Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Boekenbal-ontmaagding
12 MRT 2016 • Door Sara Madou. Beeld: Martine Bakker. • Meer blogs over Lezen

Boekenbal-ontmaagding

Het feest waar iedereen het over heeft, en dat tóch een groot mysterie blijft. CJP’s hoofdredacteur Sara en fotograaf/redacteur Martine waagden zich in het hol van de leeuw, en bezochten het Boekenbal. ‘Ho, wacht, doet Arjen Lubach het met Georgina Verbaan?’

Ons oorspronkelijke plan was om een grote entree te maken op de rode loper als bestseller-auteurs, maar dat doen we volgend jaar wel. Het belangrijkste is dat we er zíjn. Of nou ja, in ieder geval deels. Na het bewandelen van de kortste en dan ook drukste rode loper ooit bezichtigd, komt het literaire volk binnen bij de Amsterdamse Stadsschouwburg.

Speel in deze hysterische bedoening 'Waar is Wally' de BN'er versie.

Vervolgens paraderen de échte schrijvers, topuitgevers en om een of andere duistere reden Victor Reinier en nog wat andere onverklaarbare BN’ers naar de grote zaal. In hun shiny jurken en strakke pakken worden ze daar in de setting van een Duitse nachtclub uit de jaren dertig zeer vermaakt. Waarschijnlijk. Ondertussen moet het plebs, de journalisten, de ramsj-produceerders, de assistenten, zichzelf zien te vermaken. Anderhalf uur lang, op een rij van acht stoelen in de ontvangsthal van de Schouwburg. (Wijze Boekenbal-les 1: zorg voor een uitnodiging mét zaalprogramma, of skip de rode loper en arriveer pas voor het feest.) We kiezen spreekwoordelijke eieren voor ons geld en duiken een kroeg in aan de overkant, waar de ene barman nog nooit gehoord heeft van CJP (schande!) en de ander al jaren zijn pas kwijt is (mail even naar helpdesk@cjp.nl, barman). Het is in ieder geval, altijd mooi om in je overdressed-heid een bruine kroeg binnen te wandelen. Aanrader.

Verbannen naar de kroeg.

Marlene Dietrich in the house
Even raak ik in de verleiding om te blijven. Met levensgevaarlijke hakken zit het best lekker op een barkruk en niet gaan als je wel bent uitgenodigd voelt prettig literair. Adriaan van Dis doet dat ook. Dus. Edoch: hart voor de zaak, en een overweldigende nieuwsgierigheid, doen me toch overeind komen en bijna mijn enkel breken over de typische Leidseplein-keien.

Nog héél even wachten...

En dan… zijn we binnen. Een grote kluwen niet-voor-het-zaalprogramma-uitgenodigde mensen balt samen in de lobby, tegengehouden door bodyguards, maar wanneer het startsein gegeven wordt en beide partijen bij elkaar komen, is het een vreugde en chaos die zijn weerga niet kent. Maar echt. Een krioelende mierenhoop van handen schuddende, lachende, zich grotendeels braaf aan de dresscode houdende uitverkorenen bewondert het decor. Want dat moet gezegd: ze hebben het goed voor elkaar. Duitsland is het thema van de Boekenweek dit jaar, of nee wacht, het was een of andere Duitse quote, maar wat ook alweer? ‘Ich habe es nicht gewusst’, grapt iemand die we het vragen. WOII-grappen, altijd leuk. Het blijkt overigens ‘Was ich noch zu sagen hätte’, tevens een tekst van Reinhard Mey’s befaamde nummer Gute nacht Freunde, dat Nick & Simon gezongen blijken te hebben tijdens het zaalprogramma. Hoe dan ook; het Duitse thema is doorgevoerd in de vorm van Marlene Dietrich-cutouts, Duitse transseksuele zangeressen en een enorme lading snoepharten van peperkoek met Duitse quotes erop.

Een Duitse transseksuele zangeres in actie.

Nadat een der gasten vertelt dat het Boekenbal-traditie is om decoraties ná middernacht te stelen, ruk ik vol overgave een der snoepharten van de mobile waar hij zich aan bevond. Nog lekker ook. Bovendien handig, want ze zijn schaars met de snacks, geen (vegetarische) curryworst gezien. (Wijze Boekenbal-les 2: Zorg dat je vooraf goed gegeten hebt, deels vanwege een stevige bodem, deels vanwege snack-schaarste).

