Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Total loss op de Zwarte Cross
27 JUL 2015 • Door Lisa Loeb en Janneke Rinzema • Meer blogs over Festival

Total loss op de Zwarte Cross

Bier, blubber en boeren. Dat is hoe wij, Lisa Loeb en Janneke Rinzema, in 2013 onze eerste keer Zwarte Cross beleefden. Geprogrammeerd in het kleinste theatertentje van het festival klommen de Achterhoekers letterlijk bij ons op podium. ‘Daar moet een piemel in!’, scandeerde de sliert beschonken motorcrossers terwijl ze hun polonaise inzetten. En dat terwijl het optreden nog moest beginnen. Maar toen de organisatie belde of we dit jaar weer wilden komen spelen – ditmaal in de grote theatertent – twijfelden we geen moment. Want Zwarte Cross is meer dan brullende mannen, modder en motorcross. Zwarte Cross is het brutaalste kindje van de klas. Daar horen wij maar al te graag bij.

CJP Matroesjka Zwarte Cross
Vooral normaal blijven doen, dan komt het goed.

Standje Parkinson
Daar gingen we weer, op naar de Hummelse hei. Dit jaar zullen we die Achterhoekers een koekje van eigen deeg geven, was de gedachte. We trommelden onze moddervette band op voor begeleiding, gaven onze beste grappen een crosstintje en schreven een speciaal Zwarte Cross-lied (zie hieronder). Gelukkig zit de tribune al snel vol en zover we het kunnen inschatten, zijn er dit keer geen schreeuwende boeren te bekennen. Jetzt geht’s los! Het publiek is enthousiast, onze brommerscène valt zelfs bij de meest diehard motorcrosser in de smaak en ons Zwarte Cross-lied wordt enthousiast meegebruld. Als we de oudere man op de eerste rij een uitgespuugde Hubba Bubba cadeau doen,  steekt hij het tweedehands stukje kauwgom gretig in zijn mond. Een unicum in de Matroesjka-geschiedenis. So far so good. Maar dan, middenin ons optreden, gebeurt het. De hele theatertent begint te trillen op standje Parkinson. Lampen zwiepen, tentflappen klapperen. Het publiek schuift onrustig heen en weer op haar tribunebankje. Het lijkt wel een noodlanding van Transavia. We zingen onze longen uit ons lijf. De band zet z’n gear voluit en met zijn allen doen we ons best om boven het geloei van de wind uit te komen. Welkom in de zwaarste Nederlandse zomerstorm óóit.

Tentenlijkjes
De programmering op het hoofdpodium wordt stilgelegd. Het geponcho’de publiek rent als kippen zonder kop over het terrein. Alles en iedereen is verkleumd en kletsnat. Backstage schuilen wij in de zeecontainer die onze kleedkamer heet. Een fanfare probeert de stemming erin te houden door Always look on the bright side of life in te zetten. Als de storm drie uur later eindelijk is gaan liggen, blijkt het terrein veranderd in een modderbad. Op de camping drijven tenten als aangespoelde lijkjes in de bagger. Vijfduizend bezoekers hebben hun biezen gepakt en zijn naar huis. Maar Zwarte Cross is niet voor één gat te vangen. De organisatie gooit na de storm de deuren open: iedereen mag gratis naar binnen. Het verblubberde terrein stroomt vol met nieuwe bezoekers die nog wél zin hebben in een feestje. Op de hoofdpodia wordt weer verder gerockt, de biervaten worden opnieuw aangesloten en artiesten kruipen voorzichtig uit hun zeecontainer. Hey ho, let’s go!

CJP Zwarte Cross Matroesjka
Er waren vele slachtoffers te betreuren.

