Artikelen Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Peter Buurman is grappig, maar daar kan hij ook niets aan doen
09 MEI 2018 • Door Rick van Veluw • Beeld: Rick van Veluw • Meer blogs over Lezen

Peter Buurman is grappig, maar daar kan hij ook niets aan doen

Hij maakt(e) grappen voor De Speld en Zondag met Lubach, maar noem hem geen comedian. Peter Buurman (25) wil liever ‘schrijver’ genoemd worden, al schreeuwt hij dat ook niet van de daken. ‘In heel veel opzichten is er niet zoveel interessants aan mij.’

In de rubriek CJP is er vroeg bij zetten wij ruwe diamanten in de spotlights. Met in deze achtste aflevering: schrijver Peter Buurman.

Wie?

Peter Buurman (25) of @buurtvader als je op Twitter woont. Hij schreef grappen voor het televisieprogramma Zondag met Lubach en de YouTube-serie BOOS! met Tim Hofman en doet dat nog altijd voor de satirische nieuwswebsite De Speld. Debuteert nu als schrijver met een kort verhaal in de Sampler van Das Mag.

Bloedserieus

Ha Peter! Je hebt nu al een cv waar ik jaloers op ben. Hoe kom je aan zoveel toffe klussen?
‘Deels heeft dat met geluk te maken, al ben ik altijd serieus en doelgericht beziggeweest met schrijven. Ik ben bijvoorbeeld bij De Speld terechtgekomen door simpelweg stukjes te schrijven en die naar hun redactiemailadres te sturen. De eerste paar keer was dat niet echt leuk genoeg, maar na mijn zoveelste stukje werd ik uitgenodigd eens langs te komen. Zo ben ik daar stukje bij beetje in gerold.'
'In het geval van Zondag met Lubach werd ik door Arjen gevraagd. We kenden elkaar al en hij las mijn stukjes voor De Speld.  Ik mocht een weekje meelopen bij en dat ging best wel goed. Toen kwam er een tweede weekje, een derde, vierde. Zat ik daar ineens het halve seizoen. Uiteindelijk heb ik er twee seizoenen meegedraaid.'
Wat vind je zo leuk aan het schrijven van satire?
‘Het is een vaste vorm waarin je iets kunt gieten. Juist als je regels hebt, kun je je creativiteit loslaten. Verder is het voor mij ook vrij natuurlijk om zo te schrijven. Ik ben nooit volledig serieus.’
Op mij maak je anders een heel serieuze indruk.
‘Dat klopt ook wel. Ik ben bloedserieus in wat ik doe. Met wat ik schrijf of vertel, ligt dat anders. Het is niet zo dat ik het expres dubbelzinnig maak, maar toch wordt het door de manier waarop ik het zeg of opschrijf vaak zo opgevat. Dat bevalt me eigenlijk wel. Soms doe ik dat expres. Leuk om mensen in verwarring te brengen. Maar ik maak geen grappen op commando.’

Je ziet jezelf niet als comedian?
‘Nee, niet in de klassieke zin van het woord. Sommige dingen zijn alleen leuk omdat ik het zeg. Door de manier waarop ik het zeg, of de context waarin ik iets vertel. Dat zijn niet grappen die je later een keer na kunt vertellen. Bij De Speld gebeurt het vaak zat dat ik serieus een verhaal vertel en ineens iemand begint te lachen. Dan denk ik ‘oh ja, dit is misschien wel grappig.’
Je bent onbedoeld grappig?
‘Ik denk het ja. Ik ben geen ambachtelijke comedian. Ik sta niet elke dag in de werkplaats grappen te maken. Mensen kunnen niet bij mij langs komen voor een lach. Ik ben geen grappenmaker, want ik maak gewoon geen grappen.’

