Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Waarom SXSW je leven compleet maakt
12 APR 2016 • Door Martine Bakker. Foto's: Naomi Wallenburg. • Meer blogs over Festival

Waarom SXSW je leven compleet maakt

CJP-redacteur Martine was één van de uitverkoren Nederlanders die dit jaar op South by Southwest (SXSW) in Austin rondliep. Op dit festival in the deep south spelen zo’n 2200 artiesten. Je wéét dat je 99,9% van alle optredens mist, maar de 0,01 % avonturen die je wél beleeft zijn dan ook gelijk episch.

SXSW staat op vele bucketlisten tussen een wereldreis maken en de maan bezoeken. Het immense showcase-festival is dé plek om artiesten te ontdekken die daarna wereldberoemd worden. Samen met vriendin en zangeres Naomi (artiestennaam: Bobbie Wall) ga ik de uitdaging aan om een zo divers mogelijk festival te beleven. Zij houdt van country, ik van hiphop. Dat gaat best samen, want hiphopartiesten gebruiken gunshots voor een getto-imago en countryartiesten jagen met diezelfde gunshots mensen van hun ‘property’.  

Een overzicht van de chaos in Sixth Street.

Het complete universum

Rondlopen op SXSW kun je vergelijken met als kind in een snoepwinkel staan, terwijl je een budget van een miljoen euro hebt. Waar te beginnen? Die avond is er in Antone’s - een van dé poppodia van Austin - een showcase gaande van countryartiesten uit Nashville. Na het bingewatchen van de serie Nashville op Netflix, moet dit gecheckt worden. Kletsend met de Australische band Drawing North wordt er Blue Moon-bier gedronken. Ron Pope komt op. ‘Countryzangers dragen blijkbaar niet altijd een cowboyhoed en een geruite blouse’, concludeer ik. ‘Ron is volbloed hipster met zijn knot en baard!’ Na zijn gig blijft hij nog even bij ons hangen. ‘I love Amsterdam!’, zegt hij, en doet zelfs een poging tot Nederlands spreken in onze camera.

Ron Pope met zijn knotje.

Nadat allerlei artiesten hebben gezongen over ‘het land ploegen’, ‘dronken worden’ en ‘de struggles van verliefd zijn in een klein dorpje’, is het tijd voor soulheldin Erykah Badu, een paar blokken verderop. Nou ja, tijd.... Het podium blijft angstvallig leeg, tot er twee muzikanten on stage stappen die instrumentale versies van haar nummers beginnen te spelen. Een redneck-type roept ‘boe’ en een langharig meisje probeert nog iets in de trant van ‘ik denk dat het een marketingstunt is voor haar instrumentale album’. Uiteindelijk komt de souldiva dik een uur te laat op, maar dan is het universum compleet. ‘Alles wat ze zingt, komt toch rechtstreeks je hart binnen?’, fluistert een jongen, die ook betoverd is. Na drie liedjes houdt Erykah een betoog over ‘dat we verdraagzamer naar elkaar moeten zijn en vol liefde moeten leven’. Ik veeg nét een traan weg als de geluidsman bruut haar microfoon uitzet en de lichten aanspringen. ‘Did you cutt me off?’, schreeuwt Erykah woest. Jep! Om twee uur moet alle muziek uit zijn in Amerika. Regels – the law! - zijn regels. De jongen naast me is in het TL-licht toch minder leuk dan dat ik dacht, dus eindigt de avond onverwacht snel in een Uber naar huis die 5,6 keer de normale prijs kost, omdat heel Austin hetzelfde plan heeft.

Erykah Badu(urt het nog lang?).

It’s the law

De tweede dag staat in het teken van openluchtpodium Stubb’s. Countryheldin Loretta Lynn trapt daar de avond af. Ze is 83 jaar, draagt een gitaar om haar nek en zingt dingen als ‘you ain’t woman enough to take my man’. Even staan we stil op een trap zodat we haar glitterpak beter kunnen bestuderen en gelijk houdt een securityman ons onder schot met een zaklamp. ‘You can’t stand there! That’s the law!’ schreeuwt hij. Geschrokken mors ik bier over mijn mouw en we springen van de trap af. 

Hier had een betere foto van Loretta moeten staan, maar omdat we volgens de wet niet op de trap mochten blijven...

