Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP @ Oerol
14 JUN 2016 • Door Sara Madou • Meer blogs over Festival

CJP @ Oerol

Van Nynke Laverman met haar uil in een mini-kerk, via midden op het strand vertelde verhalen over een gezonken schip, tot een baanbrekende versie van de Ilias: CJP was op Oerol en zag dat het (bijna allemaal) goed was.

Onze festivalbeleving in 9 momenten:

1: Geduld is een schone zaak.
Nog vóór Terschelling is het al duidelijk, bij het verzamelen van een colonne Oerol-gangers in het gebouw van Rederij Doeksen, te Harlingen. Hectischer ontvangsthallen zagen we zelden. Tóch gaat het er gemoedelijk aan toe. Bij het iets te lang twijfelen over een koffiebestelling, wuift de serveerster ons excuus weg. ‘Joh, doe maar rustig aan. We zitten op Oerol-tijd.’ Die vibe strekt zich door het hele weekend. Eenmaal op het eiland, trappen we de boel af met een bezoek aan festivalterrein Westerkeyn. Het Thijs Boontjes showorkest speelt hun catchy liedjes, en uw verslaggevers van dienst wachten geduldig anderhalf (!) uur op de kleinste groentenburger ooit. Who cares? We zitten op Oerol-tijd! De zak friet maakt trouwens ook veel goed.

CJP Oerol
Op Oerol kan en mag (bijna) alles.

2: Nynke Laverman in een kerk.
Als je Nynke ooit hebt horen zingen, weet je: dit gaat huilen worden. Niet vanwege pijn aan je oren, mind you, maar omdat ze zó goed emoties over kan brengen dat je keihard met haar (verhalen) meeleeft. Extra knap: dat is óók zo wanneer je haar niet kan verstaan. Bekend geworden vanwege haar Portugese fado’s, brengt ze tijdens Oerol de première van haar nieuwe voorstelling Wachter. Het verhaal, over een grootse liefde die zich afspeelt in een bos, is grotendeels in het Nederlands, maar de songs zingt ze in het Fries. Begeleid door twee briljante muzikanten (waarvan een haar man is) en een uil (als decor, zie de headerfoto).

3: Ilias 2.0.
Als je ‘Ilias’ hoort, denk je waarschijnlijk aan een zwaar, stoffig boek uit vervlogen tijden. Dat boek van Homerus is héél ver op de achtergrond tijdens de bewerking van Toneelgroep Oostpool/Frascati productions. De cast, bestaande uit wat gasten van in de 20, maakt Achilles  heel liefdevol gay, strooit met geinige popculturele verwijzingen alsof het niets is en mixt tijden moeiteloos, zonder dat je de draad verliest. Bonuspunten voor het overduidelijke enthousiasme van de makers en spelers voor hun vak. Dit is een voorstelling waar menig hart en ziel in is gestort, en dat zie je. Extra knap omdat het onderwerp, de Trojaanse oorlog, natuurlijk niet het gezelligste is. Voor de broodnodige luchtigheid strooien ze met sexy dansmoves. Hadden we al gezegd dat dit écht een voorstelling is waar je naartoe moet?

4: Houten billen, plastic poncho’s.
Het hoort er stiekem wel een beetje bij, regen tijdens Oerol. In het dagelijks leven kijk je wel uit om in de regen buiten naar een voorstelling te kijken. Tijdens Oerol haal je je schouders op, trek je een hysterische blauwe poncho uit je tas en train je je billen op anderhalf uur houterigheid door de tribunes. Roll with the punches.

5: De lol ligt op straat.
‘Oerol, da’s toch superingewikkeld en saai theater?’
‘Oerol, da’s toch altijd uitverkocht?’
Zomaar wat dingen die je wel eens hoort. Punt 1 is onzin: sure, er zijn ingewikkelder stukken, maar wij zagen alleen laagdrempelig werk waar je ook zonder ‘theaterervaring’ prima op je plek zit. Wat betreft 2: er zullen zeker voorstellingen uitverkocht zijn als je niet vooraf het CJP pakket hebt gekocht, maar je scoort alsnog kaartjes via de snelkassa, een prikbord met oproepjes, social media, Ticketswap en de enorme schuur waar je een nummertje trekt en vervolgens gezellig met een biertje wacht totdat je aan de buurt bent. Trouwens: ook theaterkaartloos kun je een prima Oerol beleven. Door de eerder genoemde biertjes te drinken op het zelfs bij regen übergezellige festivalterrein dus, maar ook door naar Midsland en West-Terschelling te dwalen en straattheater te bekijken. Zo ontmoette uw CJP-hoofdredacteur een man die een voorstelling maakte over zijn overleden koe. Nu jij weer.

