Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
De evolutie van Teske de Schepper
24 MRT 2017 • Door Henk van Straten • Meer blogs over Muziek

De evolutie van Teske de Schepper

Ze heeft oneindig veel YouTube- en Instagramvolgers, maar Teske de Schepper wilde méér. Door haar gouden stem verovert ze je hart met muziek. Henk van Straten sprak met het fenomeen: ‘Mijn eerste optreden óóit was meteen bij 3FM. Doodeng.’

Ze is nu éénentwintig, Teske de Schepper. Geen idee wat ik haar moet noemen. Multitalent? Te algemeen en nietszeggend. Zangeres dan? Ja, de laatste tijd wel. Zeker. Ze bracht een EP uit - Opnieuw - en had een hit met Mr Polska: Samen. Maar ze blogt ook. Sterker nog: het begon allemaal met dagboekstukjes schrijven op het internet. Haar bekendheid verwierf ze echter met vloggen. Waarschijnlijk kennen nog altijd meer mensen haar als vlogger dan als zangeres. Dus ja, lastig om Teske op één vorm vast te pinnen. Haar metamorfoses gaan haast vanzelf, zo lijkt het, maar dat neemt niet weg dat er soms iets wringt. Achter haar vele publieke gezichten gaat een mens van vlees en bloed schuil, voor wie het soms allemaal even te veel is. 

Ik leer je pas net kennen, dus ik zet het graag nog even allemaal op een rijtje. Hoe ga je van schrijven op een website naar een hit scoren met Mr. Polska?
De foto's in de A'dam Toren zijn al gemaakt, als Teske tegenover me zit in café De Balie. Fris en fruitig. Ze wurmt zich uit haar spijkerjasje met Toy Story-logo op de rug en drinkt van haar decaf-cappuccino. ‘Ik was dertien toen mijn broer een website voor me maakte. Dat was zijn ding toen, websites maken. Ik schreef altijd al. Hele dagboeken vol en fictieve verhalen. Het was een hobby, na school op die blog schrijven. Het eerste jaar bestond mijn publiek uit een paar mensen: mijn moeder en mijn vriendinnen. Dat maakte me niet uit, ik wilde gewoon mijn ei kwijt. Het publiek kwam pas toen ik video’s op YouTube ging zetten. Ook dat deed ik gewoon omdat ik het leuk vond. We maakten thuis altijd al veel video’s, hadden zo’n camcorder. Ik was nog heel jong en veel bezig met make-up en mode enzo. Wat de bekende beauty-bloggers deden, wilde ik ook. Kijk, op een blog kom je niet zo snel terecht, als je er niet specifiek naar zoekt. Maar YouTube heeft een heel makkelijk doorkliksysteem dat je doorverwijst naar gerelateerde video’s. In 2009 waren er nog maar heel weinig meiden die vlogs over make-up maakten, dus als je er eentje van hen bekeek, kwam je al snel bij die van mij uit. Het ging heel snel. En dat publiek las ook mijn blogs.’

Vlog en blog je nog steeds over beauty?
Vlak voor ze antwoordt slaat ze haar ogen neer. Ze lijkt zich licht te generen, misschien omdat het voor haar allang een afgesloten hoofdstuk is. ‘Nee, het was iets wat ik toen leuk en interessant vond, maar na een tijdje had ik zo’n beetje alle make-up wel getest en was ik er klaar mee. Toen ben ik video’s gaan maken over wat algemenere interesses en mijn leven. Nu vlog ik vaker over eten. Laatst testte ik de snacks van Starbucks. Ik hoef geen food guru te zijn die er alles van afweet; het is juist leuk om samen met mijn kijkers iets te ontdekken.’

