Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Waarom kinderen in horrorfilms eng zijn
14 OKT 2015 • Door Sara Madou • Meer blogs over Film

Waarom kinderen in horrorfilms eng zijn

Het ijzingwekkende gestaar van Damien in The Omen, de tweelingzusjes uit The Shining, Japanse meisjes die nodig naar de kapper moeten: de lijst creepy horrorkinderen gáát maar door. Maar wat maakt ze nu precies zo verontrustend?

In alle eerlijkheid: misschien is ondergetekende CJP-hoofdredacteur niet de meest objectieve persoon om over dit onderwerp te schrijven. Ik ben namelijk enigszins overgevoelig met betrekking tot enge kinderen in films. Zo zat ik in mijn studententijd eens nietsvermoedend met een vriend naar een dvd te kijken. Zomaar, een gezellige Japanse horrorfilm. We zetten de dvd aan, het menu verscheen… en we kregen beiden een bijna-hartaanval. Alleen van het dvd-menu, ja. Maar geloof me, het doodenge jongetje dat daarin op trage wijze uit de hoek van het beeldscherm tevoorschijn kwam, doet je bloed bevriezen (mocht je het willen uitproberen: dit was Ju-on The Grudge). Dat de vriend in kwestie daarna jarenlang grappen bleef maken over Japanse bleke jongetjes aan mijn bed, heeft het trauma ook niet bepaald verminderd.

Gemiddeld genomen schrik ik niet snel, als getrainde liefhebber van het horrorgenre. Je kunt een colonne bloeddorstige zombies op het scherm toveren, klopgeesten rond laten dwalen of bruut bloederig slashergeweld tonen; ik kan wel wat hebben. Maar creepy kinderen… Daar krijg ik dus écht de rillingen van. En wel om deze redenen:

Ze zijn nog zo onschuldig hè?
Nou, NIET DUS. Die zogenaamde onschuld maakt ze bij uitstek ideaal voor geesten en andere narigheid om zich in te nestelen. Je ziet het niet aankomen, ergo: je schrikt er zes keer zo hard van. Case in point is The Children, uit 2008, die iedere kinderwens in de kiem smoort.

Recenter voorbeeld: Cooties, nu te koop op dvd (en te winnen bij CJP). Een film vol zelfspot, waarin onder andere Elijah Wood, Rainn Wilson en Alison Pill als leraren proberen zichzelf te verdedigen tegen hun leerlingen. Sowieso een pittige klus, maar wanneer er een virus heerst en de kinderen elkaar beginnen op te eten, hebben ze helemaal een probleem. En jij dacht dat jouw schooltijd zo’n ellende was.

Kinderkoortjes
Jarenlang hebben filmmakers ons brein geconditioneerd wat betreft dit onderwerp. Hoge zangerige kinderstemmetjes betekende ellende in filmland: een kinderkoor in de soundtrack was hét signaal voor dodelijke mayhem. Is het dan echt zo gek dat bepaalde iemanden tijdens Halloween & Sint Maarten alle lichten uitdoen en angstig tussen de gordijnen doorkijken, speurend naar een verdwaald kind, klaar om in zang uit te barsten?

Kinderen weten als de beste geesten te spotten.
Een kind dat in het niets staart en een béétje horrorliefhebber weet: we hebben te maken met een geest/demon. The sixth sense, Insidious; noem ze maar op. Eigenlijk best nuttig – je krijgt tenminste een waarschuwing dat er iets engs staat te gebeuren – maar dat maakt het niet minder eng.

Onverwachte kracht
Ach joh, zo’n miniatuur-mens kun je met een fikse duw wel verslaan, toch? Ehm… Niet altijd. Sta je daar nonchalant naast een bezeten minderjarige, blijkt hij over superpowers te beschikken. Probeer jij het met je maandelijkse sportschoollesje maar eens te winnen van vampier Eli uit Let the right one in.

Het gestaar
Dat doen ze namelijk niet alleen in het niets, maar ook naar jou. Snap je niet waarom starende kinderen eng zijn? Vier woorden: Village. Of. The. Damned. Deze film (vooral de versie uit 1965) brengt zelfs de grootste kindervriend en zenuwen van het sterkste staal in een spasme.

village of the damned cjp
Blondes don't have souls. 

Het gegil
Een gewoon huilend kind brengt met 110 decibel al een geluid voort dat je trommelvliezen meer tart dan een gemiddelde straaljager (dit is echt waar, overigens). Kun je je voorstellen hoe een bezeten en/of geschrokken kind kan schreeuwen. Hopelijk heb je een glasverzekering wanneer je de bloedjes uit The Babadook, The Ring of The Omen zich in je huis bevinden (side note: echt veel horrorfilms beginnen met ‘The’).  

De werkelijkheid is stiekem ook best eng
Het overgrote deel van de mondiale kinderschare is natuurlijk superlief en schattig en alles. Maar om aan te geven dat de werkelijkheid fictie soms inhaalt, even iets over misschien wel het bekendste enge horrorkind, Regan uit The Exorcist. Gespeeld door de toentertijd 14-jarige Linda Blair. Wat best zielig was, want de arme blaag hield trauma’s over aan de duivelse aspecten zoals erwtensoep kotsen (plus een geblesseerde rug door een onpraktische manier van traplopen). Die trauma's resulteerden in onder andere een coke-verslaving en een nog dramatischer verloop van haar carrière. Gelukkig heeft ze tegenwoordig rust gevonden, in het verzorgen van paarden. Zelfs voor de allerengsten is er dus nog hoop. 

Met je CJP-pas krijg je kortingen op enge kinderen in de bioscoop en op dvd, mocht je nog durven. Of doe mee aan deze winactie voor Cooties. 

Comments

Win
Cooties