Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
James Vincent McMorrow & zijn ego
19 SEP 2016 • Door Rick van Veluw. Beeld: James Vincent McMorrow. • Meer blogs over Muziek

James Vincent McMorrow & zijn ego

Op zijn debuut klonk hij als de zoveelste folkmuzikant, maar zijn derde plaat We Move is volledig elektronisch. 'Vroeger gaf ik je een klein raampje om doorheen te kijken, nu gooi ik de hele boel open.'

‘Als ik naar mijn eerste plaat luister, hoor ik iemand die zich in bochten wringt om zo te klinken. Ik hoor iemand zonder zelfvertrouwen.’ James Vincent McMorrow (33) zegt het haast terloops, aan het einde van het interview. Hij is hard voor zijn oude zelf. Het zegt alles over de Ierse muzikant en zijn nieuwe plaat We Move. McMorrow is verder opgeschoven naar R&B en elektronica en zijn lyrics openhartiger dan ooit. Nineteen85 aka Paul Jefferies - producer achter gigantische Drake-hits als Hotline Bling ,One Dance en Hold On, We're Going Home - hielp hem zijn muziek uit te kleden tot de kern.

CJP in gesprek met James op een bank in Concerto.

Drake

CJP: James Vincent McMorrow die werkt met een hiphop-hitproducer, dat zag ik niet aankomen.
JVM: ‘Hoor ik vaker. Ik heb Paul in 2014 leren kennen en sindsdien zijn we vrienden. Ik ben fan van zijn werk, hij is fan van mijn werk, maar ik had niet gedacht ooit met hem samen te werken. Tot hij me benaderde om samen de studio in te duiken. Ik was verrast en vond het een groot compliment.’
Op je eerste twee platen werkte je veelal alleen, in isolement. Hoe is het om iemand toe te laten in zo’n intiem proces?
‘Het was hard nodig. Je kunt altijd hetzelfde doen en hopen dat het eindresultaat beter wordt. Maar je kunt ook andere mensen inbrengen en er zeker van zijn dat de muziek anders zal gaan klinken. Ik heb voor dat laatste gekozen. Anders had ik mijn groei als muzikant in de weg gestaan: ik kan me niet concentreren op het schrijven van een song terwijl ik ook op de geluidsmix moet letten. Ook als mens leek het me goed het roer om te gooien: ik wil het niet altijd alleen doen.’
Wat heb je geleerd van Paul?
‘Het uitkleden van liedjes, ook als dat pijnlijk is. Ik hoef niet langer al mijn muzikale dromen uit te leven op één track. Ik kom altijd met een gigantische hoeveelheid ideeën de studio in. Toen ik Rising Water aan Paul gaf, was het een new wave song vol gitaarlagen. Er was een liedje, maar dat lag verborgen onder al die effecten. Hij knipte één voor één al die lagen eruit, zelfs een gitaarlijn waar ik twee weken aan gewerkt had, en zei: 'probeer niet al je dromen in een liedje te stoppen. Pik de elementen eruit waar je voor wilt vechten en houd die intact.' Dat was een waardevolle les. Dingen waar ik me eerder aan vastklampte, moest ik nu laten gaan. Ik wil niet meer die guy zijn met een obsessie voor een snare drum.’

Ik las ooit over het ontstaan van Hotline Bling. Paul hoorde Why Can’t We Live Together van Timmy Thomas op de radio, knipte het sample eruit, versnelde het en gooide er drums over. Hoe moeilijk is het minimale muziek te maken?
‘Heel moeilijk. Soms hoor ik op feestjes Hotline Bling en zegt iemand: het is zo’n makkelijk liedje, ik had dit ook kunnen maken. Echt onzin: je hebt er visie voor nodig, moet kunnen horen wat onnodig is. Daarnaast mis je het punt als je zoiets zegt. Je hebt het niet gedaan. Je was niet de eerste, het is niet jouw idee. Hetzelfde geldt voor moderne kunst. Mensen waren woedend over de toiletpot van Marcel Duchamp. ‘Ik kan dat ook!’ Nee, want dan had je het wel gedaan.’

