Artikelen Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Dit is de grootste nachtmerrie voor mensen met fomo
28 FEB 2018 • Door Zoë Heijke • Beeld: Zoë Heijke • Meer blogs over Muziek Festival

Dit is de grootste nachtmerrie voor mensen met fomo

We spraken met Mr Van Walsh, de ambassadeur van het indie-classical festival Cross-linx, over alterego’s, hokjesdenken en het mooie van muziek.

Brendan Jan Walsh staat voor de spiegel twee scherpe punten in zijn snor te draaien. ‘Nog één minuut, hoor’, zegt hij terwijl hij zich omdraait. Hij loopt naar een rij hoeden en petten en pakt de hoogste zwarte hoed uit de rij. Zorgvuldig zet hij 'm op zijn hoofd. ‘Zo, nu ben ik Mr van Walsh: mijn artistieke alter ego.’

Waarom is het nodig om nu Mr Van Walsh te zijn en niet gewoon Brendan?
‘Mijn vader zei ooit: ‘Jongen, let op: je hebt een vloek over je. Alles waar jij je in interesseert maak jij je eigen.’ Destijds dacht ik dat dat juist een fantastische gave was, maar ik begin het nu te snappen. Ik wil zóveel doen, dat ik moet kiezen.’
Dus toen dacht je: als ik twee personen van mezelf maak, kan ik meer doen.
‘Ha, ja zoiets. Brendan is degene die mijn eigen bedrijf BRENDING runt. Hij is de zakelijke van de twee. Mr Van Walsh richt zich op de artistieke dingen, zoals het festival Cross-linx. Hij is altijd op zoek naar de schoonheid van het leven en vindt dat onder andere in zijn cello en indie-classical.’

Wat is indie-classical?
‘Indie-classical is ruim elf jaar geleden bedacht door Judd Greenstein, co-directeur van het label New Amsterdam Records. Het is een term waar iedereen het over oneens is. Je kunt het ook whatever-classical noemen: het heeft namelijk niet per se iets te maken met het genre indie.’
Best verwarrend. Waar heeft het dan wel mee te maken?
‘Kortgezegd is indie-classical de muziek van vandaag. Het is muziek waar over nagedacht is. Het is niet even een liflafje, maar het onderzoeken van nieuwe klanken, samenwerkingen en contact maken met het publiek.’
Heeft indie-classical dan niets met een genre te maken?
‘We denken graag in genres, maar ik vind dat we niet per se een raster moeten leggen op muziek. Zo van: ‘dit is jazz- en dit is popmuziek.’ Waarom kun je niet én jazz- én klassiek- én popmuziek door elkaar spelen?’

Maar dat kan toch gewoon?
‘Bij traditionele concerten kan dat niet. Of eigenlijk: mag dat niet.’
Als je het hebt over traditionele concerten, heb je het dan over traditionele klassieke concerten?
‘Ja, klassieke muziek is zich op een gegeven moment gaan gedragen als de kerk: heel hard roepen dat je maar naar één muziekvorm mag luisteren. Dat zijn mensen die aan genre-isme doen. Een beetje zoals racisme, maar dan voor muziek. Ik snap best dat je een bepaalde muziekvorm niet begrijpt. Dat heb ik bijvoorbeeld met reggae. Op de een of andere manier snap ik niks van reggae-muziek, maar ik ga dan niet roepen dat ik het verschrikkelijk vind. Ik moet trouwens wel toegeven dat het elitaire gevoel bij klassieke muziek langzamerhand iets minder wordt.’
Komt dat door combinaties met andere muziekvormen, zoals bijvoorbeeld indie-classical?
‘Ja, zeker. Artiesten gaan op zoek naar manieren om verschillende soorten muziek met klassiek te verbinden. Bij indie-classical gaat het er om dat je het mooiste uit bijvoorbeeld een klassiek muziekstuk en EDM haalt en daar vervolgens iets nóg mooiers van maakt. Indie-classical is dus niet per se een combinatie van klassiek en indie. Nee, het staat voor de muziek van vandaag. Het gaat om de ervaring die je als artiest én publiek hebt. Precies het tegenovergestelde van veel klassieke concerten. Daar is de kloof tussen publiek en artiest immens.’

Cross-linx begint in Rotterdam, trekt dan door naar Amsterdam, Eindhoven en eindigt in Enschede: het is een reizend festival. Zie je dat ook terug als je één van de locaties bezoekt?
‘Ja, het reizende heeft sowieso iets circusachtigs. In plaats van dat het publiek naar ons moet komen, gaan wij naar de mensen toe. Daarnaast maken de artiesten een mini-tour van vier dagen. Daaruit ontstaat een soort familiegevoel, dat je na verloop van tijd terugziet op het festival.’
Dus eigenlijk moet je Cross-linx op de laatste dag bezoeken? Zodat je dat familiegevoel kunt ervaren?
‘Ha, je moet er eigenlijk twee dagen naartoe. Dan merk je echt het verschil én kun je veel meer zien. Voor mensen met fomo is Cross-linx trouwens echt de grootste nachtmerrie. Het is namelijk onmogelijk om in één dag alle optredens te zien. Dat moet je trouwens ook niet willen. Je moet het festival ook gewoon ervaren.’
Als je één tip mag geven, wat moeten we dan echt zien bij Cross-linx?
‘Oef, heel lastig. Maar voor de echte ontdekkingsreizigers zou ik Music Mining aanraden. Dat zijn kleine intieme concerten tijdens het festival. Je krijgt dan ergens in de krochten van het gebouw een bijna privé-concert te zien van nieuwe muzikanten. Als ik stiekem nog een tip mag geven: praat met de artiesten. Dat kan gewoon bij Cross-linx. Vertel hen wat je hoort en beleeft, dat nemen ze namelijk mee naar hun volgende optredens. Het meest legendarische moment van een muzikant heeft vaak te maken met het publiek. Dus aan jou om zo’n legendarisch moment te maken.’

Deze prachtige samensmelting van muziekstijlen wil je absoluut niet missen. Zo als bij Cross-linx, vind je het nergens. Net als de korting: CJP’ers genieten van tot wel € 29,- voordeel.

Comments

We maken gebruik van cookies om jouw website-ervaring te optimaliseren. Door gebruik te maken van CJP.nl ga je hiermee akkoord.