Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
'Door XTC ben ik een betere vriend geworden'
30 JUL 2015 • Door Faye Heijnis • Meer blogs over Lezen

'Door XTC ben ik een betere vriend geworden'

We voelden Simone van Saarloos aan de tand met oog op de release van haar boek Ik deug/deug niet. Het resultaat: filosofische en wait, what?-uitspraken over o.a. drugs en Magic Mike.

Simone van Saarloos (25) filosofeert, schrijft, speecht, is feminist én een spraakwaterval. Ondergetekende belt uitgebreid met de blondine, terwijl ze door het huis van haar Airbnb-adres schuifelt in Berlijn. ‘Overal vind ik inspiratie om over te schrijven, maar het is goed om veel op pad te zijn. Ik vind het heel prettig om in verschillende huizen te slapen. Je weet bijvoorbeeld niet waar de lichtknoppen zitten. Ik hou van die kleine ontregeling.’ 

Bundel van een deugniet.

Het licht aanklikken is van latere zorg. Nu shinet Simone’s boek Ik deug/deug niet in de schappen, een bundeling van de nrc.next-columns die ze drie keer per week schrijft. Met een denkbeeldig fluitje trappen we het culturele vragenvuur af. Als een Judge Judy ‘mag’ Simone haar ongezouten mening geven over zaken die volgens haar wel of niet deugen binnen de CJP-disciplines Lezen, Expo, Muziek, Festival, Film en Theater. GO!   

Lezen

Deugen
‘Ik denk niet dat ik deug, maar volgens mij deugt niemand. Vaste morele kaders zijn er niet in de wereld. Ik vraag me in mijn columns af wát deugen eigenlijk is. Zo schreef ik over de Saoedische blogger Raif Badawi, die duizend stokslagen als straf kreeg opgelegd omdat-ie kritische teksten over de Islam uitte. Ik voelde me vreselijk lui, omdat ik achter de computer zat te schrijven over zoiets heftigs. Door het slaan na te bootsen met een tak tegen de muur, probeerde ik het voor mijzelf ook fysiek te maken. Ontzettend mild. We zeggen constant: ‘Wat vréselijk wat daar gebeurt’, terwijl we nauwelijks begrijpen wat er gebeurt.’  

Witte nobele
‘Zodra je openlijk schrijft over het vrouwelijk lichaam of expliciet over seks, komen er altijd wel wat oudere mannen die vinden dat je dat niet moet doen. Geen idee waar dat vandaan komt. Toen ik drie gekleurde vrouwelijke auteurs het podium gaf in mijn column, was de kritiek dat ik mezelf opwierp als een soort witte nobele. Die discussie wilde ik ook aanzwengelen. En Sylvia Witteman (columniste van de Volkskrant, red.) vindt me geloof ik te moraliserend. Prima dat ze er zo over denkt. Het is beter om uit te komen voor het feit dat je nou eenmaal niet neutraal bent, dan doen alsof je wél blanco naar de wereld kijkt.’

Misleidende bladen
‘Vrouwen- en mannenbladen schetsen een beeld van hoe ‘de vrouw’ of ‘de man’ moet zijn. Net als mijn columns gaan die lifestyletijdschriften over de vraag: wat is goed leven? Het verschil is: ik wil vragen stellen, zij doen alsof ze antwoorden hebben. De grap van deze bladen is dat ze vaak elke week verschijnen. Als ze werkelijk wisten wat ‘goed leven’ was, had niemand die magazines wekelijks nodig.’

Simone schreef een stuk voor L’HBTQ, een nieuw magazine over lesbiennes, homo’s, biseksuelen, transgenders en travestieten. ‘Geïnspireerd op L’HOMO, maar dát blad heeft meer een insteek van: my gay best friend. L’HBTQ is totaal niet zo. Je hoeft hier niet je acceptatie te zoeken in een stereotype.’

Muziek & Festival

Seksisme en grofgebekte muzikanten 
‘Ik volg de popmuziek eigenlijk niet. Wel weet ik dat er lekkere hits zijn, die een ontzettend seksistische toon hebben. Verbazingwekkend dat zulke nummers nog klakkeloos naar buiten worden gebracht. Je leeft in 2015, kun je niets beters bedenken? Om nog steeds met seksistische teksten te komen, vind ik een gebrek aan creativiteit. Ik geef wel toe dat ik Blurred Lines van Robin Thicke luister als ik ga hardlopen. Het is een heerlijk opzwepend nummer. Ook vond ik het leuk om te zien dat er een alternatieve clip werd gemaakt, waarin de vrouwen de mannen temmen. Even wat anders dan Robin en Pharrell die drie bijna compleet naakte meiden temmen.’

