Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP @ Cannes - deel 3
26 MEI 2017 • Door Robbert Blokland • Beeld: Cannes • Meer blogs over Film

CJP @ Cannes - deel 3

Het 70e festival van Cannes is over de helft. De aanwezigheid van Al Gore en Will Smith trekt de aandacht, maar de competitie valt tot nu toe wat tegen. De aanslag in Manchester is ook hier het gesprek van de dag, en werpt een sluier over de feeststemming.

Vuurwerk, een groot feest, een galadiner met honderd iconen uit de geschiedenis van Cannes - het programma waarmee de zeventigste verjaardag van het festival ging worden gevierd stond al maanden vast. Maar de vreselijke aanslag in Manchester werpt ook een grijze sluier over Cannes deze week. Het vuurwerk werd gecanceld, de festiviteiten uitgekleed en dinsdagmiddag werd op de rode loper zelfs een minuut stilte voor de slachtoffers gehouden.

In een persverklaring veroordeelde directeur Thierry Fremaux deze aanval op “cultuur, jeugd, vreugde en vrijheid, allemaal zaken die de makers en bezoekers op dit festival hoog in het vaandel hebben staan”. Wat kan je nog meer doen, zoals een collega het goed samenvatte. Manchester relativeert even alles binnen de grote Cannes-stolp: de irritatie over de strenge beveiliging anno 2017, het gezeur van alle journalisten over de vermoeiende, hectische agenda’s tijdens het festival en eerlijk gezegd ook de behoefte om de hele dag maar films te zitten kijken.

Ook hier wordt even stilgestaan bij de aanslag in Manchester

Brienne of Tarth

Gelukkig stond er dinsdagmiddag ook geen film op het programma, maar een bingewatch-sessie van een thrillerserie. Het tweede seizoen van Top of the Lake, over de geëmancipeerde Australische rechercheur Robin Griffin (Elizabeth Moss), werd in zijn geheel vertoond: zeven uur lang, in het bijzijn van cast en crew. Vooral de boomlange Britse actrice Gwendoline Christie, die in Game of Thrones de nobele ridder Brienne of Tarth speelt, moest in de pauze doorlopend op de foto met fans (en ondergetekende). Het festival had bij uitzondering de strenge regels voor voedsel in de filmzalen laten varen en verhoogde het gezellige saamhorigheidsgevoel door water, chips en candybars uit te delen om de bijna zeven uur door te komen.

Campion ontwikkelde de eerste Top of the Lake vijf jaar geleden toen ze de Engelse remake-rechten van Millennium van Stieg Larsson niet in handen kon krijgen. Ze wilde kijken hoe het zou uitpakken als zij meer tijd kreeg om haar personages te ontwikkelen. De motor van de serie is niet de uitkomst van het mysterie, maar meer de zoektocht er naar toe en de impact die dat heeft op de getroebleerde vrouwelijke rechercheur Robin Griffin, die zich staande probeert te houden in de door macho mannen gedomineerde politiewereld. De bergtoppen van Nieuw-Zeeland zijn in het sterke tweede seizoen ingeruild voor Sydney, waar Griffin op een zaak van een dode Aziatische prostituee wordt gezet.

Met haar 1.91m moet Christie wel even gaan zitten voor foto's

Enorme bak zand

Behalve voor televisie heeft het festival dit jaar ook plek ingeruimd voor virtual reality. Carne y Arena is een superieure filmervaring van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu (The Revenant) waarvoor journalisten naar een grote kale vliegtuighangar een kwartiertje buiten Cannes worden gereden. In de hal is een enorme bak zand waar de deelnemer, nadat schoenen en sokken zijn uitgetrokken, een virtual reality-bril en een koptelefoon krijgt opgezet.

