Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
IDFA 2015: 3x met een glimlach de zaal uit
26 NOV 2015 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film Festival

IDFA 2015: 3x met een glimlach de zaal uit

De wereld lijkt in brand te staan, ook als je naar het programma van IDFA kijkt dit jaar. Maar als je goed zoekt, valt er altijd wat te lachen.

Omdat documentaires in principe niet verzonnen zijn en dus een afspiegeling van de werkelijkheid vormen, maakten we ons drie weken geleden meer dan normaal zorgen over de staat van de wereld. Natuurlijk zijn er elk jaar veel documentaires op IDFA te zien over oorlogen, onrecht, natuurrampen en andere misère; dat zijn namelijk belangrijke verhalen om te vertellen. Maar we kregen het gevoel dat er minder dan andere jaren vrolijke documentaires tegenover stonden als Austin to Boston, My Mate Manchester, Happiness of Little World. Was de wereld er echt zo slecht aan toe?

Een paar dagen later maakten de aanslagen in Parijs het antwoord op die vraag nog deprimerender. Bovendien werd het verband tussen de programmering van IDFA en de staat van de wereld blootgelegd op de meest directe wijze denkbaar. Eén van de lichtpunten in de line-up, Redemption Of The Devil, werd namelijk begrijpelijkerwijs direct geschrapt. De documentaire over de Eagles Of Death Metal-frontman Jesse Hughes, ging namelijk over de vraag of rock 'n roll en religie wel samen gaan (Jesse is naast muzikant ook predikant). Ook de geplande Q&A met Jesse ging uiteraard niet door. Omdat CJP weigert toe te geven aan haat, angst en somberheid, maakten we een lijst van films die laten zien dat er ook heel veel moois is aan de mensheid, dat er genoeg te lachen valt en dat liefde en muziek krachten zijn om rekening mee te houden. Deze drie films toverden de grootste glimlach op ons gezicht.

Lees ook: IDFA 2015: 10 tips waar je geen spijt van krijgt

Mavis!

Vanaf haar negende trok Mavis Staples met haar broer, zussen en vader langs de kerken van de Amerikaanse oostkust om hun gospel-liedjes aan iedereen te laten horen die maar wilde luisteren. Ruim 65 jaar later zien we de onvermoeibare Mavis nog steeds op het podium staan zwaaien met haar plexiglazen wandelstok, alsof ze het hulpmiddel helemaal niet nodig heeft. Mavis! is een redelijk chronologische vertelling over wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is en dat is nogal wat.

Mavis maakte protestmuziek om Martin Luther Kings strijd kracht bij te zetten, zoende ooit met Bob Dylan (die met haar wilde trouwen), maakte een plaat met Prince en deelt tegenwoordig wel eens het podium met Jeff Tweedy (van indieband Wilco). Die laatste noemt Mavis ‘de vrouw van wie ik het meeste hou, op mijn echtgenote na’ en we geloven hem. Het is onmogelijk om na Mavis! de zaal te verlaten zonder dat mevrouw Staples een speciaal plekje in je hart heeft veroverd. (Hierbij moeten we even opmerken dat de redacteur van dienst vóór deze film nog nooit uit eigen beweging een nummer van The Staple Sisters op had gezet.)

De energie en lol van Mavis werken aanstekelijk, er wordt veel hardop gelachen in de zaal, maar andersom pinken we een keer of vier ook een traantje weg bij emotionele momenten. (Hierbij moeten we opmerken de redacteur van dienst slechts zeer zelden traantjes wegpinkt bij films.) Aan het begin van de documentaire schreeuwzingt Mavis tegen haar publiek dat ze een avond vol ‘joy, happiness, inspiration and positiiiiive vibrations’ tegemoet gaan. Het laatste shot van de film laat zien hoe goed ze daar in is. In de mensenmassa van het Newport Folk Festival is geen enkel gezicht te ontdekken dat niet van oor tot oor glimlacht. Voor Mavis! zijn nog kaarten te koop met CJP-korting voor aanstaande vrijdag en zaterdag (beide dagen om 19:30 uur).

Lees ook: een dag vol IDFA

Garage 2.0

The Office bestaat echt en het is een autobedrijf in Vianen. Directeur Gert Kooijman van familiebedrijf Kooijman Autogroep heeft maar één ambitie: elk jaar weer uitgeroepen worden tot het meest klantvriendelijke autobedrijf ter wereld. Om dat te bereiken duwt Gert zijn werknemers training na training door de strot, waarbij hij niet gehinderd wordt door enige empathie voor de gevoelens van zijn werknemers. Verkoper Ad kan gedurende het jaar bijvoorbeeld periodes niet werken omdat hij geopereerd is aan de dichtgeslibde aderen in zijn been. Bij wijze van grap sluit Gert daarom zijn oudjaarspeech af met een supergepast cadeau voor Ad: een antieke rolstoel.

Gert zegt op eenzelfde manier wel twintig keer precies het verkeerde op precies het verkeerde moment en dat is op een pijnlijke wijze ontzettend grappig. Die hilarische momenten worden afgewisseld met emotionele scènes van broer Ton, die verantwoordelijk is voor de berging van autowrakken na ongelukken, en Gerda, de receptioniste van middelbare leeftijd die een moeilijke periode doormaakt. Stuk voor stuk karakters die je het liefst in een doosje wil stoppen om ze te beschermen tegen de lompheid van hun baas en de snel veranderende wereld om hen heen (hoi Emile, veel te gebruinde salestrainingtijger dat je er bent).

Het lijkt een wonder dat regisseur Catherine van Kampen toestemming kreeg om de film in deze vorm uit te brengen, maar ze vertelt ons tijdens de Q&A dat Gert en zijn collega’s de film hebben gezien en dat Gert helemaal tevreden was met het beeld dat er van het bedrijf geschetst werd. Gert bedoelt het namelijk allemaal niet slecht, hij is gewoon echt zo. Gerda, Ton en Ad hebben zich daar al lang geleden bij neergelegd en daarom kunnen wij nu genieten van een film waar Michiel van Erp vast jaloers op is.

Lees ook: CJP Serveert IDFA 2015 in quotes: 'Will you marry me?'

In Transit

Het idee van In Transit is simpel: reis drie dagen en nachten mee met de trein van Chicago naar Seattle en film de mensen die je ontmoet. Iedereen die een dergelijke reis maakt, heeft namelijk een verhaal; ze zijn allemaal ergens naar op weg of proberen iets/iemand achter zich te laten. In een nachttrein is tijd en ruimte om elkaar echt te ontmoeten en dat is dus ook precies wat er gebeurt.

We zien een jongen wiens leven op ontroerende wijze op het goede spoor (sorry, dit moest even) wordt gezet door de wijze raad van een oudere man. Voor onze ogen ontstaan vriendschappen, er wordt gedanst en gezongen, gehuild, gelachen en gezopen. Wij als kijker ontmoeten een klein tiental personages dat ons ongekende inzichten in hun privé-leven durft te geven. Als deze film iets laat zien is dat écht iedereen bijzonder is, niemand in elkaar zit zoals je op het eerste gezicht verwacht en hoe waardevol het kan zijn om een keer een praatje te beginnen met een vreemde. Hoe je dat doet? Volgens een vijfjarige treinreiziger is er niets simpeler dan dat: ‘If you want to say hi to someone or play with them, just ask.

Met een CJP-pas krijg je € 2,50 korting op documentaires op IDFA. 

Comments