Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Wat ik heb geleerd van drie maanden werken bij CJP
19 AUG 2016 • Door Sophia Blijden. • Meer blogs over Lezen

Wat ik heb geleerd van drie maanden werken bij CJP

Er komt een tijd van komen, er komt een tijd van gaan. Na drie maanden zwoegen en zweten als stagiair op de redactie van CJP, zit het er voor mij hier op. Tijd om terug te blikken! Lees over mijn ongemakkelijke eerste dag en hoe ik undercover ging op kantoor.

Juni

Het is 1 juni: mijn allereerste dag bij CJP als redactiestagiaire. Zodra ik het gebouw aan de Westerstraat in Amsterdam in stap, begint mijn leven als fulltimer. Niet meer op woensdagavond de kroeg in tot de vroege uurtjes en voor de rest van de zomer standaard mijn wekker op 7:00. I got this, toch? Zelfverzekerd stap ik in de lift naar boven, geef mezelf nog een kleine peptalk in de liftspiegel om vervolgens boven een leeg kantoor aan te treffen. Om 9:10 (ik heb inmiddels al koffie én thee gehaald en begin me af te vragen of het allemaal een grote prank is) komt de eerste medewerker binnen en begint te lachen: ‘Hadden ze dat niet verteld? We beginnen altijd wat later. Haha, wat awkward!’ CJP 1 – Sophia 0.

De weken daarna kan ik het beste omschrijven als een surrealistische waas. Wegens een in de soep gelopen planning (je bent student of je bent het niet), ben ik naast mijn stage ook bezig met het afronden van mijn scriptie, leren voor mijn laatste tentamen en het – niet geheel onbelangrijk – in stand houden van mijn sociale leven. Als ik een maandag op werk kom en mijn collega Martine vraagt ‘of het wel gaat, heb je net gehuild?’ (het ging prima, een beetje moe misschien, en dat was gewoon mijn gezicht die dag) ben ik blij dat ik begin juli mijn bachelorsdiploma officieel binnen heb en gewoon weer nachten van zeven uur kan pakken.

Snapchatten in de lift

Juli

Langzamerhand begin ik gewend te raken aan het vroege opstaan en de vele uurtjes achter een computer. Ik was stiekem bang voor horrorpraktijken à la The Devil Wears Prada, maar niets blijkt minder waar. Iedereen is vriendelijk en tussen het serieuze werken door is er altijd tijd voor grappen en grollen. Als ik mijn eerste verslag mag doen van een voorstelling op het Holland Festival voel ik me op en top journalist. Bij de balie ligt een kaart voor me klaar waar ‘Mevrouw Blijden’ op staat en als een echte professional haal ik mijn notitieblok uit mijn tas. Ik geef toe: het was nog vetter geweest als ik niet, uit angst om te laat te zijn, anderhalf uur te vroeg aanwezig was (CJP 2 – Sophia 0).

Deel uitmaken van een redactie brengt je wel echt op gave plekken. Zo ging ik met Martine naar een optreden van Harts, de toekomstige Prince, bij zijn label aan de Keizersgracht. Met Rick ving ik Pokémons in het Vondelpark voor een blog en op een zonnige vrijdagmiddag hebben we wel of niet bierfietsen bekogeld met waterballonnen. Om nog maar te zwijgen over beenmodel zijn voor het C. Magazine, lippenstift op doen voor een interview met Gerson Main (waarin hij uitlegt een hekel te hebben aan make-up) en het kantooruitje naar Romeo en Julia in het Amsterdamse Bostheater.

Flirten met Gerson

Augustus

Oké, maar nu even heel eerlijk. Het leven op kantoor gaat niet altijd over rozen. Soms duurt het net even wat langer om de juiste insteek voor een blog te bedenken en soms helpt zelfs die vierde bak koffie niet tegen de opgelopen vermoeidheid van het weekend. Je kunt je daarbij neerleggen en accepteren dat je je dag niet hebt. Je kunt ook ergens anders je kracht uit putten. Ik koos voor het laatste (noem me een voorbeeldige stagiaire). Undercover op kantoor leverde mij een handjevol hilarische kantoortaal op:

Zodra je je op een werkvloer bevindt, gelden er namelijk andere communicatieregels. Als iemand een vergadering heeft en er wordt gebeld ‘zit persoon in kwestie even niet op zijn plek’. Als zaken op vrijdagmiddag geregeld moeten worden, stelt sowieso iemand voor om ‘het over het weekend te tillen’. Een vraag stellen via de mail, noemen we ‘iets uitzetten’ en als je te veel hooi op je vork hebt genomen vraag je een collega ‘of zij het even op kan pakken’. Mijn favoriete uitspraak van de afgelopen weken is er eentje voor in de boeken: ‘We gooien even een balletje op’.  Geniaal! Ik, als grootse taalliefhebber, vind het heerlijk om dit soort oneliners rond te horen gaan. Toen ik mezelf twee weken geleden hoorde zeggen: ‘Prima! Ik duik erin!’, wist ik dan ook dat ik er officieel bij hoorde.

Met een snik en traan verlaat ik mijn inmiddels vertrouwde plekje op de redactie. Stiekem toch ook wel zin om weer de studiebanken in te gaan. Mijn grootste les deze zomer neem ik zeker mee naar de uni: bij mijn eerste college kom ik lekker een kwartier te laat.

Comments