Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Gelukkig hebben we de verhalen nog
05 APR 2016 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Lifestyle

Gelukkig hebben we de verhalen nog

CJP’s Martine maakte samen met singer-songwriter Bobbie Wall een roadtrip van Austin naar Nashville. En dat ging minder vlekkeloos dan de filtervolle Instagram-kiekjes tonen. Op dag drie was hun gloednieuwe camera weg en op dag zeven dansten ze de YMCA op de EHBO. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Oh nee, niet allemaal, dus.

Als CJP-redacteur ben je lichtelijk verpest. Je kunt nooit meer de rust vinden om twee weken te niksen op het strand. Zelfs vakanties moeten doordrenkt zijn met cultuur en daarom ging ik samen met vriendin en zangeres Bobbie Wall op muzikaal avontuur. We reisden door Amerika, van muziekfestival South by South West (SXSW) in Austin naar Nashville, het hart van de countrymuziek. Wijze les nummer één: zo’n reis moet je goed voorbereiden. Een bezoekje eerste hulp kost zo’n $ 150,- en je kunt in een split second iets verliezen. Dan ben je toch blij dat je je huiswerk hebt gedaan.

Keep Austin weird

Onze trip begint in the deep South tijdens hét showcase festival voor muziekindustrie en -liefhebbers. (Volgende week lees je op CJP.nl het SXSW-verhaal over deze magische plek.) De stad-slogan is ‘Keep Austin weird’ en iedereen doet hard zijn best om het indeed weird te keepen. Zo krijgen wij alle vrijheid om huiskamerconcerten te organiseren in een villawijk. ‘Sure thing,’ zegt de eigenaresse van een huis, terwijl wij haar woonkamer verbouwen. Dag en nacht banen locals in Ubers voor ons een weg door de hysterische straten 6th en Red River, slalommend tussen de op straat geplaatste drumstellen. Zo hoppen we van club naar bar, naar café, naar schouwburg om toffe muziek te horen. Onze lievelingsspot is Rainey Street. ‘Dit hipsterparadijs was ooit een straat vol armoedige bungalows. Tot de gemeente besloot cafés van deze huizen te maken en de bewoners voor miljoenen zijn uitgekocht,’ vertelt een Uber-chauffeur. Op het ritme van geproduceerde gunshots en rapteksten neem ik hier foto’s van rappers en stop de camera vervolgens in mijn tas. Eén seconde later is hij totally foetsie. Beduusd gaan we de volgende dag naar het politiebureau. Een besnorde agent schudt met een plakkerige hand de mijne, terwijl hij met zijn andere hand chips eet. ‘Sorry for stuffing my face’, verontschuldigd hij zich. Wauw, net als in de film! Dit clichématige beeld verzacht een beetje de pijn. Gelukkig hebben we een reisverzekering.

Iedereen doet hier zijn of haar best om de boel lekker gek te houden.

Houston Texas baby

Na vijf dagen weirdness trekken we door naar Houston. Met mijn lichtelijke fobie voor per ongeluk een getto in rijden en dan sterven in een schietpartij, reizen we in een bus vol mensen die 'y’all' achter iedere zin plakken. Dit is de stad waar Beyoncé vandaan komt, hoe muzikaal wil je het hebben? We logeren in een houten huis met traditionele patio in het museumdistrict, wat door het woord ‘museum’ wel klinkt als een plek waar CJP’ers willen vertoeven. In dit huis geeft Bobbie Wall een van haar huiskamerconcerten. Na het optreden springt het publiek net zo enthousiast op en neer als de bedbugs die we de volgende dag op onze matrassen ontdekken. ‘Neeeeee!’, schreeuw ik met een lage stem in slow motion. Maar het kwaad is al geschied.

Bobbie Wall zit tegen een muurtje te jammen.

Als doldwaze tornado’s rondrennen

Eenmaal in New Orleans, de stad die in 2005 zo vreselijk werd getroffen door orkaan Katrina, ga ik toch maar even langs de dokter voor alle beten op mijn lijf. Bij binnenkomst staat keihard YMCA op. Ik weet niet of het door de jeuk of de muziek komt, maar mijn armen gaan automatisch de lucht in. Als de dokter naar mijn klachten vraagt, zeg ik volledig ingeburgerd: ‘I’ve got all these bites, and it ain’t pretty.’ Hij knikt. We moeten al onze bagage wassen wat zeker $ 100,- kost, onszelf volsprayen met gif en ik krijg zalfjes. Gelukkig hebben we een reisverzekering.

