Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Rebelleren met de Partizanen
27 OKT 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Theater

Rebelleren met de Partizanen

Flarden van sketches. Absurdistische teksten. Droogkomische typetjes. Alles afgeblust met nul rode draad. 

Dat is de avondvullende voorstelling van De Partizanen. Chaos dus! Partizanen zijn volgens het alwetende Wikipedia: rebellen. Daarom stelt CJP het cabaret-duo rebelse vragen in café Chaos. Voor de ingang voert een man met een dikke sigaar tostibrood aan de duiven, wanneer cabaretiers Thomas Gast en Merijn Scholten (beiden uit 1983) het café binnenlopen. Ze nemen plaats op een rode Chesterfield. Als De Partizanen touren ze op dit moment met hun debuutprogramma door het land. ‘Een rare postmodernistische revue, waarvan we hopen dat het enige chaos achterlaat in de hoofden van mensen', zeggen ze er zelf over. Kitscherige engelen met gouden harpjes kijken op ons neer. 

Een lichtelijk overbelichte Thomas (links) oefent hier zijn rebelse flirttechniek op een lichtelijk overbelichte Merijn (rechts). 

Een partizaan is iemand die binnen een verzetsbeweging strijdt. Bij welke rebelse groepering zouden jullie zelf overwegen om je aan te melden?

Merijn: ‘Bij de FARC. (Colombiaanse terreurbeweging, red.) Nee, het is zeer de vraag of ik dat ooit zou doen. Ik heb veel gelezen over verzetsbewegingen, in de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld, maar vrees dat ik vrij laf zou zijn in een vergelijkbare situatie. Hopelijk niet, maar je moet er nooit vanuit gaan dat je een held bent. Hiermee zeg ik trouwens niet dat ik me meteen aansluit bij de NSB.'
Thomas: ‘Je moet mensen wantrouwen die zeggen, ‘als ik toen had geleefd, was ik zeker bij het verzet gegaan’. Daar geloof ik geen reet van. Dat is niet te zeggen. Ik zie mezelf dan eerder zitten bij een leuke rebelse kunstenaarsgroepering in Parijs in de jaren twintig. Beetje schilderen en absint drinken.’

Je zou nu ook een kunstenaarsgroepering kunnen starten.

T: 'Ja, maar we drinken te weinig absint. Als we iets kunnen bedenken waardoor meer jonge mensen naar het theater komen, ben ik daarvoor in. Cabaret is toch aan het verval onderhevig. Jong publiek kiest eerder voor standup dan voor cabaret. Veel van het cabaret dat er nu is hebben we al honderd keer gezien. Er gebeurt er weinig spannends of krankzinnigs.’
M: 'Hetzelfde geldt voor humor op tv. Ik vind dat er sinds Jiskefet in Nederland nooit meer iets oer-grappigs op tv is verschenen. Zoiets als South Park.'
T: 'Dat komt ook doordat er weinig vrijheid is in het maken. De televisie- en theaterwereld zijn plekken waar oude mensen in de top keuzes maken en dat zie je terug op het toneel en op het scherm. Ik zou willen dat meer initiatieven een kans krijgen en dat ze ook mogen mislukken. Maar programmeurs kiezen vaak voor veilig, omdat ze anders bang zijn de zalen leeg blijven en de kijkcijfers laag zijn. Als we daar iets kunnen opschudden, dan zou dat mooi zijn.’

Hoe erg zijn jullie gehecht aan je vaste typetjes: de kerel met veel porno-kennis en de hygiëne-hatende moordenaar?

Hygiëne-hatende moordenaar.
De kerel met veel porno-kennis.

