Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Waarom publieksparticipatie de hel is
04 NOV 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek Theater Expo

Waarom publieksparticipatie de hel is

In Engeland is een vrouw op brute wijze gearresteerd. Ze zong keihard mee tijdens de musical The Bodyguard en werd afgevoerd. Terecht. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat meezingen. Willen alle mensen die publieksparticipatie ook haten, nu opstaan?

Een tijdje terug was ik bij het concert van Raury. Een veelbelovende Amerikaanse singer-songwriter die door zijn vele ‘beste talent ooit’-achtige nominaties, snel vervuld raakte van sterallures. Bij opkomst moest het publiek vuisten opsteken, aanstekers werd in de lucht geforceerd en al bij liedje drie sprongen we vanuit gehurkte positie door de zaal. Tijdens de minuut stilte die de zanger van ons eiste, ging ik weg. De publieksparticipatie was mij te heftig. Zéker voor een concert van iemand met het ego van Kanye en de bekendheid van Herman de Boer.

Als ik mijn frustraties de volgende dag botvier op de eerste persoon die ik zie, CJP’s hoofdredacteur Sara, blijkt dat zij ook met gepaste pijn tegen publieksparticipatie aankijkt. Wat maakt publieksparticipatie toch zo ontzettend ongemakkelijk?

Om vast in de ongemakkelijke sferen te komen: hier een slecht geproduceerd filmpje van zanger Miguel die op het hoofd springt van zijn fans. Tsja, moet je ook maar niet met je aandachtsgeile gezicht naast het podium gaan staan, domme fans. 

Dubbele p-woord

Sara: ‘De participatie waar ik écht niet tegen kan, zie je veel bij comedy: een cabaretier die mensen in het publiek vragen stelt. Ik snap het wel, de comedian heeft input nodig voor zijn of haar grappen, maar ik heb daar nooit zo’n zin in. Bij een voorstelling van Laura van Dolron was ik ooit de enige die nog in de zaal zat; de rest van het publiek stond op het podium. Je zit niet voor niets in de zaal: als je zelf op had willen treden, was je wel op het podium gaan staan toch? Of laatst bij Keith Sweat: hij vroeg zijn fans op het podium, die vervolgens een beetje doelloos en ongemakkelijk om hem heen zaten. Zet er dan dansers neer, dat voegt tenminste nog iets toe.’

'Buddy Brandon' is de belichaming van onze participatie-ongemakkelijkheid.

Onder het dubbele p-woord verstaan Sara en ik dus activiteiten zoals: geforceerd fungeren als achtergrondzangeres. Vrijwilliger spelen bij een goochelaar. Móéten meeklappen. Of, nog irritanter, de buurman of -vrouw die uit ZICHZELF meeklapt. Daarbinnen onderscheiden wij voor het gemak twee soorten participatie. Het soort waarbij jij als cultuursnuiver in je eentje moet meedoen (zoals vragen beantwoorden van Hans Teeuwen of op het podium dansen met een opgewonden John Legend), en het soort waar er op groepsgevoel wordt ingespeeld (zoals met een opblaaskrokodil van links naar rechts springen op een concert van FeestDJRuud). Vooral voor control freaks die niet van improvisatie houden, voelen deze situaties als in een konijnenpak je grote liefde tegenkomen, die vervolgens zijn of haar verloofde aan je voorstelt.

Aagghh, dit dus!

Limburgers zijn dom

Er bestaan twee soorten meedoen-terrorisatie dus. Maar hoe kom je onder deze ongemakken uit? Voor de alleen-situatie geldt: zorg dat er geen aanleiding is om iets aan je te vragen. Sara: ‘Als een cabaretier zegt, ‘Wie komt er uit Limburg?’, en jij steekt je hand op, dan heb je het zelf gedaan als hij vraagt: ‘Hey jij daar, waarom zijn alle Limburgers dom?’ Zorg dat je als participatiehater niet op de voorste rij gaat zitten.’ Voor het groepsgevoel geldt: moet de hele zaal zijn handjes in de lucht steken en heb jij daar geen zin in? Gewoon niet doen. Ondergetekende trekt het bijvoorbeeld heel slecht als het publiek ‘oehoehoeeee’ moet meezingen. Oplossing: aanschouw het geheel vanaf gepaste afstand en - klinkt heel zweverig en zen enzo -  BLIJF BIJ JEZELF!