Concertpianist

En nu is er ineens een kort verhaal van jouw hand in de Sampler (een bundel met zes korte verhalen, red.) van Das Mag. Ik wist niet dat je ook ambitie had als schrijver.
‘Ik heb natuurlijk altijd geschreven voor De Speld, ZML en BOOS!. Alleen dit is een andere vorm. Ik ben dagelijks proza gaan schrijven sinds ik schrijver Jan van Mersbergen zag spreken op een literaire avond. Zijn punt: als je het wil, moet je het doen. Meters maken. Elke dag schrijven dus. Hij vertelde: er zijn heel veel mensen die een jaar een sabbatical nemen om een boek te schrijven. Maar er is niemand die een jaar vrijaf neemt om concertpianist te worden. Dat kun je niet zomaar, je moet vlieguren maken. Een tijd lang heb ik iedere dag wat geschreven. Maakt niet uit waarover het ging, als ik maar schreef en het online gooide. Dat gaf de druk om iets af te maken.’
Heeft het je een betere schrijver gemaakt?
‘Ik denk het wel. Misschien niet per se inhoudelijk, maar wel technisch. Zoals een pianist veel handiger wordt met zijn of haar vingers, zo gaat schrijven ook makkelijker.'

Huilen en lachen

Je verhaal in de Sampler begint als een sfeerschets, maar ontspoort daarna volledig. Het leest heel meta, alsof je kritiek hebt op het schrijfproces zelf. Is dat ook zo?
‘Het is een vorm van schaamte en zelfkritiek. Dat je gaandeweg het schrijven merkt: ‘het is eigenlijk wel saai wat ik aan het doen ben.’ Dan probeer je het om te zetten in iets creatiefs, iets grappigs. Mijn standaardgewoonte is toch om iets over mezelf te schrijven, alsof dat dan interessant is.’
Gebruik je daarom de ik-vorm?
‘Ja, al denk ik dat iedereen dat zo zou doen als je intuïtief een verhaal schrijft. Je schrijft hoe je iets zelf beleeft. Tegelijkertijd denk ik dan: ik ben best wel een normale jongen. Saai zelfs. In heel veel opzichten is er niet zoveel interessants aan mij. Daarom wil ik het meta maken, of bevreemdend. Dat maakt een verhaal voor mij veel interessanter.’
Waar haal je inspiratie uit?
‘Films, boeken, het dagelijks leven. Of ik daar iets uit kan halen, ligt vooral of ik er op dat moment voor opensta. Ik houd van schrijven over niks, want dat is hoe de werkelijkheid is. Het leven kan enorm saai zijn. Ik moet nu denken aan Manchester by the Sea waarin het personages gewoon niet lukt om op de juiste momenten te zeggen wat ze willen. Dat is hoe het gaat in de echte wereld. Het is niet altijd glashelder en eerlijk.’
‘Tegelijkertijd houd ik van verhalen die juist véél fantasierijker zijn dan het leven zelf. Fictie is er om dingen te doen die in het echt niet kunnen en daar moet je maximaal gebruik van maken. Daarom laat ik verhalen graag ontsporen.'

Waar ben je recentelijk het meest door geraakt?
‘De muizen in mijn huis. Soms kan ik er echt wel om huilen dat er een muis is die aan mijn brood heeft gezeten en dat er niets is wat ik daar aan kan doen. Ik kan niet onderhandelen met die muis, tegen ‘m zeggen: ‘prima dat je hier komt, maar niet aan mijn brood zitten.’. Nu moet ik er weer juist om lachen, het idee dat zo’n muis je huis binnenkomt en lekker zijn gang gaat. Eigenlijk is het ontzettend grappig. Al moest ik vanochtend dus wel huilen: de muis is in een la geweest waar ik mijn theedoeken bewaar. Daar probeer ik dingen mee schoon te maken!’

Je vindt de Sampler met het verhaal van Peter nu in de boekhandels voor maar € 5,-! Ook schrijvers als Fenna Riethof, Pete Wu en Sarah Arnolds hebben bijgedragen aan de bundel. 

Comments

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.