Simone vindt de Engelse vrouwelijke rapper Kate Tempest tof. ‘Ze won een belangrijke poëzieprijs en haalt haar inspiratie uit grote dichters, maar schrijft vooral over de gewone mens en de bleekheid van het bestaan. Kate zet haar maatschappijkritiek op ritme.’

Ik hou van jou’s
‘Drugs kunnen heel ontwapenend werken en dat vind ik een positief iets. Daar mag van mij meer over gepraat worden. Omdat ik weleens xtc gebruikte met vrienden vind ik dat ik een betere vriend ben geworden. Met drugs kom je sneller tot een sterk liefdesgevoel, dat je normaal misschien overdreven vindt. Ik strooide met ik hou van jou’s. Ook ná de uitwerking van de drugs.’

Shock: Simone kent dit nummer niet. Ze vindt het raar dat we over alcohol zo gemakzuchtig doen en over drugs niet. ‘Ik wil alleen niet met een betuttelend vingertje naar de betuttelaren wijzen.’

Film

Hunkeren naar een man
Fifty Shades of Grey en Magic Mike heb ik nog niet gezien. Maar over het algemeen valt het me op dat in films nog steeds veel stereotypering van mannen en vrouwen zit. Neem bijvoorbeeld Sex and the City 2, waarin de vrouwen naar Saoedi-Arabië gaan. De serie is voor sommige blanke, rijke vrouwen emanciperend geweest, maar het gaat altijd over het krijgen van een man. In de laatste film kijken ze met grote, verbaasde ogen naar gesluierde vrouwen. Totdat ze ontdekken dat ze onder hun sluier ook dure lingerie en make-up dragen. Dan denken ze ineens: ze zijn net als wij! Een wel heel simpele kijk op wat het betekent om mens te zijn.’

Filmtip van Simone: Girlhood. ‘Het opgroeien van meisjes is ook een serieuze zaak. In deze film verloopt dat niet zoals in van die highschooldrama’s, waar meisjes alleen maar bitches onderling zijn.’

Expo

Flink staaltje kritiek
‘Ik ga regelmatig naar exposities en denk dat de discussie over maatschappijkritische kunst nooit ophoudt. De Nederlandse kunstenaar Jonas Staal riep met De Geert Wilders werken bijvoorbeeld een gevoel van onbehagen bij me op. Hij printte een foto van Geert Wilders, plakte hem op een boom en zette allemaal kaarsen ervoor, alsof-ie was vermoord. Ergens dacht ik: dit lijkt een verbeelding van Wilders’ stoutste droom. Alsof voor hem de ultieme macht de dood zou betekenen.’

Theater

Magie
‘Het mooie aan theater vind ik dat je een afspraak met elkaar aangaat: je weet dat het niet echt is, maar doet even alsof het wel zo is en concentreert je daarop. Als ik een boek pak, ga ik ook diezelfde afspraak aan. Maar dat kun je wegleggen. Theater is dwingender.’

Cabaretiers
‘Theo Maassen is intelligent, op harde wijze. Hij beledigt niet om het beledigen. Dát vind ik niet interessant. In principe moet je alles kunnen zeggen, maar het is veel interessanter om na te denken over grenzen. De term ‘politiek correct’ wordt in Nederland echt vreselijk gevonden. Ik zie het niet als rem. Juist als een uitdaging: je bewust zijn van andermans gevoeligheden en je toch kunnen uitspreken.’

Kennen we het akkefietje tussen Theo Maassen en Patricia Paay nog?

Dijenkletser
‘Ik vind mezelf vrij humorloos, omdat veel grappen naar mijn smaak best belachelijk zijn en ten koste gaan van een ander. Een goede grap komt meestal voort uit intimiteit: wanneer je een ander kent of begrijpt, is het makkelijker om daar scherp op in te spelen. Een cabaretier probeert veel onbekende mensen tegelijk aan het lachen te maken. Hij of zij móét wel generaliseren, dat brengt het publiek samen. Ik vraag me af of het ook mogelijk is om saamhorigheid te creëren zonder anderen belachelijk te maken.’

We blussen het vragenvuur. Opvallend genoeg vertelt de schrijfster nog dat ze moeite heeft met het idee dat je overal wat van moet vinden. ‘Soms kun je ook gewoon je mond houden.’ Fijn dat ze dat nu niet heeft gedaan. Was een saai interview geweest.

Wil je de nrc.next-columns van Simone zelf doorspitten? We geven vijf exemplaren weg van Ik deug/deug niet

Comments

Win
Simone van Saarloos – Ik deug/deug niet