Gelukkig is het incident snel vergeten als elektronische singer-songwriter Låpsley opkomt. ‘De nieuwe Adele, maar dan elektronisch’, zegt een Loretta Lynn-fan naast ons. Dan duikt de Britste rapper Stromzy on stage. Het Amerikaanse publiek verstaat hem nauwelijks door zijn ‘foreign’ accent, maar hij geeft zoveel energie dat het hele openluchttheater verandert in een moshpit. ‘Oh, lucky bastards! Hebben jullie hem gezien?’, zegt een barman de volgende dag tegen ons. ‘Ik hoorde dat hij na dat concert niet meer heeft kunnen optreden wegens stemverlies!’ We laten hem een filmpje zien om zijn pijn te verzachten.

Na dit potje zweten heeft Stormzy een koutje gevat.

Mister Lonely

Wie een bezoek brengt aan Austin, moet hoe dan ook een keer de specialiteit van deze stad eten: burrito’s. Om die traditie af te vinken, zitten we in een Mexicaans tentje. ‘Sweet Lord, weet je wie hier is?’, fluistert de ober. Ik bijt op mijn lip. Is het Obama die ook in Austin is om te speechen? Of Drake, die schijnbaar overal wordt gespot? ‘Akon!’, gilt hij uit! Er komt een soort Fans-gevoel in me naar boven en ik zet geobsedeerd mijn bril op om goed te kunnen zien hoe Mister Lonely helemaal niet zo alleen zit, maar gezellig met zijn vriendin. ‘Zal ik naar hem toe gaan om te vragen of hij Cultureel Jongeren Paspoort wilt uitspreken voor mijn camera?’, zeg ik, maar dat vind de ober een minder strak plan. ‘Straks krijg ik daardoor geen fooi’.

Hier een filmpje van artiesten die wel gezellig meededen.

Na het stalken van Akon wacht in café Empire Garage het concert van Oscar and the wolf op ons. Het toffe aan SXSW is dat je grote Europese artiesten, zoals deze Belgische popheld, hier in een zaaltje met maar honderd man ziet. Oscar zit met gekruiste benen verveeld van zich af te kijken, terwijl de geluidsmannen rondom hem bezig zijn met kabels. Naomi maakt er een fotoserie van. Tsja, het is weer eens wat anders dan opkomen in een bomvolle HMH. Als zijn hit Strange entity uiteindelijk start, maakt hij een hiphopverslaafde en een countryfanaat aan het dansen. Geluksmomentjes ten top.

Hier een denkbeeldige afbeelding van een pre-gig Oscar. De foto’s van dit moment stonden helaas op onze camera die deze nacht werd gestolen.

Ga terug naar je camper  

Wakker worden met een stempel op je wang, kan alleen maar betekenen dat de afterparty episch was. Na een scrubsessie is het tijd om de stad verder te verkennen. Sixth Street en Red River Street zijn dé plekken om tijdens SXSW te bivakkeren. In de straten zie je de mafste dingen: rappers die met grote kartonnen uitsneden van zichzelf rondlopen, bands die midden op straat een drumstel hebben opgebouwd en countryzangers die gitaarliedjes pingelen, terwijl er achter hen keiharde rock uit een café klinkt.

Een lekker gekke afbeelding van het YouTube-gebouw.

Die avond zijn we getuige van een voorstelling in het Paramount theater, een Moulin Rouge-achtig setting waar countryzangeres Kacey Musgraves speelt samen met songwriters Shane McAnally en Josh Oshborne. Deze liedjesschrijvers delen intieme verhalen over hun beste nummers. ‘Trailer Song gaat over te nieuwsgierige buurvouwen die moeten oprotten naar hun eigen trailer,’ vertelt Kacey. Haar Grammy-winnende liedje Merry go ‘round gaat over ‘de on-ambitieuze cirkel waarin dorpsmensen verkeren door met de eerste de beste te trouwen’. Hoeveel rappers we ook horen later die avond: hun storytelling valt in het niet bij de verhalen van deze stoere chick met haar gitaar. Zo ben ik ineens voor 'team country'.

Kacey: 'Rot op naar je eigen camper.' 

SXSW is de hemel voor muziekliefhebbers en ik gun het iedereen die ook maar een béétje om geluid geeft hier een keer te zijn. Om alle inzichten te laten bezinken wandelen we nog één keer een rondje door de stad, waar de laatste feestgangers stug volhouden. Een barman hangt een spandoek voor de ingang van zijn café. ‘Thank you, go home’. Hij heeft gelijk, het is tijd om Austin terug te geven aan de locals.

Staat het ook op jouw bucketlist om een keer naar SXSW te gaan? Mocht je nou dit seizoen veel festivals met CJP-korting bezoeken, dan bespaar je super veel geld en kun je misschien volgend jaar ook jouw leven compleet maken.

Comments