Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Knallen vóór de kwarteeuw
28 SEP 2016 • Door Djuna Kramer. Beeld: Merlijn Doomernik, Jasmijn Schrofer, Indian Askin, • Meer blogs over Lifestyle

Knallen vóór de kwarteeuw

Je culturele sporen verdienen nog vóór de quarterlife-crisis inkickt, hoe doe je dat? We vroegen het een schrijver, een muzikant, een filmmaker en een acteur.

Tjeerd Posthuma (25), schrijver en dramaturg

Van de bucketlist afgevinkt: Schrijft voor Sesamstraat en nrc.next, is dramaturg bij Theater Bellevue en schreef de roman Stad van Goud.
Hoe heeft-ie dat geflikt? Op zijn vijftiende stuurde Tjeerd een mailtje naar Sesamstraat met verbeterpunten. ‘Heel betweterig’, zegt hij, ‘maar zij reageerden met: laat maar zien dat jij het beter kan!’ Sindsdien schrijft Tjeerd teksten voor Ieniemienie, Pino en de rest van de gang.
En hoe kwam de student Theaterwetenschap aan een baan bij Bellevue? ‘Ik heb programmeur Frank Noorland, die ik al een beetje kende, een brief geschreven waarin ik schreef dat ik ooit een vriendinnetje verloor omdat we elkaar niet op tijd de liefde verklaarden, en dat ik met Bellevue niet dezelfde fout wilde maken. Dat vonden ze origineel!’
Naar aanleiding van de stukken die hij al als 17-jarige schreef in nrc.next, werd Tjeerd benaderd door Thomas Rap. ‘Vervolgens greep ik mijn kans en heb ik ze met mijn plannen voor Stad van Goud lastig gevallen tot ze zeiden: oké oké, hier heb je een contract.’
Nog tips? ‘Ik heb mensen bestookt met handgeschreven brieven, maar ik weet niet hoe lang dat blijft werken. Ik zonder me elke twee maanden twee weken af in een appartement in Berlijn, waar ik een vast ritme van schrijven en eten aanhoud. En ik ben echt streng voor mezelf. Je moet niet wachten tot ‘de muze je overvalt’, maar gewoon aan de bak gaan. Vóór mijn werkdag bij Bellevue begint, heb ik meestal al anderhalf uur geschreven. Zo kunnen de ideeën zich overdag verder ontwikkelen in je hoofd.’

Foto: Merlijn Doomernik

Jasja J. Offermans (25), bassist van rockband Indian Askin

Van de bucketlist afgevinkt: Afgelopen jaar gespeeld op ruim 50 festivals, met debuutalbum Sea of Ethanol genomineerd voor album van het jaar.
Hoe heeft ze dat geflikt? Na de middelbare school speelde Jasja bas in zeven bandjes. ‘Ik had niet zo’n goede bastechniek, maar was wel extreem gemotiveerd en kon beginnen op het conservatorium.’ Tot ze een peesontsteking in haar pols opliep. ‘‘Mij werd verteld dat ik nooit meer zou kunnen bassen, dus ik ging muziektechnologie studeren. Na twee jaar zei mijn fysiotherapeute dat de blessure al lang voorbij was. Ik was de bas en pijn zó aan elkaar gaan koppelen, dat het letterlijk pijn deed om te dénken aan basspelen. Het heeft me een jaar gekost om die twee dingen weer uit elkaar te halen. In de tijd dat ik niet kon spelen, heb ik wel weer een hoop geleerd over arrangeren, omdat ik als buitenstaander naar anderen luisterde. En zonder de opleiding muziektechnologie had ik nooit sound engineering kunnen doen voor de band.’
Waarom het zo goed gaat met Indian Askin? ‘Ik denk omdat we dat ouderwetse ‘fuck it’-gehalte hebben: niet te gelikt of doordacht, maar lekker rauw. Onder al dat raggen gaan trouwens wel echt goed gemaakte songs schuil hoor! Daarnaast spelen we ons ook gewoon helemaal te pletter.’
Nog tips? ‘Heb vertrouwen dat het goed gaat komen! Wees geen meelopend schaapje, blijf eigenwijs en blijf experimenteren. En ga misschien dus maar niet in zeven bandjes spelen, maar meer drie ofzo...als je er té vol in gaat, kun je ook tegen een muur lopen.’