Ik weet dat die eerste generatie beauty-bloggers veel geld verdiende aan de make-up-merken die ze testten. Die inkomsten heb je er dus voor opgegeven.
‘Ik hoefde destijds inderdaad geen bijbaantje te zoeken. Dat was wel moeilijk ja, om op te geven. Het begon ermee dat ik geen make-up meer wilde gebruiken die op dieren is getest; toen vielen meteen de grootste adverteerders af. Maar vanaf dat moment ben ik dingen gaan doen die veel meer bij me passen. Nu werk ik bijvoorbeeld samen met World Animal Protection. En er is nog steeds sprake van merk-integratie hoor. Laatst nog, met Ben & Jerry’s. Ze hadden een campagne, All Flavours Matter, tegen racisme. Ik heb toen een DNA-test laten doen. Bleek dat ik een beetje Grieks, Spaans en zelfs een piepklein beetje Aziatisch bloed in me heb. Er bestáát helemaal geen Nederlands DNA. Het is altijd een mengvorm. Maar goed, dat soort samenwerkingen ga ik nu aan.’

Oké, dus je was inmiddels een YouTube-ster met vlogs. Was er toen iemand die zei: zeg Teske, kun je niet toevallig ook nog zingen? 
‘Ik zong altijd al. Op de basisschool deed ik mee aan talentenjachten. Maar vanaf mijn puberteit durfde ik niet meer buiten mijn slaapkamer te zingen. Ik dacht: dit kan ik niet goed, niemand mag het horen. Iets later heb ik wel eens een cover op YouTube gezet, maar het kwam eigenlijk door een goede vriend van me, Omar Kbiri, die nu mijn manager is. Hij was ook bezig in de YouTube-wereld en vroeg aan me: wat zou je nou echt heel graag willen doen? Ik zei dat het mijn droom was om te zingen, dat ik al liedjes schreef en zong, maar dat niet durfde te laten horen. Hij heeft toen een songwriter benaderd, zonder dat mij te vertellen, en hem een cover van me laten horen. Ik werd meteen uitgenodigd om te komen kletsen en zingen. Dat wilde ik eigenlijk niet, ik was bloednerveus. Maar toen ik het eenmaal had gedaan, wilde ik niet anders meer. Vanaf begin 2016 ben ik er echt serieus mee aan de slag gegaan. Ik ben met mensen gaan schrijven en stapte over van Engelstalig op Nederlandstalig.’

Je had dus geen benoemenswaardige podiumervaring, of überhaupt ervaring met muziek maken, en was door je YouTube-bekendheid in één klap op een plek waar andere zangeressen jaren over doen. Meteen een groot publiek. Was dat niet raar?
‘Ja, bizar. Mijn allereerste optreden ooit was gelijk bij 3FM. Dat was zó eng. Maar ik ben wel blij dat ik dat gedaan heb. Ik was er meteen doorheen. Dat werkt bij mij sowieso goed, als ik meteen in het diepe wordt geworpen. Al ben ik wel heel nerveus en maak ik in m’n hoofd alles te groot.’

Afgelopen jaar had je even een zenuwinzinking, toch? Had dat ermee te maken?
Ze nipt van haar cappuccino en denkt na. Er is een korte aarzeling, een afweging van woorden. Dan vertelt ze. ‘Rond mei ging het even helemaal niet goed met me. Ik wilde m’n bed niet meer uit. Mijn werk was heel leuk, maar als ik terugkijk dan denk ik wel dat ik veel meer werkte dan gezond is. Ik vermoed dat het er vooral mee te maken had dat ik heel moeilijk loskwam, en loskom, van het werk. Ik sta altijd aan. ’s Nachts zit ik nog te werken of eindeloos te piekeren. Het het ook te maken met een diepe onzekerheid: constant denken dat ik niet goed ben, dat anderen me niet goed genoeg vinden. Daardoor wilde ik alleen maar nog meer en harder werken. Mijn perfectionisme komt voort uit onzekerheid.’

Maar die onzekerheid is ergens toch ook terecht? Je gaat in één sprong naar twee keer een uitverkochte Tivoli.
‘Ik heb soms ook wel gedacht: is dit wel goed? Maar weet je, ik heb de mogelijkheid niet meer om klein te beginnen. Ik bén nu al hier. Ik héb dit publiek al. Dat ik daarmee om moet leren gaan, heb ik geaccepteerd. Dan maar wat sneller groeien. Het is natuurlijk ook gewoon supervet: als ik dit publiek niet had gehad, was ik nog steeds alleen maar een meisje met de droom om te gaan zingen. Dan had ik daar nooit werk van gemaakt.’ 

