Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Een dag vol IDFA
24 NOV 2015 • Door Sara Madou • Meer blogs over Film

Een dag vol IDFA

CJP bivakkeert deze dagen op het IDFA-festival, maar wat gebeurt er met je als je één volledige dag zoveel diverse docu’s all up in your face krijgt?

10:00 uur: Black Panthers: Vanguard of the revolution (Stanley Nelson, VS, 2015, 114 minuten)
De dag beginnen met een een lekkere bak relevante geschiedenis: waarom ook niet? De Black Panther-beweging is voor veel Nederlanders een relatief onbekende. De naam kennen we, het beeld van de boze donkere mannen met geweren ook, maar verder…? Iets met Malcolm X. toch? Nou nee, die was van Nation of Islam. En Martin Luther King had er ook niets mee te maken. Wel was het een beweging, opgericht in het Californische Oakland, die het niet langer accepteerde dat donkere mensen werden gezien als minderwaardig. In het begin bestond hun protest vooral uit stilzwijgend boos staan kijken met een geweer in de hand, wanneer er bijvoorbeeld weer eens een donkere man ‘just because’ werd aangehouden. Dat geweer-aspect viel slecht bij de regering en met name de FBI, onder leiding van J. Edgar Hoover, maakte het zijn doel om de beweging een halt toe te roepen. Daar droegen ze overigens zelf ook aan bij, wordt duidelijk in deze docu, door onder andere een te snelle, ongecontroleerde groei en een warboel aan de top (al kun je daar niet echt veel aan doen wanneer je leiders steeds opgepakt worden).
Een mooi element voor de feministen onder ons, is het gedeelte waarin duidelijk wordt hoe belangrijk vrouwen waren voor de Black Panthers. Ze vochten voor gelijkheid qua huiskleur, maar óók qua geslacht, en braken daarmee door verschillende vrouwonvriendelijke barrières.
Uiteindelijk braken alle chaos, de steeds bruter wordende gevechten en de mislukte campagne van leider Bobby Seale om burgemeester van Oakland te worden, de Black Panthers op. Het was het doel van J. Edgar Hoover geweest om de mensen in de beweging tegen elkaar op te zetten, en het lukte hem nog ook.

Demonstreren kun je leren.

12:00 uur: Miss Sharon Jones! (Barbara Kopple, VS, 2015, 94 minuten)
Regisseur Barbara Kopple won al tweemaal een Oscar: in 1976 voor Harlan County, over een staking onder mijnwerkers, en in 1991 voor American Dream, over wéér een staking. Deze keer kiest ze iets luchtigers, namelijk het leven van de energieke artiest Sharon Jones. Of nou ja, luchtiger… Het jaar waarin Sharon gevolgd wordt, is er een waarin ze niet alleen volop gedoe ervaart met haar band (the Dap-Kings), maar ook nog een persoonlijke tragedie krijgt te verwerken: ze blijkt kanker te hebben.
Sharon is een bijzonder podiumbeest. Als je het geluk hebt gehad haar eens live te bewonderen, dan weet je: wanneer zij optreedt, gaat dat je de volgende dag spierpijn kosten. Ze stampte ooit bij het North Sea Jazz festival letterlijk het podium kapot in haar enthousiasme. Die stort ze in moderne soul, met een retrovibe, zoals deze door de New Yorkse platenmaatschappij Daptone weer populair werd gemaakt. Voor Sharon ook een hele gewaarwording, want ze was een behoorlijk lange tijd aan het worstelen om haar carrière van de grond te krijgen. Toen liet ze zich niet afschrikken door alle tegenslagen en in deze docu zie je dat ze dat ook nu niet van plan is. Af en toe sijpelt er frustratie, verdriet en wanhoop tussendoor, maar in haar situatie zou het een onmenselijke kwestie zijn geweest als dit niet het geval was. Échte soul, zo wordt wel gezegd, kun je alleen zingen als je je portie ellende al gehad hebt. En als íemand soul heeft, is het Sharon wel. Enige nadeel van deze docu: na afloop voel je je extreem lui.

Powervrouw to the rescue.

