker-expositie te zijn gelopen voel ik mij weer wat beter. ‘Don, doe niet zo poes!’  zeg ik hardop tegen mezelf. Ik loop de trap af, terug naar het zwarte gat. Met veel zelfvertrouwen stap ik naar binnen.

14:57 Ik schuifel naar voren met mijn handen voor mij uitgestoken. Er botst iemand tegen mij op. We schieten in de lach. “Ik zag je niet aankomen”, grapt ze.

14:58 We botsen wéér tegen elkaar op. We hadden overduidelijk hetzelfde plan om naar rechts te lopen.

15:00 Ik doe mijn ogen dicht. In de hoop dat ik het dan minder eng vind. Ik probeer mij te focussen op het geluid, maar ik blijf verstijft staan. Ik durf geen kant uit.

15:01  Ik sta weer buiten op de gang om met een beter plan te komen. Ik moet toch langer dan vijf minuten in de expositie kunnen blijven?

Poging 3: Het nieuwe plan

15:06 Het nieuwe plan? Me voortbewegen via de muur. Ik vind het super slim van mezelf, want zo kan mij niets overkomen.

15:08 Het gezang wordt steeds harder. Ineens zie ik een rare witte schim tevoorschijn komen. Ik knijp met mijn ogen en zie dat ik recht in iemands gezicht kijk. Ik schrik mij de - pardon my French - pestpleuris.

15:09 Alsof ik het al niet eng genoeg vind, hoor ik een geluid vlak naast mijn oor. Ik voel de aanwezigheid van een persoon. Nee, nee nee! Straks raken ze mij aan. Dat wil ik niet. Wegwezen! Ik zet het op een rennen. Het maakt mij niets meer uit dat ik niet zie waar ik heen ga.

15:10 Eenmaal buiten slaak ik een diepe zucht. Dit was toch niet zo'n goed plan. 

Een ander werk van Tino Sehgal: "Kiss"

De nabeschouwing

15:15 Ik zit inmiddels voor mijn lievelingswerk van Roy Lichtenstein bij te komen van de Sehgal-experience. Binnen de expositie zijn mijn zintuigen uitgedaagd om op een nieuwe manier prikkels te ervaren. Het was zeker niet altijd even prettig, maar het is zonder twijfel kunst die je raakt. Ook als je tussendoor even naar buiten wipt om op adem te komen.

Benieuwd hoe jij het ervan af brengt? Met jouw blauwe pas krijg je € 8,50 korting op toegang tot het Stedelijk Museum!

Ben je ergens tussen de 18 en de 30 en heb je nog geen pas? Je scoort er nu al eentje voor € 17,50 per jaar!

Comments

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.