Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Muzikale misère en Sovjet-snorren
22 JUN 2016 • Door Sophia Blijden. Beeld: Vadym Kulikov. • Meer blogs over Theater

Muzikale misère en Sovjet-snorren

Talent uit alle uithoeken van de wereld staat deze maand op de podia van Holland Festival. CJP is erbij en doet uitgebreid verslag. Vandaag gaan we terug naar de Sovjet-Unie van de jaren dertig met Zemlja.

Details:
De stomme film Zemlja uit 1930 van regisseur Aleksandr Dovzjenko, maar dan met een live soundtrack van 1 uur en 15 minuten. Vandaag verzorgd door het viertal DakhaBrakha in het Muziekgebouw aan ‘t IJ.

DakhaBrakha in traditionele kleding. Beeld: Maxim Shumilin

Waar gaat het over?
Voordat de film begint komen de muzikanten van DakhaBrakha in traditionele kleding het podium op lopen. Onder luid applaus gaan zij achter hun instrumenten zitten: een cello, accordeon, keyboard en verschillende soorten trommels. Als de opening credits verschijnen, beginnen ze te spelen. Het leven op het platteland in de tijd van Stalin wordt in de film van Dovzjenko geïdealiseerd. Het begin van de jaren dertig gaat de Oekraïense geschiedenisboeken in als de ‘holodomor’ (dood door honger), maar in de film lijken de boeren nog te baden in appels en graan. We zien vooral veel lachende, Oost-Europese mannen met dikke snorren (waar af en toe eten in blijft hangen, bah). Ook zien we het hele boerse dorp uit hun dak gaan bij de komst van een tractor, maar tegelijkertijd zijn er spanningen tussen papa Simon en zoon Basil. Het gebrek aan geluid in de film wordt gecompenseerd door het overdreven uitbeelden van emoties. De muzikanten spelen hier perfect op in door het tempo flink op te voeren wanneer de boeren zich opwinden en juist hun rust te pakken wanneer we uitkijken over de velden vol graan.

Beeld: Zakrevska Olga

Wat vonden we ervan?
Voordat het zaallicht dempt, inspecteer ik het grotendeels grijsharige publiek. Terwijl ik me nerveus afvraag of ik wel op de goede rij ben gaan zitten, trekt de vrouw naast me ongegeneerd haar schoenen uit. Rechts van me begint een oudere man flink te hoesten en haalt een strip vol keelpastilles uit zijn borstzak. Ook tikt er iemand drie of vier rijen achter mij zenuwachtig met zijn voet op de vloer. Dit zou wel eens een lange zit kunnen worden. Mijn zorgen blijken voor niets, want zodra DakhaBrakha de eerste noten inzet, is de zaal muisstil en zo blijft het tot de laatste noot. De enigszins traditionele zang van de dames uit het kwartet klinkt eerst nogal random en ook bij het ritme vraag ik me af in welke maat ze precies spelen. Maar naarmate de film vordert valt alles steeds meer op z’n plek. De stemmen klinken als engelen zo zuiver en de drums slaan precies op de juiste momenten. Ik zit zo diep in de film, dat ik vergeet dat de harmonieën er niet standaard bij horen. Elke grimas of traan op het scherm, hoor je terug in de muziek. Dit is pure, muzikale emotie. De staande ovaties en de ‘bravo’s’ aan het einde zijn dan ook meer dan verdiend. Het viertal buigt verlegen, terwijl de vrouw naast mij zegt: ‘dat we dit nog mee mogen maken’. Ik knik instemmend.

Het cijfer:
9

Dit belooft nog veel meer goeds. Bezoek het Holland Festival tot 26 juni met CJP-kortingen tot wel € 37,-. Ook verschijnen er deze week nóg meer recensies op CJP.nl.

Comments