Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Niet beroemd, toch een Gouden Kalf
25 SEP 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Film

Niet beroemd, toch een Gouden Kalf

Regisseurs en acteurs staan al-tijd in de spotlights. Toch waren het andere mensen die het geluid onder die epische heroïne-scene maakten, Amsterdam-Noord in Limburg veranderden én zeeziek in een boot lagen te filmen.

CJP spreekt tijdens het Nederlands Film Festival (NFF) drie potentiële winnaars van een Gouden Kalf: genomineerden die ons haarfijn uitleggen wat hun briljante bijdrage is geweest aan deze filmische meesterwerken.    

Cinematographer Jasper Wolf

Nominatie: Beste camera voor Atlantic.
Portfolio: Noorderzon, Geen koningen in ons bloed, Aanmodderfakker en Boy 7.
Verhaal: Surfer Fettah ziet in zijn Marokkaanse dorpje Europese windsurfers komen en gaan. Na zijn ontmoeting met de Nederlandse Alexandra vertrekt hij op zijn surfplank richting Europa.

‘Mijn functie is het in de gaten houden van alle beeldtaal. Hoe acteurs in beeld komen, het frame, de camerabewegingen en het licht zijn allemaal onderdelen van het verhaal. Voorafgaand aan de opnames laat ik me inspireren door fotografie en kunst. Voor Atlantic gebruikte ik een werk van Spaanse schilder Francisco Goya: een hond in gevecht met de zee. Dat gevoel, een klein kopje dat steeds bovenkomt, wilde ik in de beelden van de surfer op zee. Tijdens de draaidagen geef ik leiding aan de technische crew en werk samen met de artdirector en de styling. Na het draaien ben ik betrokken bij kleurencorrectie en dien ik als klankbord tijdens de montage. Alles is strak gepland. Zo hadden we precies vier uur een helikopter tot onze beschikking, gefinancierd door crowdfunding, om de oceaan te filmen. Dagenlang waren we bezig met het timen van die vlucht, want de wind moest goed staan voor de surfer. We hadden één kans. De beelden die we wilden, stonden er uiteindelijk binnen die korte tijd op. Puur geluk.

In Marokko hebben we vijfendertig dagen gedraaid. Samen met de regisseur en de producent maakten we vooraf een locatiereis, waarbij we de eerste filmtesten deden in het water. Filmen op heftige zee was nieuw voor mij. Iedereen wordt er een beetje gek van. Je verstaat elkaar nauwelijks en de eerste dag was bijna iedereen zeeziek, maar het went. Twee weken filmden we op zee, waarbij er constant een reddingsboot aanwezig was. Die heeft gelukkig niet hoeven ingrijpen. We zaten aan boord van een boot met twee ervaren kapiteins, Hans en Hans, waardoor ik me veilig voelde. Ik filmde de acteurs vanuit het water, heel dichtbij. Zo lag ik in een bootje met hoofdrolspeler Fettah, terwijl hij moest overgeven van zeeziekte. Even later werd ik ook ziek. De geur van rotte vis en benzine hadden me te pakken. Het ziek worden was natuurlijk niet van te voren bedacht, maar het leverde krachtige beelden op. Daarom wil ik zo dicht op de huid filmen. Je moet het gevoel hebben dat je erbij ben. De camera is een personage door wiens ogen de kijker de film beleeft.’

Sound designer Vincent Sinceretti

Nominaties: Beste Sound design voor Prins én met Taco Drijfhout voor Those who feel the fire burning.
Portfolio: Above Us All en De hemel boven Dresden.
Verhaal Prins: Om de chick van zijn dromen te veroveren, zoekt Ayoub heil bij een geschifte gangster die hem kan helpen aan geld en zelfvertrouwen. 
Verhaal Those who feel the fire burning: In deze heftige documentaire wordt de situatie van vluchtelingen aan de Europese grenzen aangekaart.