Een populair attribuut om los te trekken: koekharten in vijftig tinten rood.

Trap-etiquette
Op zoek naar Duits bier (hebben ze niet!) speuren we naar de beroemde Sodom & Gomorra toestanden. Wáár zijn de stiekem achter de gordijnen tongende schrijvers, vechtende concurrenten, bewijzen van een verhitte concurrentiestrijd? Ik notuleer Matthijs van Nieuwkerk, die zijn arm om een opgewekte blondine heeft geslagen. Ze lijkt wel eng veel op hem. Oh wacht, het is zijn dochter. Ozcan Akÿol doet zijn reputatie eer aan en sjanst met iedere vrouw die voorbijkomt. Arjen Lubach staat te smoezen met Georgina Verbaan. Terwijl ik dat neerkriebel in mijn notitieboek, fluistert iemand naast me: ‘Zij doen het met elkaar hoor, ik zie ze zó vaak samen.’ Ik wil Arjen aanspreken en er op subtiele wijze naar informeren, hij ís immers een oud-columnist van CJP, maar voordat ik me van de trap heb gewerkt, zijn hij en Georgina er van tussen.

Even een luchtje scheppen buiten.

Dat komt deels doordat het een crime is je te bewegen op de Stadsschouwburg-trappen tijdens een Boekenbal, vanwege de schrijvers die midden op de trap gaan zitten. Dat brengt ons meteen tot Wijze Boekenbal-les 3: Ga alléén op de trap zitten, als je gevestigd onderdeel bent van de literaire orde. Je kent waarschijnlijk wel het beeld van wijlen Harry Mulisch, blasé bivakkerend op de rode trap. Nou, het is dus niet de bedoeling dat zomaar iedereen dat doet. Ik durfde niet uit te proberen wat er dan precies gebeurt wanneer je er wel gaat zitten, maar werd door maar liefst vier mensen verteld dat je dat écht niet moet doen. Jan Siebelink deed het wel. En Ronald Giphart. En Connie Palmen. Niet bovenop ze gaan staan, vergde focus qua coordinatie. Zeker na de gintonics op aquariumgrootte die er werden geserveerd.

Jan Siebelink zittend op een bed traptapijt. 

Muntjes kopen met Pepijn
Mocht je nu overigens denken dat wij, de schrijvers en alle andere aanverwante zaken de hele avond gratis konden drinken: think again. Er is géén open bar, dus je staat gewoon naast Pepijn Lanen en Kader Abdolah je muntjes te kopen. (Wijze Boekenbal-les 4: Vergeet je pinpas niet). Of het nou door die aquariums vol alcohol komt of omdat er gewoon heel veel leuke, interessante en culturele types bij elkaar zijn: er hing een zeldzaam ongedwongen sfeer in de Stadsschouwburg. Netwerken zonder dat het irritant is, overal vriendelijkheid, zelfs wanneer je drank op een ander knoeit of op hakken trapt, ik heb geen onvertogen woord gezien en geen opstootje bespeurd. Nu zag ik Beau van Erven Dorens dan ook nergens (zijn grote vriend Albert Verlinde was er wel), maar toch. En die tongende mensen werden alleen gespot in onbekende vorm, dan interesseert het natuurlijk niemand. Kortom: een topfeestje, met een helse morning after, zoals het hoort. Wijze Boekenbal-les 5: Neem vrij de dag erna en zorg dat je geen werk meer hebt, zoals het schrijven van artikelen of het bewerken van foto’s, om maar wat te noemen.

In sehr tropische sferen gaat het festijn door tot alle palmbomen en Duitse vlaggen uit de lucht zijn geraust. 

Mocht je een bestseller schrijven, bij een uitgeverij (gaan) werken of journalist worden, of je illegaal naar binnen werken door te doen alsof je iets komt afleveren (zoals een slimme jongen dit jaar deed): doe je voordeel met onze Wijze Boekenbal-lessen. Voor de rest: koop van nu tot 20 maart een boek, en ontvang gratis het Boekenweekgeschenk van Esther Gerritsen, Broer.

Comments