CJP Oerol
Even rust in de tent.

6: Goudzoeken.
Locatietheater zoals locatietheater bedoeld is. Geert Lageveen en Leopold Witte van Orkater vertellen midden op het strand over de waargebeurde scheepsramp van de Lutine, met op de achtergrond de zee waar het zich allemaal afspeelde. Kom dáár maar eens om in het doorsnee rode pluche. We horen over het goud dat nog op de zeebodem zou moeten liggen, en de pogingen die er de afgelopen honderden jaren zijn ondernomen om het boven water te halen. Je wilt achteraf bijna zelf in zee springen, om een poging te doen.

CJP Oerol Orkater
Beetje wandelen met stoelen op het strand. Kan ook gewoon.

7: Zelfs de tegenvallers hebben hun voordelen.
Natuurlijk is niet alles hosanna, er valt écht wel eens een voorstelling tegen. Zie dat maar als een nuttig element voor het ontwikkelen van je smaak, om achteraf lekker over te discussieren wát je er stom aan vond). En anders is het in maximaal anderhalf uur weer afgelopen, daar kom je ook wel overheen. Persoonlijk kreeg ik de kriebels van Dijkdrift, door Silbersee / Calefax Rietkwartet, een voorstelling die verhaalt over een gesloten gemeenschap van mannen, die met zandzakken het dreigende water buiten de deur proberen te houden. Dit doen ze onder telkens hetzelfde gezang (best irritant na de zestiende keer). Als er een vrouw op komt dagen, denken de mannen eerst dat zij een godin is, maar krijgt ze het daarna zéér zwaar te verduren. Bovendien wordt alles uitgesproken in een niet bijster consequente wijze uitgewerkte verzonnen taal en was het slappe applaus na afloop vrij ongemakkelijk. Bij deze een officiele oproep voor CJP’ers die deze voorstelling hebben gezien en hem goed vonden: ik hoor graag van jullie waarom.

8: Biercafe Zomer.
Tip: plan je dagen niet té vol. Twee, maximaal drie voorstellingen per dag. Al was het maar omdat je dan voldoende tijd overhoudt om de enorme bierkaart van Zomer in West-Terschelling uit te spelen. Ergens anders mag ook hoor. We zijn niet zo streng. Maar bij Zomer krijg je wel regelmatig gratis entertainment van het ernaast gelegen podiumpje, waar wij een vrouw met een accordeon een kluwen dronken mensen zagen entertainen.

9: Herleven van het Roxy-tijdperk.
De jaren negentig. Het begin van de house. Hoogtijdagen van clubs als de Amsterdamse Roxy, waar excentriekelingen dansten tussen gewone lui in wat nu mom jeans heet, opgezweept door hypnotiserende tonen en stroboscopen, al dan niet geassisteerd door wat verdovende middelen. We zijn te jong om dat meegemaakt te hebben. Balen. Mooi dus dat Club Guy & Roni met hun voorstelling Mechanical Ecstasy deze tijden doet herleven. En hoé. In een donker hol van een club is het anderhalf uur oldskool knallen. Inclusief MC met megafoon, strakke tunes van Slagwerk Den Haag en bovenal een club dansers die ongenadig hard dansen. In korte leren broekjes, met engelenvleugels om en in een politiepak; you name it, en het is er. Terwijl een meisje in fluoriserende bikini van het ene podium naar het andere rent, spatten haar zweetdruppels op het publiek. We dansen de vanmiddag nog verregende jeans droog, zwaaiend met een glowstick, tot ver de nacht in. Dan morgenochtend maar een boot later terug naar het vasteland.

CJP Oerol Club Guy and Roni
Zo waren de nineties dus echt. Weet je dat ook weer.

Oerol neemt nog tot 20 juni Terschelling over. Met je CJP-pas krijg je 20% korting op kaarten. Kun je er dit jaar niet bij zijn? Noteer dan vast dat je van 9 tot 19 juni 2017 wél beschikbaar bent, want dan is het weer feest.

Comments