Obscure art expo’s vs Netflix  

Misschien denk je nu: ‘Ja, eindelijk lotgenoten gevonden die ook kapot gaan van de awkwardness.’ Of: ‘Wat zit je te haten, ik vind participatie juist heel gezellig.’ Of: ‘Is er ook een ‘geen mening’-hokje waar ik in pas?’ Kan allemaal. We zijn natuurlijk stuk voor stuk unieke wezens. Maar mocht je willen weten wat voor soort cultureel type je nou precies bent en hoe dat psychologisch werkt op je verlangen om wel of niet mee te doen in een culturele activiteit, dan kun je je misschien herkennen in onderstaande culturele types, in een onderzoek van CJP in samenwerking met Motivaction onlangs samengesteld.

Zo heb je de ‘geïnteresseerde toeschouwer’; een leergierig mens dat cultuur gebruikt als algemene ontwikkeling en zelf niet hoerig is naar aandacht. Je vind deze personen in theaters en musea en ze houden graag filmmarathons.  De ‘ondernemende cultuurfan’ is creatief, actief en op ieder obscuur filmfestival of bij iedere onontdekte art-expo te vinden. De ‘creatieve entertainer’ wil graag zelf in de spotlights staan, maar gaat niet vaak naar het museum of theater. Hun liefde ligt vooral bij muziek en ze zijn vaak bij concerten met vrienden. De ‘honkvaste cultuurmijder’ gaat bijna nooit naar een voorstelling of het museum en houdt niet zo van nieuwe dingen uitproberen. Thuis chillen for life met Netflix is hun levensdoel.

In The Bodyguard-meezinger gaat waarschijnlijk een creatieve entertainer schuil. Sara herkent zichzelf in de geïnteresseerde toeschouwer en ik in de ondernemende cultuurfan. Wij concluderen hieruit zonder enige wetenschappelijke onderbouwing dat participatie-haters vooral mensen zijn die vanaf gepaste afstand willen observeren. Types die wel van participatie houden, hebben vast ergens het verlangen om zelf op een podium te staan. Ontbreekt die ambitie, dan voel je je ongemakkelijk bij ineens in de schijnwerpers te moeten staan.

Wow! Een complete stam creatieve entertainers in het wild. 

De klassieke hel

Hoe overleef je een wereld vol participatie? Je kunt wel heel hard ‘niet meedoen’, maar soms kun je niet anders dan je overgeven aan het moment. De oplossing in zo’n geval: klap wat biertjes weg en ga all-in. Zo ben ik ooit beland op de grootste participatiegenocide ooit: het concert van André Rieu. Een paralleluniversum waar mensen ‘la, la, la, la, laaaaaa’ meezingen op klassieke stukken, je buurvrouw tijdens de wals aan je arm aanhaakt en waar confetti en veren op je neerdwarrelen. Uiteindelijk ging ik er zó in op dat we na afloop in de rij zijn gaan staan voor een meet & greet en als beloning een kaasplank hebben gegeten met André himself. Kijk, dat hadden we toch moeten missen door vast te houden aan onze participatiehaat.

Voelt publieksparticipatie voor jou als ontspannen in een jacuzzi of associeer jij het ook met naakt door het station rennen? Laat het ons weten in de comments!

Als CJP’er krijg je korting op een breed assortiment aan musea, filmtheaters, theaters, festivals en concertzalen. Je krijgt zelfs korting op de musical The Bodyguard, al adviseren we je daar niet te hard mee te zingen, mocht je de hele voorstelling willen zien.  

Comments

Gerelateerde kortingen

Duycker
€ 2,- CJP-korting

Duycker

Snoekduyck de muziek in