Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Om te janken
20 JUN 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek

Om te janken

Twee jaar geleden sloeg Maaike Ouboter in als een traangasbom met haar kwetsbare stem en tokkelende gitaaraanslagen. Als jij geen traantje hebt gelaten om Dat ik je mis, heb je geen hart. CJP sprak het ta(a)lent over haar debuutalbum En hoe het dan ook weer dag wordt. En de kracht van taal.

Waar vele singer-songerwriters kiezen voor een baard en diepzinnige Engelse teksten met een Schotse uitspraak, blijft Maaike authentiek Hollands. Daardoor komt de betekenis van haar woorden dubbel zo hard binnen. Zo staat haar album vol kleinkunstige verhalen. Daarmee laat ze dan ook weer zien dat ze niet alleen ‘het meisje van dat zielige liedje’ is. We voelden Maaike aan haar talenknobbel.

Waarom zing je eigenlijk in het Nederlands?

‘Vroeger zat ik op jeugdtheater, ik zong en speelde gitaar. Ik heb even getwijfeld om het conservatorium te doen, maar koos uiteindelijk voor Media & Cultuur. De studententijd is een tijd van feestjes, dus was er steeds minder tijd voor gitaar spelen in mijn kamer. Toen ik muziek weer wilde oppakken, stuitte ik op een cursus singer-songwriter bij CREA aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens de cursus kregen we handvaten voor het schrijven van nummers. Waarom vind je een zin mooi? Omschrijf je straat eens? Mijn docent Roemer van der Steeg van Op Sterk Water (improvisatietheater, red.) adviseerde mensen die nog nooit hadden geschreven, zoals ik, om het in het Nederlands te proberen. Veel mensen vinden Nederlands lelijk, want het valt zo op waar het over gaat en het kan heel plat zijn omdat je de taal zo goed kent. Maar Nederlands schrijven was eigenlijk heel leuk. Ik geloof dat uiteindelijk toch dingen op het pad komen die bij je passen.’

Ben je dan niet heel kwetsbaar als mensen je teksten zo duidelijk verstaan?

‘Ja, maar als je mijn teksten hoort is het niet zo dat je daarna precies weet hoe ik in elkaar steek. Dat probeer ik te voorkomen. In het Nederlands is het een uitdaging om een goede tekst te schrijven, want je valt sneller door de mand. Een liedje dat heel dicht bij mij staat en waar toch enige afstand in zit, is Smoor. Het gaat over een jongen die ik in Australië ontmoette toen ik daar een half jaar studeerde. Ik was heel erg verliefd en kende dat gevoel daarvoor helemaal niet. Hij was Mexicaans en ging uiteindelijk weer terug naar Mexico, ik naar Nederland. Het is nooit uitgegaan, maar het is wel echt voorbij. We zijn nog steeds vrienden en Skypen af en toe. Toch is het anders dan toen, al zit er nog een verlangen omdat het nooit is afgesloten. Als hij in Nederland had gewoond, dan was het veel kwetsbaarder geweest om het liedje te schrijven. Nu is er afstand want hij verstaat het liedje toch niet.’

De trui van de Mexicaan zat heerlijk.

Wat vonden je internationale vrienden in Australië van je Hollandse muziek? 

‘Dat was heel grappig, want mensen daar vinden Nederlands een lelijke taal. Het klinkt als Chinees, zeiden ze. ‘Ikhougvangjou, met al die gggg’s.’ Mijn taal werd steeds belachelijk gemaakt. Toen zei een Nederlandse vriendin van mij: ‘zing anders wat van je liedjes!’ Dus toen heb ik opgetreden. Er waren Deense meisjes in de zaal die begonnen te huilen bij Dat ik je mis, ze wisten niet precies waarom. Ze snapten waar het over ging zonder de taal te verstaan. ‘Het gaat over verlangen’, raadden ze, en dat klopt ook. Taal stond ineens los van de betekenis, want in woorden zit ook gevoel. 'You are going to be famous in Holland', zeiden ze. Ik heb ze toen allemaal heel hard uitgelachen.’

Ook in Denemarken de tranentrekker van het jaar.

De titel van je album En hoe het dan ook weer dag wordt begint met ‘En’. Taalkundig niet echt oké. Waarom kies je daarvoor?

‘Geen van de titels van de liedjes dekte de lading van het hele album. Ik wilde eigenlijk vertellen: het komt altijd weer goed. Maar dat is veel te plat. Ook de woorden ‘hoop’, ‘troost’ of ‘nieuwe dag’ vind ik plat. Op een ochtend had ik twee zinnen geschreven over een nacht dat ik wakker was gebleven en het ineens weer dag was. ‘En hoe het dan ook weer dag wordt. En hoe het ooit nacht heeft kunnen zijn.’ Een raar gevoel, want dan lijkt de nacht weggevaagd. Ik wilde daar een liedje over maken, wat niet lukte. Toen dacht ik: misschien is dit gewoon de titel. Met ‘en’ beginnen is een manier van schrijven waar ik van houd. Het suggereert dat er al een heel verhaal aan vooraf is gegaan. Net als dat je een film kijkt en je begint midden in een situatie. Dat vind ik zo tof aan taal, er zit zoveel nuance in. Je kan een woord toevoegen of weglaten en je zegt iets totaal anders.’

Pak je doos tissues maar weer tevoorschijn.

Was je vroeger al bezig met taal?

‘Niet heel bewust. Ik luisterde wel veel luisterboeken toen ik klein was: Jip en Janneke, de sprookjes van Grimm en de kinderopera’s van Frank Groothof. Dan ging ik op mijn hurken voor het dressoirkastje met de cd-speler zitten. Op de middelbare school koos ik natuur en techniek en natuur en gezondheid, maar maakte mijn profielwerkstuk over graffiti en hoe de vorm van een letter de betekenis beïnvloed. Toen was ik dus al bezig met de betekenis van taal, in de vorm van een kinderonderzoek. Ik heb ook veel gelezen, al is het niet zo dat ik heel literair over alle schrijvers en dichtstromingen kan meepraten.’

Hoe ervaar je het dat je met jouw woorden mensen met bosjes in huilen laat uitbarsten?

‘Het blijft gek. Het zijn niet alleen de woorden, ook de melodie, want als ik gedichten had geschreven was het effect waarschijnlijk anders geweest. Op het moment van zingen maakt het mij niet uit, maar als ik erover na denk vind ik het heel eng. Er zijn mensen heel dankbaar dat ik Dat ik je mis heb gemaakt, maar de complimenten zijn soms te groots. Ik was toen eenentwintig, het benauwde me best wel dat er mensen waren die zeiden: je hebt mijn leven gered. Ik weet dan niet hoe ik moet reageren, want ik wil mensen wel in hun waarde laten. Misschien is het ook omdat ik bang ben om arrogant te worden, waardoor ik naar de andere kant schiet en me afsluit voor complimenten. Ik vond Valentijn ook altijd verschrikkelijk. Een roos voor mijn deur was echt te veel credits.’

Nou, wen maar vast aan al rozen voor je deur Maaike, want nu En hoe het dan ook weer dag wordt uit is, krijg je er vast en zeker een zwerm aanbidders bij. Al dan niet Mexicaans. CJP’ers krijgen korting op het album bij hun favoriete platenzaak.

Comments