14:00 uur: Hot Type: 150 years of The Nation (Barbara Kopple, VS, 2015, 93 minuten)
Barbara Kopple heeft het druk gehad, want de volgende docu is óók al van haar. Met een beetje fantasie hebben ze een vergelijkbaar onderwerp, en wel het zien te overleven. Maar ja, welke docu gaat daar níet over?
Even wat specifieker: The Nation is het langstlopende Amerikaanse weekblad. Hun doel: de écht kritische journalistiek laten gloreren. Dat blijkt nog niet zo makkelijk tegenwoordig (goh). Ondanks een hele schare stagiairs (uw CJP-hoofdredacteur was meteen stikjaloers op zo’n hoeveelheid) weten ze de jongere doelgroep onvoldoende aan te spreken, waarmee het lezersbestand langzaam maar zeker uit lijkt te sterven. Toch blijven ze vast aan hun insteek: mensen met een open vizier laten kijken naar de wereld om zich heen.
Deze film levert bovendien een interessant kijkje in de journalistieke praktijk, al moet je af en toe door de uiterst Amerikaanse aanpak heenkijken en zijn sommige besproken kwesties wat lastiger te volgen. Maar de manier waarop ze blijven investeren in prijzige buitenlandreportages en het opleiden van de XXL-stagiaireafdeling is bewonderingswaardig. Er missen écht kleurrijke personages in de redactie, de weirdo’s of eigenzinnigen, zoals David Carr van The New York Times in de docu Page One. Dat wordt echter goedgemaakt door de slim gekoppelde beelden van kwesties die momenteel spelen, tegenover de artikelen over vergelijkbare kwesties eerder in de lange geschiedenis van The Nation.

Oude media, nieuwe media; het kan allemaal in Amerika.

16:00 uur: The Visit (Michael Madson, oa Denemarken, 2015, 85 minuten)
Madsen (Kill Bill, Reservoir Dogs) is een alien-afficionado. Hij snakt in ieder geval naar een echte eerste sighting, los van alle Area 51-gossip; dat is een ding dat zeker is wanneer je naar The Visit kijkt. Met behulp van sfeervolle shots, vertraagde beelden en bijpassende stemmige muziek, zie je hoe wetenschappers en (ex)regeringstypes zich voorstellen hoe het zou gaan, zo’n bezoek van aliens aan de aarde. Welke bedoelingen zouden ze kunnen hebben? Wat zou een verstandige manier zijn om ze te benaderen en wie moet dat dan doen? Vragen die ons allemaal al wel eens bezig hebben gehouden, weergegeven op een zeer filmische manier. Alsof je naar een sci-fi film kijkt. De fantasie wordt, juist door de nuchtere benadering van de wetenschappers, sterk geprikkeld. Soms draven ze in hun enthousiasme íets te ver door, maar dat is ook wel weer aandoenlijk. Mocht je na afloop van The Visit nog geen dromen over aliens hebben, dan weten wij het ook niet meer.

ZE KOMEN ERAAN!

18:00 uur: The Nightmare (Rodney Ascher, VS, 2015, 90 minuten)
Hoe beter je hardcore IDFA-dag te eindigen, dan met een heuse horrordocu? Ascher is het brein achter Room 237, de film waarin vele soms bizar vergezochte theorieen achter The Shining op zeer intrigerende wijze werden blootgelegd. Zijn eigen leven is soms ook horror, want hij heeft last van sleep paralysis. En nee, dit is geen zeer relaxte manier van nachtrust. Mensen die deze slaapstoornis hebben, worden regelmatig midden in de nacht wakker en kunnen dan niet meer praten of zich bewegen. Ondertussen horen ze stemmen, zien ze alienachtige figuren of lange ‘schaduwmannen’ en ervaren ze soms zelfs fysieke pijn. Het voelt allemaal levensecht, en dat allemaal zonder dat ze er iets tegen kunnen doen. Een horrorfilm in het echt dus. In de docu komen verschillende ongelukkigen langs, die hier last van hebben en erover vertellen. Je kunt zien dat Ascher een kundige filmmaker is en zelf affiniteit heeft met het onderwerp, want het geheel is op naargeestige wijze vastgelegd. Wanneer een vrouw vertelt dat het voelt alsof iemand je ziel wil pakken, of een man de anekdote oproept van een demon die in zijn telefoon was gekroepen, voel je gegarandeerd de koude rillingen over je rug lopen. Een echte aanrader voor iedereen met ook maar een béétje enthousiasme voor het horrorgenre. Het enige nadeel is het vleugje religie dat sommige ervaringsdeskundigen er aan verbinden, en nogal gekunsteld en ‘Amerikaans’ aanvoelt. Maar goed, daar kijken we wel doorheen.

Een goede nachtrust: best belangrijk, op zich.

Met je CJP-pas krijg je € 2,50 korting op kaarten voor IDFA. 

Comments