Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Diarree-problemen en naakte monologen
13 JUN 2016 • Door Rick van Veluw. Beeld: Holland Festival, Sofie Knijf • Meer blogs over Theater

Diarree-problemen en naakte monologen

CJP loves Holland Festival en daarom doen we ook dit jaar weer uitgebreid verslag van het feest der podiumkunsten. We trappen af met een recensie van de nietsverhullende theatervoorstelling Privacy.

Details: Privacy is een productie van HAU, de Warme Winkel & Wunderbaum in coproductie met het Holland Festival en het Noorse kunstcollectief BIT Teatergarasjen.
Waar gaat het over: Nou, over privacy dus. De twee spelers in het stuk – Ward Weemhoff en Wine Dierickx – zijn in het echte leven een stel, en dat levert gelijk het interessantste spanningsveld van de voorstelling op. In Privacy spelen Weemhoff en Dierickx met de betekenis van het woord ‘privacy’ anno 2016. Vóór het internet en social media waren privé-beelden, verhalen en ervaringen niet bestemd voor het publieke domein, maar tegenwoordig knallen we alles op Facebook, Twitter, Instagram of Snapchat. De één voelt zich daar comfortabel bij en deelt gerust 134 vakantiefoto’s op Facebook; de ander blijft daar ver van en beveiligt het Instagram-profiel met een slotje. Weemhoff en Dierickx imiteren bij wijze van research bekende performances waarin de grenzen tussen het publieke en private domein vaag zijn. Zo start de voorstelling met bed peace, hair peace van John Lennon en Yoko Ono. Even later trippelt Dierickx wulps over de vloer als de Italiaanse porno-actrice La Cicciolina, die een kort huwelijk met kunstenaar Jeff Koons verhief tot kunst (tip: google geen afbeeldingen van de fotoserie Made In Heaven als je op je werk zit). Het tweede gedeelte van Privacy is eh, minimalistisch: Weemhoff en Dierickx spreken poedeltjenaakt tot het publiek.

Wat vonden we ervan: De start van Privacy is iets té lollig. Weemhoff en Dierickx gaan aardig over de top om Lennon/Ono en Koons/Cicciolina te persifleren. Want zo voelt het: geen re-enactment, maar een parodie. Dierickx slaagt daar het beste in met haar overdreven expressieve spel. Vanaf de tweede helft van de voorstelling begint het naast de lol ook meer te schuren. De naakte monologen van het stel worden steeds intiemer. Eerst praten ze over de lijdensweg die kinderen krijgen heet; in hun geval een lange lijdensweg, want Weemhoff heeft ‘dood zaad’. Al blijft hij volhouden dat je dat ‘gegijzeld zaad’ noemt. Het wordt gênanter en ongemakkelijker als Weemhoff zijn diarree-problemen uit de doeken doet en Dierickx uitgebreid beschrijft hoe ze de eerste keer anale seks had met danser Arend Pinoy. Het duo gebruikt spreektaal, maar hun voordracht is theatraal. Dat verwart: kloppen deze verhalen wel? En als ze kloppen, waarom dan écht alles op de vloer gooien in een voorstelling? Of doen wij dat eigenlijk ook iedere dag als we weer een duckface snapchatten naar onze vrienden? In de zaal wordt vooral veel gelachen, maar als serieuze theaterrecensent zetten wij het buiten op een denken. Weemhoff en Dierickx slagen dus in hun opzet: op een provocerende en frisse manier het begrip ‘privacy’ belichten. Dan pakken we Google erbij. Arend Pinoy, die bestaat dus echt. Gatver.
Het cijfer: 7,5

Wine Dierickx en Ward Weemhoff zonder kleren en met script.

En dat is nog niet alles. Het Holland Festival duurt tot 26 juni en op CJP.nl vindt je de komende weken meer recensies. Zelf een voorstelling meepakken? CJP'ers krijgen een monsterkorting tot wel € 37,- (!!) op sommige voorstellingen. 

Comments