Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Muziek was mijn eerste liefde, en het zal mijn laatste liefde zijn
13 SEP 2016 • Door Rick van Veluw. Beeld: Sophia Blijden. • Meer blogs over Muziek

Muziek was mijn eerste liefde, en het zal mijn laatste liefde zijn

Heb jij ook last van FOMO (Fear Of Missing Out)? Redacteur Rick wel: in C.Magazine schreef hij een essay over zijn muziekmoeheid. ‘Het is alsof een vrachtwagen iedere dag cd’s in mijn kamer kwakt en ik daar de pareltjes uit moet halen.’

Muziekjunks zijn lijstjesfetisjisten. Beste album van het jaar, beste liedje van het jaar, mooiste videoclip: het moet allemaal bijgehouden worden. Als CJP-redacteur en erkend muziekverslaafde doe ik dat ook. In mijn Gmail is een conceptmail opgeslagen met in de onderwerpregel ‘Luisterlijstje’. Laat dat ‘je’ trouwens maar weg: het is één van de weinige to-do lijstjes die ik nooit krijg afgewerkt. Er prijken momenteel achttien albums op die ik graag nog wil luisteren.

Het luisterlijstje in kwestie.

Ik word chagrijnig van die lijst. Het voelt als verzaken: nieuwe albums van Flume en Mayer Hawthorne links laten liggen omdat ik momenteel vooral Whitney en Royal Headache luister. Bijna iedere week werk ik de lijst bij: soms worden op een vrijdag zo drie, vier interessante albums gereleased die ik absoluut móét luisteren. Zucht. Zelfs als ik onder werktijd luister – kan gewoon, ik ben cultuurjournalist – kom ik er niet aan toe. Waar haal ik de tijd vandaan?

Hypes

Ik lees de twee alinea’s hiervoor terug en wil even een paar dingen kwijt: a) nee, vroeger was niet alles beter, b) ik ben niet 53 jaar oud, maar 23 lentes jong, c) ik houd nog altijd enorm van muziek. Maar die overkill aan muziek dreigt mijn liefde geweld aan te doen. Wanneer krijgt een album nu nog echt de tijd om te landen? De hypes volgen elkaar sneller op dan de snaps van Lil Kleine. De ene week is het James Blake, zeven dagen later staat de nieuwe plaat van Kaytranada op Spotify. Dat verandert mijn muziekbeleving: een album moet na één of twee luisterbeurten wel aanslaan, anders kies ik het volgende van mijn lijstje. Dat is niet eerlijk. Ik had nooit van olijven gehouden als ik ze had opgegeven na de eerste smerige hap. Sommige muziek heeft nu eenmaal tijd nodig om begrepen te worden. Toen ik voor de eerste keer Strange Mercy van St. Vincent luisterde, begreep ik er geen snars van. Na een liveshow en tien draaibeurten vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Nu is het één van mijn favoriete albums. De tijd om een plaat te begrijpen, is niemand meer gegund.

Een vrachtwagen cd’s

In de zee van releases is er ook zelden tijd om in de achteruitkijkspiegel te kijken. Er is elke week een nieuw snoepje; waarom zou je nog een oude release van Mariah Carey of Radiohead luisteren? Geen tijd, de wereld draait doorrrrr. Terwijl het juist zo leuk is het stof van platen af te blazen. Het helpt je lijntjes te leggen tussen dat vlammende hitalbum van Ariana Grande en young Mariah. Of het doet je terugdenken aan een mooie tijd: die plaat van Jamie Lidell draaide ik grijs tijdens mijn huwelijksreis naar Brazilië (ik ben niet getrouwd, maar doe hiermee een poging oudere lezers bij dit verhaal te betrekken. Hallo, oudere lezers!).

Dit wordt iedere week in mijn woonkamer gedropt.

Mijn grootste ergernis is tegelijk het probleem: ik wil niets missen. Het is alsof een vrachtwagen iedere dag cd’s in mijn kamer kwakt en ik daar de pareltjes uit moet halen. Ik wil niet de muziekjournalist zijn die nog geen noot heeft gehoord van de laatste sensatie, of geen idee heeft hoe Beck klonk op zijn laatste drie platen. Sterker nog: ik wil vooruitlopen op de troepen. Dat ik met vrienden op een huisfeestje over Car Seat Headrest praat en iemand zegt: ‘Daar was jij lekker op tijd mee, Rick’. En dat ik dan mijn glimlach onderdruk en heel cool het nieuwe snoepje van de week opzet.

FOMO

FOMO noemen ze dat. Fear Of Missing Out. De muziekindustrie gaat niet veranderen; de komende jaren zullen bol blijven staan van de (surprise)releases die je allemaal móét luisteren. Dan moet ik maar veranderen en de waan van de dag wat vaker links laten liggen. Wat langer sabbelen op dat ene snoepje, om eens wat verder te komen dan de buitenkant.

Heb jij hetzelfde gevoel als Rick of vind je dit essay klinkklare onzin? Laat van je horen op Facebook!

Comments