Jasmijn Schrofer (24), filmmaker

Van de bucketlist afgevinkt: Winnaar van de Cinedans Award met afstudeerfilm Tarikat, die op 6 andere filmfestivals bekroond werd.
Hoe heeft ze dat geflikt? ‘Ik ben vooral heel nieuwsgierig en verdiepte me op de filmacademie onder andere in de rituele dans van de vrij gesloten gemeenschap van soefistische moslims. Ik mocht daar een film over maken, op voorwaarde dat ik aan hen kon bewijzen dat ik bij ze was voor mijn eigen zelfontplooiing, dat ik zuivere intenties had. Het werd een lang proces van vertrouwen creeëren. Gelukkig geloofden mijn fantastische editor en cameraman me dat het goed zou komen. Mezelf veel tijd gunnen en nauwe betrokkenheid bij het onderwerp, zijn voor mij essentieel. Ik ben geen strateeg, het project moet intuitief goed voelen. Het kwam mooi uit dat Tarikat dansfilm, documentaire, korte film en fictie in één is, zo kon ik hem naar al die festivals sturen.’
Nog tips? Voor mij werkt de ‘wet van tien’: eerst tien verschillende ideeën bedenken voordat je er echt een kiest. Daarnaast heb ik behoefte aan deadlines. Ik zit nu bijvoorbeeld in een clubje filmmakers, dat elke maand samenkomt om onze plannen en ontwikkeling te bespreken. Ik voel me niet in de positie om iemand te vertellen hoe zijn pad eruit moet zien, maar laat je niet ontmoedigen als een opleiding of de filmfondsen jouw ideeën niks vinden. Blijf jezelf trouw, er bestaan andere wegen! En laat je niet verblinden door de media’s definitie van ‘succes’. Dat creeërt een mentale afstand, terwijl succes ook maar een construct is.'

Jonata Taal (25), acteur

Van de bucketlist afgevinkt: Mede-oprichter theatercollectief De Nachtdieren, speelde o.a. op de Parade en bij Theater Utrecht.
Hoe heeft-ie dat geflikt? ‘Toen ik vijf was, speelde ik de hoofdrol in een toneelstuk bij scouting. Toen ze me driftig aan de gang zag in een Alfred Jodocus Kwak-pak, wist mijn moeder al dat ik acteur zou worden. Daarna zette ze me op allerlei theaterclubs. Na de vooropleiding ITS DNA had ik het geluk toegelaten te worden op de toneelacademie. Het is in zo’n hechte groep belangrijk dat je vertrouwen in elkaar hebt, dat je op je bek durft te gaan. Daar had ik moeite mee, tot een docent tegen me zei: ‘heb schijt aan wat anderen van je vinden, je bent hier voor jezelf!’ Ik ben multidisciplinair theater gaan maken en richtte een collectief op. Daar gaat veel werk in zitten. Je moet bijvoorbeeld al een jaar van tevoren subsidies aanvragen voor je voorstelling. Ik wil graag iets bijdragen aan de maatschappij, daarom maak ik nu theater over onderbelichte thema’s en speelde ik in voorstellingen op scholen over de genocide in Rwanda (IBUKA) en nu over wereldverbeteraars (The future ain’t what it used to be). Ik twijfel soms of ik op die manier genoeg mensen bereik, maar iemand blijft altijd beter dan niemand.’
Nog tips? ‘De beste tip kreeg ik van artistiek leider Ruut Weissman: Je kunt altijd zorgen dat je werk hebt, door het zelf te genereren. Verzin een project, schrijf brieven, bel, spreek eens een regisseur aan. Denk niet alleen binnen de theaterwereld. En blijf trouw aan jezelf: als ik ooit naast mijn schoenen ga lopen, vind ik echt dat ik het verpest heb.’

Jonata in 'The future ain't what it used to be'

 

Comments