Zoepsidie
De zon breekt zelfs door. Niet dat de gemiddelde Zwarte Crosser nauwlettend z’n buien-app in de gaten houdt, maar fijn is het wel. De blubber droogt op en Nozem Oil (een pittig shotje en de vloeibare trots van het festival) stroomt nog wat rijkelijker door de Tukkerkeeltjes. Na ons optreden, ditmaal zonder dat er aan piemels gerefereerd is door het publiek, gaan wij op expeditie om te mengen met de plaatselijke bevolking. In no time leren we dat ‘brommers kieken’ niks met motorcrossen te maken heeft en snappen we eindelijk waarom het festival Zwarte Cross heet (iets met een eerste illegale editie, ‘snapte dat, of nie dan?!’). We kloppen aan bij het ‘Zoepsidie-loket’, waar je voor een geloofwaardig sneu verhaal gratis munten kan krijgen om te ‘zoepen’. Lisa probeert ons piemelverhaal van twee jaar geleden. De man achter het loket snapt niet hoe dit verhaal op welke manier dan ook zielig zou kunnen zijn. We taaien af. Na ons heeft een jongen met een verhaal over zijn overleden cavia meer succes. De rest van de dag bestaat uit het ontmoeten van Achterhoekse celebs (Whoepie Goudmijn), het eten van truckerballen en pizzaburgers (‘Man, wat handig!’), en limbodansen met een stel Limburgers. Het moge duidelijk zijn: op de Zwarte Cross ga je total loss, weer of geen weer.

Matroesjka CJP Zwarte Cross
Wereldberoemd in de Achterhoek.

Tante Rikie for dictator
Toon mij je Dixi en ik vertel je op welk festival je bent. Bij de Dixi’s die we op Zwarte Cross betreden is het regelmatig goed raak. Pis op de muren en poep op de vloer. Het is duidelijk: Zwarte Cross heeft schijt. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Want welk festival benoemt nou de plaatselijke buurvrouw Tante Rikie tot directeur en verklaart de organisatie tot ‘onderdanen’? Welk festival serveert kroketbakjes met ‘Ik heb zware botten’ erop gekalkt? Welk festival organiseert Amnesty-acties én plaatst borden met ‘Tante Rikie for dictator’ erop? Op Zwarte Cross is de zelfspot uitgevonden, zo lijkt het. Hier staat het clubhuis der gekkigheid, met de nuchtere Achterhoekers als haar befaamde leden.  Wij voelen ons als een vis in het water. Zwarte Cross schuurt net als wij graag langs de randjes. Maar heel af en toe trekken we onze wenkbrauwen op. Een bord met ‘Say yes to apartigheid’  bij het wereldmuziekpodium, bijvoorbeeld. Subtiliteit is not their middle name.

Dixie Zwarte Cross CJP
Shit, het regent.

Høken
Bij het hoofdpodium gaat het er gemoedelijker aan toe. Mannen passeren ons met meters bier, vrouwen dansen, een enkel kind speelt in een modderpoel. We krijgen de indruk dat het publiek niet speciaal voor de headliners is afgereisd naar het Beloofde Weiland. Ja, er staan 250 bands gepland. Ja, Normaal speelt na veertig jaar zijn afscheidsconcert. Maar de enthousiastste rouwdouwers vind je even verderop, achter de grote podia. Want daar gebeuren de écht vette dingen: een stilettolady-race vol zelfgebouwde praalwagens met ‘Geen stijve? Bel de wijven’ erop. Een stuntvliegtuig. Een pizzakabelbaan die je vanaf de camping het terrein op slingert. Een acht meter hoge schans waar je je eigen stunts kunt uitvoeren (‘een soort van veilig’, noemen ze het zelf). Hier, achter de grote podia, komt Zwarte Cross tot volle wasdom. Hier wordt er écht gehøkt. Want høken is waar het volgens Zwarte Cross allemaal om draait. Het betekent zoveel als ‘uit je bol gaan’ in het Achterhoeks. En of je dat dan doet in gaycafé De Kast, in de Spiel mir einer Tirolertent of bij ons in de theatertent, dat zal de Zwarte Crosser een worst wezen. Høken, dat is een way of life. Kunnen ze in het Westen nog een puntje aan zuigen.

Volgend jaar juli vindt Zwarte Cross weer plaats op de Hummelse hei. Met CJP krijg je natuurlijk korting. Kun je niet zo lang wachten? Ga dan naar de voorstelling van Matroesjka in het theater, waar uiteraard ook CJP-korting op zit.

CJP Zwarte Cross Matroesjka festival
Stiekem toch nog een loerende boer gespot.

Comments