‘Als sound designer ben ik verantwoordelijk voor de geluidsband van de film. Filmgeluid wijkt af van de realiteit. Filmgeluid kan op realisme gebaseerd zijn, maar wordt pas echt interessant op het moment dat het die realiteit loslaat. Men zegt wel eens: als het geluid te veel opvalt, heb je het niet goed gedaan. Mensen moeten meegaan in de ervaring van de film en niet bezig zijn met het technische aspect. Bij Prins werkte ik samen met componist en music supervisor Kai (zijn artiestennaam is Palmbomen, red.). De situatie die we hebben neergezet, was een zomer in Amsterdam-Noord met jochies die niets te doen hebben. Het geluid klinkt aan het begin kaal, leeg en geconcentreerd, om verveling weer te geven. Daarnaast is het een gestileerde film, waarin veel wordt overdreven. Zo klinkt het geluid dus ook. Als het hoofdpersonage afspreekt met zijn vader in een leeg zwembad, voelt het alsof je in een bubbel zit. Geïsoleerd bijna. Dat moet je uitbuiten in het geluid, zodat je als kijker niet meer weet waar je bent. Tegen het einde van de film wordt het geluid drukker en dynamischer.

Those who feel the fire buring is een film waarbij we vanaf het begin als groep samenwerkten. De regisseur, editor, geluidsopnameleider en ik. Het is een documentaire over vluchtelingen, met een fictie-achtige benadering. Mede-genomineerde Taco Drijfhout maakte de geluidsopnamen en we waren samen betrokken bij de montage en geluidsbewerking. De film is gemaakt vanuit het perspectief van een verdronken man. Je hoort en beleeft alles vanuit zijn geest. Als hij een geluid hoort, is dat een aanleiding voor hem om te gaan kijken. Zo neemt hij de kijker mee. De scene waarin junkies heroïne spuiten, begint ruw met veel verkeersgeluiden. Het einde heeft iets lieflijks door het vervagen van de stadsgeluiden en de mooie muziek. Je kan in dit vak dagen alleen in een studio zitten werken, maar ik kies er liever voor om in groepsverband te werken. Dit vind ik leuker en productiever. In mijn vak moet je weten hoe de techniek werkt, maar belangrijker is dat je het gevoel van de film ondersteunt en versterkt.'

Production designer Minka Mooren

Nominatie: Beste production design voor Gluckauf.
Portfolio: Hollands Hoop, Dunya & Desie en Moordwijven.
Verhaal: In een voormalige mijnstreek in Limburg worden vader en zoon betrokken bij de misdadige zaken van een charismatische gangster.

‘Met de regisseur en cameraman bepaal ik het gevoel waarin een verhaal zich afspeelt. Dat doe ik door de huizen op de set in te richten. Gluckauf is gebaseerd op de jeugd van de regisseur. Tijdens de researchfase rijden we door Limburg en dan aan mij om plekken te zoeken die kloppen bij zijn verhaal. Vormgeving moet ondersteunen, niet overheersen. Gluckauf gaat over een arme familie die aan de rand van de samenleving leeft. Hun woonwijk bestaat uit drive-in woningen uit de jaren zeventig. Ik zocht een balans tussen de schoonheid van Limburg en het rauwe van hun huishoudens.

Het duurde een jaar om Gluckauf te maken, met vijfentwintig draaidagen. Door de tijd te nemen konden we alles tot in detail bedenken. Tijdens het draaien komen wel altijd nog praktische zaken aan de orde. Een huis in Limburg is fantastisch, maar het blijkt toch te duur om daar dagenlang door te brengen. Als alternatief hebben we delen in Amsterdam-Noord gefilmd. De locatiescout vond daar een huis dat van binnen leek op het Limburgse huis. We maakten de nieuwe laminaatvloer gruizig en vonden meubels in kringloopwinkels. De thematiek van vader en zoon in Gluckauf is tijd- en plekloos. Daarom heeft het interieur geen hippe kleuren. Verder moet alles kloppen. Het leek ons eerst een goed idee om in huis lege bierkratjes te stapelen, totdat we beseften dat arme mensen deze al lang hadden ingeleverd. Het klopte niet, dus hup, kratjes het huis uit. Ik creëer werelden, van puissant rijk in het verleden, tot straatarm in het heden. In andere milieus duiken is het allerleukste aan mijn vak. Als ik ergens kom, sla ik altijd op in mijn achterhoofd hoe het interieur eruit ziet. Maanden later kan dat opeens naar boven komen: ja, dat past bij dit personage!’

Een van deze films (of een andere Nederlandse titel) zien? CJP’ers krijgen tot 2 oktober maar liefst € 2,50 korting op een kaartje tijdens NFF.

Comments