En dan acteer je ook nog in je eigen muziekvideo’s. Dat komt er óók nog even bij.
Ze wuift de vraag weg en glimlacht. ‘Oh, maar dat heb ik altijd al leuk gevonden. In de video’s die we thuis maakten, was ik altijd aan het playbacken. Ik denk dat ik video’s maken misschien wel het leukste van alles vind.’

En muziek schrijven? Je doet dat samen met anderen, zeg je. Wat is jouw aandeel?
‘Ik kom met het concept. Een thema, of een zin. Zo’n sessie verloopt heel organisch. Mijn aandeel in de tekst is, denk ik, zestig procent? De muziek ligt nu nog veel meer bij de producers. Ik leer nu gitaarspelen, dus ook mijn aandeel daarin zal hopelijk snel groter worden.’

Wie vind je zelf goed? Als ik je muziek zo hoor, lijk je te zijn beïnvloed door Lorde en Eefje de Visser.
‘Zeker, die vind ik inderdaad goed. Ik moet wel zeggen dat mijn EP een beetje een bundeling van het afgelopen jaar is. Ik ben het inmiddels alweer over een andere boeg aan het gooien.’

Black metal?
Ze lacht. ‘Ja, precies.’ Dan, na een korte overpeinzing: ‘Ik denk dat het wat meer wordt als mijn liedje Bla Bla Bla. Daar zit jazz in, het is wat dromeriger. Of neem de muziek van Melanie Martinez, easy pop met een duister randje. Daar ben ik naar op zoek. Het mag allemaal wel wat minder vrolijk. Verder vind ik Halsey heel goed. En Damien Rice. Hoe hij me dingen kan laten voelen waar ik helemaal geen ervaring mee heb.’

 

Waarom minder vrolijk?
‘Omdat ik ‘vrolijk’ nu minder bij me vind passen. Bij die eerste nummers hield ik mijn YouTube-publiek in gedachten, en dat is vrij jong, dus ik denk dat ik de muziek daarom zo vrolijk wilde hebben. Maar als ik het liet horen aan vrienden van mijn leeftijd hoorde ik het ineens door hun oren en was ik er niet meer tevreden over. Dat zorgde voor alarmbellen. Zelf houd ik ook meer van iets melancholischere muziek. Ik denk dat ik gewoon toe ben aan de transformatie van meisje tot vrouw.’

Maar toch: een duister randje? Daar associeer ik jou helemaal niet mee.
‘Er is een heel andere kant van mij, maar die heb ik gewoon nog niet durven laten zien.’ Ze aarzelt weer even. ‘Weet je, het is best lastig om op YouTube heel succesvol te zijn met een bepaald soort video’s en dan tóch helemaal jezelf te blijven. Ik merk soms dat ik in mijn video’s enthousiaster doe dan ik in werkelijkheid ben. Dat heb ik steeds vaker. Dat wil ik niet meer, me vrolijker of kinderlijker voordoen dan ik me voel. Maar dat is eng, want er is de angst om mijn publiek te verliezen. Toch wil ik iets maken waar ik trots op ben. Ik denk dat de focus sowieso meer op de muziek komt te liggen.’

Het publiek groeit misschien met je mee? Je kunt ook híérover vloggen, over het proces dat je doormaakt in de muziek.
‘Ja, dat kan zeker. De behoefte om te delen is er nog steeds. Ik zal ook echt geen afstand nemen van YouTube. Het zal gewoon persoonlijker worden. En eerlijker.’ 

Dan is het tijd voor haar zangles. Opgewekt zet ze de cappuccino aan de kant. Het Toy Story-jack gaat weer aan. Dit jaar zal ze veel optreden. Op festivals en in zalen. Paradiso, onder andere. En in het najaar verschijnt haar eerste album. Easy, jazzy pop met een duister randje. Tenzij ze daar tegen die tijd alweer overheen is gegroeid, natuurlijk.

Lees dit interview in print (en veel meer mooie verhalen) in ons nieuwe C. magazine, dat vanaf 24 maart bij CJP'ers op de mat ligt. Digitaal vind je de complete editie hier.

Comments