Na een dag insecten vermoorden, gaan we naar het wekelijkse rock-‘n-roll festival Wednesday at the Square waar we dansen met zwervers die drinken uit papieren zakken. ’s Avonds jamt Bobbie met wat radio-dj’s, die de week daarop haar nog niet uitgebrachte ep Play draaien op hun radiostation. We checken de blues in French Quarter. Hier spelen brassbands op straat en duik je ieder random café in om te dansen op jazz. Hoe verder je van Bourbon Street blijft, hoe kleiner de kans dat je in kots trapt. We lopen langs zwervers met bordjes ‘Give me a dollar or I’ll will vote for Trump’ en dronkenlappen die zingen: ‘I don’t wanna work, I just wanna get drunk’. Frenchmen Street is onze lievelingsstraat door de diversiteit aan muziek, cafés en mensen. Al is in New Orleans chillen best wel dubbel. De vrolijke gekeurde huizen bieden een heftig contrast met de delen van de stad waar voor wordt gewaarschuwd. ‘Je hoeft maar één verkeerde straat in te lopen en je staat in een getto’, waarschuwt een local ons. Om extra bij het contrast stil te staan, hang ik voor vertrek richting Nashville achterover uit het raampje van de gehuurde Jeep, terwijl ik Beyoncé’s Formation zing. En kletter bijna naar buiten. Gelukkig hebben we een reisverzekering.

Als Martine zo poseert lijkt er niets aan de hand.

Dubbele chillings op een plantage

Van New Orleans naar Nashville kan op verschillende manieren. Wij verkiezen de hardcore redneck-Texas en Alabama-route boven de blues-variant langs Memphis. Hier begrijpen nul pompbediendes waar jij vandaan komt en eet je als vegetariër steevast ijsbergsla. We slapen een nacht op een plantage die doet denken aan Django Unchained. Gelukkig stelt de eigenaar ons gerust, dat de slaven vroeger ‘vast niet zo slecht werden behandeld als wij denken, want met andere bezittingen zoals auto’s of je trekker ga je toch ook voorzichtig om?’. Hij vertelt ons ook dat zijn buurman een kamer heeft met jachttrofeeën van bijna ieder dier op aarde. Bobbie zingt wat liedjes op de patio, terwijl ik in vanuit een schommelstoel voor me zie hoe de slaven op de katoenplantages vroeger met elkaar communiceerden door over de velden te zingen. Bestaat er ook een reisverzekering tegen mascaravlekken in je mouw?

Lekker keten op het balkon.

Net als op tv

Tijd voor de laatste stop: Nashville. Als echte Netflix-junkies hebben Bobbie en ik beiden de gelijknamige serie gebingewatched, dus is Bobbie’s missie om op te treden in café The Bluebird, het stamcafé uit de serie. Na wat telefoontjes lukt het ook nog en als we ‘s avonds aankomen blijkt dat er sinds lunchtijd al een gigantische rij muziekfans voor de deur staat. ‘Nu ik hier echt sta ben ik toch wel zenuwachtig’, geeft Bobbie toe, als ze richting de piano loopt die wordt opgelicht door neonlampen. Gelukkig merkt het publiek er niets van. ‘Go, tell them girl!’, schreeuw een vrouw met een videocamera naast me. Na deze avond heeft Bobbie er lokale fans bij, die volhardend adviseren dat ze naar Nashville moet verhuizen. We sluiten onze trip af met livemuziek op het Leidseplein van Nashville: Broadway. Shoot, wat staat die muziek hard! Bobbie probeert boven het geluid uit te komen, maar beseft dat ze zojuist haar stem is verloren. Helaas bestaat er geen reisverzekering voor dat verlies. Misschien is het tijd om naar huis te gaan.

Bobbie Wall live at the Bluebird.

Wil je ook jouw droomreis maken? Met de doorlopende reisverzekering van CJP kun je zorgeloos de wereld over. Je bent al vanaf € 2,75 per maand verzekerd. Dat betekent dat je tot € 6,- per maand kunt besparen. Je bent gedekt voor ongevallen, geneeskundige kosten, hulpverlening, buitengewone kosten en reisbagage tot € 1.500,- en je kunt het flexibel samenstellen. Goeie reis!

Comments

Gerelateerde kortingen

FLKS verzekering: aanvullend
€ 13,50 met CJP

FLKS verzekering: aanvullend

Verzeker alleen wat je nodig hebt en bespaar elke maand flink

FLKS Verzekeringen: basispremie

Basis zorgverzekering speciaal voor jongeren

Vanaf €85,48