Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Kurt Vile: ‘het succes van War On Drugs trek ik niet’
22 SEP 2015 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Muziek

Kurt Vile: ‘het succes van War On Drugs trek ik niet’

Vrijdag verschijnt B’lieve i’m goin down, het nieuwe album van gitaarheld Kurt Vile. We spraken met Kurt over de dingen waar hij down van raakt. Zoals interviews doen, blijkbaar.

Kurt Vile (35) heeft eigenlijk te grote handen voor een gitaarvirtuoos. Een gekke observatie misschien, maar we hebben tijd te doden aan het begin van dit interview. Na een lange persdag lijkt de Amerikaanse slackerrocker namelijk weinig zin meer te hebben in een gesprek. Als een ongeïnteresseerde puber zit hij onderuitgezakt op de bank en hoewel zijn grote handen ook niet echt geschikt zijn voor Whatsapp, gaat Kurt er gewoon mee door. Na een paar ongemakkelijke minuten beginnen we maar gewoon.

Waarom heb je deze plaat gemaakt?
‘Waarom?! Omdat het is wat ik doe, man. Ik maak platen en dit waren de nummers die ik op mijn bord had liggen. Ik ben geobsedeerd door muziek en dit is toevallig de laatste set nummers die eruit gekomen zijn.’

Hoe bedoel je? Je zat wat te klooien op de bank en dit rolde er toevallig uit?
‘De liedjes komen als ze er zin in hebben. Soms is dat op de bank, soms op tour en soms zelfs pas als we al in de studio staan. Dat zijn nu eenmaal de momenten dat je je instrument vaker in de hand hebt en geïnspireerd bent. Ik ga er niet voor zitten, liedjes schrijven is geen bureaubaan.’

Niet alles wat je schrijft, past op de plaat. Wat was dit keer het selectiecriterium?
‘De beste nummers blijven automatisch over. Alleen tegen het einde van de opnames heb ik wat harde keuzes moeten maken.’

Hoe deed je dat dan?
‘Ik weet niet man, dit zijn gewoon mijn beste nummers van het moment. Ze moeten voor zichzelf kunnen spreken.’

Oké, als we de plaat dan zelf moeten samenvatten: Kurt Vile ziet vanaf de bank het leven aan zich voorbij trekken. Verbeter ons vooral als dat niet zo is…
‘Ik zou niet willen zeggen dat het leven aan me voorbij trekt, ik ga er wel in mee. Maar sure, ik ben het leven aan het beschouwen op dit album.’

Wat heb je gezien?
‘Iedereen waar ik van houd en alles dat me vreugde brengt en soms ook naar beneden haalt. Je weet wel, van alles.’

Het album heet ook al B’lieve i’m goin down. Wat zijn die dingen die je naar beneden halen?
[Eindelijk glinstert er iets onder die enorme haardos en durft Kurt ons met één oog aan te kijken.] ‘Ik wil proberen de exacte voorbeelden te vermijden, maar het leven is natuurlijk een rit met pieken en dalen. Ik kan plotseling opgebrand raken. Het ene moment ben ik heel opgewonden, krijg ik veel uit mijn handen, leef ik het leven tot het uiterste en betrek ik allemaal mensen daarin. Dan komt er ineens een dag waarop dat allemaal uit mijn handen valt en ik gestrest en bang voor alles ben. Beide kanten hoor je terug op dit album.’

Het onderwerp waar je het meest aan refereert in je teksten is gehoorverlies.
‘Ja, vooral mijn rechteroor gaat piepen als er harde muziek opstaat. Maar ja: we spelen harde muziek en ik draag geen oordoppen. Ik vind het te raar klinken als ik iets in mijn oor stop. Dat is misschien wel de perfecte analogie voor het leven en dit album. Sure, er zijn manieren om te zorgen dat alles minder hard binnenkomt maar dan gaat ook het mooie er vanaf en dat vind ik zonde.’

Op de tweede plek van de meeste referenties staat: ‘alleen zijn’.
‘Dat komt omdat ik alleen moet zijn om muziek te kunnen maken. Vaak letterlijk en als dat niet kan zoek ik de ‘eenzaamheid’ van mijn hoofd op.’

Het is niet andersom; dat je je eenzaam voelt en daardoor muziek gaat maken?
‘Nee, eenzaam ben ik niet. Gewoon een beetje down soms, dat zijn we allemaal wel eens. Het is fijn voor mensen als ze altijd blij zijn, maar ik vind dat nogal verdacht. Als iemand van wie je houdt bijvoorbeeld overlijdt, hakt dat er enorm in. Zie de ‘big ol’ hearted man’ in That’s Life. Dit album gaat niet per se over de dood, maar je vroeg naar dingen die me down kunnen krijgen en dat is er een voorbeeld van. Ik bedenk me nu dat het thema vooral is dat ik oké ben met hoe het leven zich steeds weer in pieken en dalen presenteert. Ik heb dat de laatste tijd eindelijk kunnen accepteren.’

Over pieken gesproken: je stapte uit War On Drugs om je te richten op je solo-carrière. Die band is huge geworden de laatste twee jaar. Denk jij nu: damn, zo’n doorbraak zou ik ook wel willen?
Sure, maar ik denk niet dat ik al klaar ben voor die mate van succes. Voor zulke grote mensenmassa’s. Ik zou het geld dat het succes met zich meebrengt wel leuk vinden. Nee, dat is niet waar: ik zou álles eraan vet vinden. Het zou zijn wat ik nu doe, maar dan met grotere beloningen. Dat uur waarin je al je muzikale energie loslaat, is het beste gevoel dat er is. Als ik dat op een grotere schaal kan krijgen, zou me dat heel gelukkig maken. Alleen als je in arena’s speelt, moet je visuals hebben en een dikke lichtshow. De druk die de machine daarachter op je schouders legt, kan ik nog niet aan. Dan geef ik toch de voorkeur aan hoe mijn carrière zich ontwikkelt: omhoog, maar langzaam.’

Zul je dat punt wel ooit bereiken, denk je?
‘Adam (Banduciel, de frontman van War On Drugs, -red) schreef altijd al veel grootsere nummers, terwijl ik vooral kleine, introverte liedjes schrijf. Er zit zeker een poppy kant aan mijn muziek en ik denk dat ik wel in staat ben om dat soort bangers te schrijven, maar het is mijn stijl niet. Adam en ik zijn altijd in een soort vriendschappelijke strijd verwikkeld. Of nou ja, onze successen stimuleerden elkaar. Laten we het zo zeggen. Maar toen in Wakin’  in 2013 ontplofte en wij op tour gingen, bleef Adam in zijn eentje thuis zitten en raakte geïsoleerd. Niemand heeft toen door gehad hoe erg het was. Hij is gelukkig altijd al goed geweest in het gebruiken van dergelijke shit ten behoeve van zijn muziek en heeft het op de een of andere manier om kunnen draaien naar gigantisch succes. Maar ook voor Adam was dat geen overnight success: toen Lost In A Dream uitkwam werd het langzaam steeds groter. Dus: sure. Waarom zou ik zijn succes niet kunnen evenaren?’

B’lieve i’m goin down verschijnt 25 september, check het op Spotify. Op 31 oktober staat Kurt met zijn Violators op London Calling in Paradiso. Met € 2,83 CJP-korting, koop hier je kaarten

Comments

Gerelateerde kortingen

Paradiso
Minstens € 2,50 CJP-korting

Paradiso

Minstens € 2,50 korting op speciaal geselecteerde concerten