De eerlijkste versie van jezelf

Op We Move zet McMorrow zijn transformatie van folkmuzikant naar R&B-songwriter verder door. Voor de Ier een logische move: hij heeft geen folk-achtergrond en luistert sinds zijn jeugd naar hiphop, R&B en zelfs metal.
Is dit de eerlijkste James Vincent McMorrow die we ooit hebben gehoord?
‘Absoluut. Mensen die mijn tweede album hebben overgeslagen zullen verrast zijn. De meest simplistische en accurate samenvatting van mijn nieuwe album is: dit ben ik. De songwriting is de basis, de muziek is veel beter geworden.’
In je teksten ben je direct en open. Je zingt onder andere over de eetstoornis waar je aan leed in I Lie Awake Every Night. Waarom?
‘Ik kan op het podium geen liedjes spelen die me niets zeggen. Het moet echt zijn. Vroeger gaf ik je een klein raampje om doorheen te kijken, nu gooi ik de hele boel open. Dat maakt het voor mij soms ongemakkelijk, maar dat moet dan maar.'

Wat had je nodig om eerlijker te worden?
‘Tijd, misschien? Ik denk dat ik tot voor kort een persoon was die de mening van anderen belangrijker vond dan mijn eigen mening. Wanneer je een plaat uitbrengt, kun je je muzikale koers op basis van de ontvangst wijzigen. Ik ken muzikanten die muziek maken waarvan ze weten dat bijvoorbeeld Pitchfork het positief recenseert. Dat doen ze bewust. Ik heb dat nooit gedaan, maar die ideeën spookten heus rond in door mijn hoofd. Het heeft sowieso invloed op de muziek die je maakt. Als eerste single voor Post Tropical bracht ik Cavalier uit. De reacties waren overwegend positief. Dat gaf me zelfvertrouwen. Post Tropical was toen al af, maar ik had gewild dat ik er nog aan kon werken. Ik heb een versie van Post Tropical die nog elektronischer en minimaler is, maar dat durfde ik toen niet aan. Nu interesseert het me echt niet meer of mensen houden van wat ik maak. Als het publiek het ook tof vindt, is dat natuurlijk geweldig. Maar dat is niet het doel. Ik lees interviews met muzikanten die zeggen: ik doe dit niet voor mezelf, ik maak muziek voor de mensen. Fuck that! Ik maak muziek voor mezelf.’

Je bent egoïstischer geworden.
‘Absoluut, op een positieve manier. Je hebt het nodig als muzikant. Was Neil Young de meest self-obsessed gast op aarde in zijn gloriedagen? Ja, waarschijnlijk wel. Daarom is hij een genie. Hetzelfde geldt voor Marvin Gaye en Donny Hathaway. Luister naar Sufjan Stevens: van de gekte op Age of Adz naar kleine liedjes op Carrie & Lowell. Het moet gaan over wat jij wilt horen.’
Veel fans en journalisten zullen zeggen: James Vincent McMorrow, van folkie naar hippe R&B-zanger. Maak je je nog weleens druk om je imago?
‘Nee, ik kan er toch niets aan doen. Mijn roots ligt niet in de folk, maar mensen zullen altijd etiketten op je blijven plakken. Luister naar We Move en weet dat ik dit echt ben. I’m not fucking around. Als ik naar mijn eerste plaat luister, hoor ik iemand die zich in bochten wringt om zo te klinken. Ik hoor iemand zonder zelfvertrouwen. Nu weet ik heel goed wat ik doe en waarom ik het doe.’

We Move vind je nu op Spotify. Op 19 oktober speelt James Vincent McMorrow in de Grote Zaal van TivoliVredenburg.

Comments

Gerelateerde kortingen

Tivoli Vredenburg
20% CJP-korting

Tivoli Vredenburg

Start je klassieke fase