T: ‘Dat zijn oer-sketches. Als wij een mindere dag hebben, kunnen we ze gewoon opzeggen en dan moeten mensen lachen. Soms is dat wel vreemd. Dan voel je je kut en toch lachen mensen keihard in je gezicht. Maar misschien wordt het tijd om langzaam afscheid van ze te nemen. We hebben deze al zo vaak gedaan sinds 2012. Alsof je heel lang een relatie hebt. Op een gegeven moment weet je het wel en zoek je iets nieuws.’
M: ‘Deze typetjes waren wel onze redding toen we begonnen als De Partizanen. Onze eerste grappen waren echt dramatisch. Toen we net een duo vormden, moesten we uit het niets materiaal uit de grond stampen. Niemand lachte bij de eerste optredens. Zo stonden we een keer in het voorprogramma van Hans Sibbel en mensen keken ons alleen maar glazig aan. Na afloop kwamen ze naar Hans toe, terwijl wij een beetje zielig in een hoekje stonden. Lyrisch over zijn show, om daarna te zeggen: ‘Maar waar had je die jongens vandaan gehaald?’.
T: We wilden bijna stoppen, maar ergens was er het basisvertrouwen dat we grappig zijn. Op een avond speelden we voor het eerst deze typetjes in Toomler en toen kregen we het publiek eindelijk mee. Theo Maassen zat ook in de zaal die avond en moest trouwens niet lachen. Hij vond ons pas grappig nadat hij ons een paar weken later voor de tweede keer zag spelen.
M: ‘Om maar aan te geven dat Theo met alle winden meewaait en ook gewoon de smaak van het publiek volgt.’

Hebben jullie wel eens in een protest meegelopen?

M: ‘Ik wantrouw mensen die in optochten meelopen vaak, omdat ik denk dat ze het gewoon leuk vinden om met z’n allen op straat te lopen. Heel cynisch van me.’
T: ‘Ik weet niet of dat cynisch is. Hoeveel reden hebben mensen hier nou om echt in een protest mee te lopen? Het is meer: vandaag was ik op een demonstratie en morgen sta ik weer op ADE.´
M: ´Dat is een Partizanen-standpunt: alles is altijd een evenement. Geen werkelijke betrokkenheid. Op 4 mei sta je even op de Dam en 5 mei op een festival. Als je echt zo kapot bent door al die doden ga je niet een dag later feesten.’

Even lekker een koffie-evenementje pakken in café Chaos. 

Hebben jullie je wel eens schuldig gemaakt aan iets rebels zoals vandalisme?

M: ‘Ik weet nog dat iemand een bushokje had stukgetrapt in mijn oude woonplaats Assen, waar ik bij stond. Ik was helemaal ontdaan, maar vond het ook heel spannend en gaaf. Niet om het goed te praten, maar als je iemand dat zien doen krijg je wel een kick van die destructiviteit. Waarschijnlijk omdat ik zelf niet zou durven. Of willen. Voor de duidelijkheid: ik was elf.’

Komen er wel eens groupie-meisjes backstage?

M: ‘Groupie-meisjes van vijfenvijftig.’
T: ‘Ze vragen eerst hoe oud we zijn, en zeggen dan: ‘Oh, net zo oud als mijn zoon.’ Vervolgens willen ze met ons tongen. Dan doen wij heel snel de deur dicht.’
M: ‘Dat is de toestand van de theaterwereld dus. Daarom moet het veranderen. Meer jonge mensen in het theater!’
T: ‘In comedy bestaan groupies niet. Je moet echt muzikant zijn wil je groupies hebben.’ 
Maar humor erotiseert toch?
T: ‘Een goed optreden kan helpen in je zelfvertrouwen. Als je het zo bekijkt, zijn wij na een optreden inderdaad één grote erotische bom.’

Laten we De Partizanen helpen om hun brok erotiek op een jonger publiek te onderwerpen! Op zaterdag 14 november spelen ze in theater Diligentia in Den Haag. CJP geeft 5 x 2 vrijkaarten weg. Niet winnen is niet treuren. De rebelse mannen spelen nog op heel veel plekken in Nederland waar je CJP-korting krijgt.

Comments

Win
De Partizanen