Opeens waan je je op de Amerikaans-Mexicaanse grens, waar een groep verwarde vluchtelingen probeert veilig het beloofde land te halen. Ze spreken angstige Spaanse teksten; één vrouw heeft haar enkel gebroken en kan amper meer lopen. Je voelt je onderdeel van de groep, de personages kijken je aan. Als jij zelf beweegt, verplaatst ook het perspectief van de beelden waar je midden in zit. De geluiden, de wind, de emoties, alles is levensecht - elke ratio dat je naar een film zit te kijken, verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Het grote werk van Iñárritu op kleine schaal

Verhoogde hartslag

Wanneer vervolgens met denderend geraas een helikopter en drie wagens van de border-patrol verschijnen en zwaarbewapende Amerikaanse grensbewakers op je afstormen, ga je automatisch zelf op je knieën zitten met je handen achter je hoofd. De wapens worden ook op jou gericht, de blaffende mannen kijken je recht aan; je hartslag schiet omhoog. En dan zijn de zeven minuten voorbij; je mag de bril afdoen en het verstand begint weer te spreken: wat was dit voor wonderlijke, volstrekt unieke ervaring?

In een gang waar deelnemers weer even tot zichzelf kunnen komen, zijn de verhalen te lezen van de vluchtelingen die de reis hebben gemaakt en die nu proberen in de VS een beter leven op te bouwen. Hun getuigenissen gebruikte Iñárritu om zijn VR-ervaring samen te stellen. De voormalige vluchtelingen hebben zelf het spektakel nagespeeld; de kleren die ze dragen in de film, zijn vaak de kleren die ze aan hadden toen ze na weken lopen door de politie werden opgepakt. Het is de bedoeling dat Carne y Arena het komende jaar over de wereld gaat reizen; een Nederlandse locatie is nog niet bekend (maar wij gokken op het IFFR begin volgend jaar).

Een levensechte ervaring

Vice-president Gore

Een van de grootste namen die de afgelopen dagen het festival aandeed, was de voormalige Amerikaanse vicepresident Al Gore die hier An Inconvenient Sequel presenteert, het vervolg op zijn extreem succesvolle natuurdocumentaire uit 2006. In het tweede deel evalueert de nu 69-jarige Gore wat er de afgelopen elf jaar allemaal op het gebied van klimaatveranderingen is gebeurd.

Net als Schwarzengger een dag eerder beklemtoonde ook Gore dat The Donald in zijn eentje niet de klimaatbeweging kan en zal stoppen. “In Amerika zijn, zeker sinds Trump in het Witte Huis zit, meer staten en meer steden die zelf op weg zijn om grote veranderingen te realiseren en over te schakelen op groene energie.” In de documentaire bezoekt Gore onder meer een zeer conservatievee Republikeinse stad in Texas die inmiddels volledig op groene stroom draait. “Niet omdat ze geloven in klimaatveranderingen, maar simpelweg omdat het veel goedkoper is. Stroom die wordt gegenereerd door zon en wind is inmiddels in veel gebieden van de wereld veel goedkoper dan stroom uit fossiele brandstoffen.”

Het vervolg komt niet echt goed uit, Al Gore

Will Smith

De competitie lijkt ondertussen een beetje in te kakken. In het overzichtslijstje met sterren van het Britse blad Screen krijgt nog maar één film die een Gouden Palm kan winnen een waardering boven de 3 (op de schaal van 4): het beklemmende Russische echtscheidingsdrama Loveless. Vooral de Michael Haneke, Happy End, werd door veel mensen als een rommelige ‘greatest hits’-compilatie van al zijn oude ideeën en thema’s ervaren.

Het levert geen baggerslechte film op, maar in Cannes is het niet genoeg - de lat ligt hier immers hoog, heel hoog. Zelfs voor sterren die geen nieuwe films presenteren. Voor alle aanwezigen bij de strandscreening van actieklassieker Bad Boys viel gisteravond Palm-jurylid Will Smith hard van zijn voetstuk toen hij weigerde (zoals gebruikelijk is) voorafgaand aan de vertoning even zijn gezicht te laten zien. Zijn naam op de aantiteling werd met boe-geroep ontvangen.

Geen kapsones krijgen, hè Will?

Comments