Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Londen in de sixties: hier had je bij moeten zijn
10 JUN 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Expo

Londen in de sixties: hier had je bij moeten zijn

Londen, 1962. Modellen zijn hip, maar de fotografen zijn de echte sterren en het leven is een color run. Tsja, dat waren nog eens tijden. In FOAM kun je de swingende sixties herbeleven. Lees hier waarom je dat wil. 

Het begon allemaal met eicellen die in baby-boomende relkinderen veranderden. Zij brachten kleur in een samenleving die daarvoor grijs, gauw en (voor)oorlogs was. De gemiddelde CJP’er heeft deze tijd gemist, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. FOAM vertoont nu het werk van Londense fotografen uit de swingende sixties, die bijna beroemder werden dan de rocksterren en modellen vóór hun camera’s. Swinging Sixties London – Photography in the Capital of Cool heet de tentoonstelling. Ga! Dan ben je er toch nog een beetje bij geweest. Waarom we graag in die tijd hadden willen leven? Nou, om deze redenen dus.

1. Het Peter Pan-syndroom als levensmotto

We zitten nu ook met z’n allen in de quaterlife crisis, dat is eigenlijk niets nieuws, maar in de sixties was het wel een nieuw fenomeen. Forever young: dat was het motto. Kijk even dit filmpje om in de stemming te komen. Blow-Up is een film van Antonioni, met David Hemmings en Vanessa Redgrave. Het gevoel van de eeuwige jeugd uitte zich in fashion, foto’s, muziek en casual seks, zoals je ziet. Iedereen gedroeg zich als puber en je ging niet net als je ouders aan het werk. Jong trouwen? No way.

Als je telt hoe vaak je het woord Blow-Up hoort, ontdek je een explosief aantal.

2. Schop tegen de maatschappij en je bent cool

De vrije babyboomers versus de conservatieve ouders. Dat was de strijd. De jongere generatie had schijt en deed alles waar hun ouders nerveus van werden. Op straat klonk muziek, het woord fuck werd voor het eerst publiekelijk uitgeschreeuwd en pop-art was overal. Er werd gevochten tegen mainstream en ineens waren mode en vrije tijd voor de meeste mensen toegankelijk. Denk daar maar eens aan als je in het park zit te niksen deze zomer. 

3. Creatieve straatschoffies zijn de nieuwe sterren

Fans en supersterren waren een nieuw fenomeen. In de jaren zestig kregen fotografen roem door hun fashionfotografie, knaken door hun reclamewerk en een celebrity-waardig imago door de portretten die ze schoten. Fotograaf-artiesten maakten portretten van de nieuwe generatie acteurs en modefoto’s in kleur voor Vogue, Queen en Harper’s Bazaar. Het waren straatschoffies, die opkrabbelden uit East End en met hun creativiteit een carrière voor zichzelf ontwikkelden. Zo liet Bryan Duffy grootheden als Mick Jagger en Michael Caine voor zijn lens poseren en maakte Terence Donovan verhalende straatreportages. Eric Swayne heeft ook veel rocksterren en modellen voor zijn camera gehad, met een focus op een intieme setting. Als tegenhanger zijn er de foto’s van John French en Norman Parkinson, die al langer in het vak zaten en hun eigen stempel drukten op de ontwikkeling van fotografie.

Twiggy, een sto(c)kfoto van Terence Donovan 

4. Tijdschriften bekennen kleur

De fotografen publiceerden hun kunst in tijdschriften. Maar.. vroeger was niet alleen de tv niet zwart-wit, ook tijdschriften waren kleurloos. Op 4 februari 1962 kwam daar verandering in toen The Sunday Times voor het eerst een kleurenbijlage uitbracht. Op de cover stond model Jean Shrimpton op een foto van David Bailey, in een jurk van Mary Quant, heel duivels in de camera te staren. Voordat Mary Quant haar creaties op de markt bracht, droegen meisjes oubollige oma-jurken. Daar wil zelfs de fanatiekste vintagelover nu nog niet dood in gevonden worden. Dankzij hippe modefotografie waren die graflelijke jurkentijden voorbij.

The Sunday Times die de wereld veranderde. 

5. Elke dag is minirokjesdag

Carnaby Street werd dé winkelstraat van Londen: een plek vol muziek- en kledingwinkels. Die trouwens boetiekjes gingen heten, want het woord winkel was passé. Mary Quant, het equivalent van Einstein door het uitvinden van de minirok en de hotpants, werd hier gevestigd. Vivienne Westwood, de punk- en new wave-ontwerpster van de stad, groeide daarnaast in de loop der jaren uit tot een beruchte Britse ontwerper met haar gescheurde panty’s, wilde haren en studs. Punks wilden vooral niet mainstream zijn, maar zich afzetten tegen de gevestigde orde. Ironisch: doordat veel jongeren zich als punk kleedden werd het juist mainstream, maar dat was van later zorg.

6. Toffe tonen pompen uit die speakers

Muziek uit de jaren zestig is een holy grail. Je mag er nooit slecht over praten en beter dan dit wordt het niet, volgens mensen die zich muziekliefhebber noemen. Artiesten van toen worden nog steeds aanbeden en je vader heeft nooit meer betere muziek gehoord dan zijn lp’s. Dat verklaart waarom ouders uit het hele land afgelopen dagen afreisden naar Paul McCartney en daar de prijs van een vliegticket naar Spanje voor aftikten. Muziek luisteren: dat deden de youngsters in de jaren zestig. De hele dag The Kinks, The Rolling Stones en The Beatles. Of helden als de Sex Pistols en The Clash. Ja, die tijden *nostalgische emoticon* waren nog eens swingend.

Swinging Sixties London – Photography in the Capital of Cool is van 12 juni t/m 2 september in FOAM te zien. Als CJP’er mag je niet alleen goedkoper naar FOAM, je krijgt ook dikke korting op fashion! Zo heb je alleen maar voordeel als je met je blauwe pasje zwaait bij Accessorize, WE Fashion, America Today, Front Runner, Perry Sport en Waar.

Comments

Gerelateerde kortingen

Foam Fotografiemuseum Amsterdam
€ 4,- CJP-korting

Foam Fotografiemuseum Amsterdam

Stap voor een schijntje in de wonder wereld van de fotografie