Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Onze man in Cannes: hier doen ze niet aan flesjes water
18 MEI 2015 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Onze man in Cannes: hier doen ze niet aan flesjes water

Het Cannes-festival is begonnen, en er is al meteen een heleboel aan de hand.

Om twaalf dagen Cannes te overleven is het belangrijk dat je jezelf niet tomeloos overgeeft aan alle culinaire en alcoholische verleidingen die op het festivalterrein ieder moment van de dag op de loer liggen. Bij elk interview, elke receptie en iedere presentatie staan er schalen vol calorieënbommen, suikerexplosies en andere ongezonde versnaperingen op ons te wachten - met een volle maag of een zoete bek is het nou eenmaal altijd beter recenseren en interviewen. Om over de wijntjes, biertjes en lokale specialiteiten (het Japanse paviljoen schenkt sake, het Russische paviljoen wodka, etc) nog maar te zwijgen. Zelfs enigszins regelmatig eten - toch de basis van een gezonde levensstijl - zit er doorgaans niet in: wachtende sterren hebben er maar weinig boodschap aan als jij door een uitgelopen filmviewing of onmisbare afspraak nog geen tijd hebt gehad om op de boulevard een broodje naar binnen te proppen.

CJP Cannes festival
Volgend jaar toch maar meer vrouwelijke Nederlandse journalisten mee naar Cannes?

 

Holocaustdrama
Als de films goed genoeg zijn, kun je hier in Cannes trouwens best lang rondrennen zonder ook maar een hap te eten. Het niveau ligt, afgaande op de afgelopen vier dagen, erg hoog deze competitie - het is te snappen waarom veel andere kandidaten (waaronder Nederlandse inzendingen van Van Warmerdam en Van Diem) niet in de laatste selectie zijn beland.

De grootste verrassing tot nu toe is de Hongaarse competitiefilm Son of Saul. Het is een onbeschrijflijk beklemmend oorlogsdrama over de Sonderkommando’s in Auschwitz, de Joodse schoonmaakploegen van de gaskamers die de lijken, de stront en de kots mochten opruimen voordat de nieuwe lading slachtoffers binnenkwam. Terwijl er een opstand tegen de SS-beulen wordt voorbereid, neemt Saul zich voor het lichaam van een jongetje dat hij heeft zien sterven te redden van de ovens en een fatsoenlijke joodse begrafenis te geven.
Debuterend (!) regisseur Lászlo Nemes zit hoofdpersoon Saul vrijwel de hele film letterlijk op de huid - we zien vooral de rug van Saul, terwijl hij zijn morbide dagelijkse routine uitvoert. Alle gruwelijke details toont Nemes onscherp op de achtergrond, net zoals Saul zich op een zelfde manier ook probeert te wapenen tegen het krankzinnige werk waarmee hij zichzelf (voorlopig) in leven weet te houden. Son of Saul is het soort film dat je eenmaal in je leven ziet en daarna nooit weer; het soort film dat zelfs in de chaos van Cannes vermoedelijk nog dagen door ons hoofd blijft spoken. En de eerste titel waarvan in de wandelgangen van het Palais wordt gefluisterd dat hij wel eens hoge ogen kan gaan gooien bij de prijsuitreiking.

Boe-geroep
De eerste stinker van het jaar heeft zich ook al aangediend: het new age-drama The Sea of Trees van regisseur Gus van Sant, dat na de persviewing zelfs werd onthaald op een oorverdovend boe-geroep. De ronduit kitscherige film vertelt over een weduwnaar (Matthew McConaughey) die in een Japans wonderbos zelfmoord wil plegen. Gelukkig schiet via via zijn overleden vrouw (Naomi Watts) nog te hulp. Van Sant haalde bij de persbijeenkomst zijn schouders op over de kritiek. ‘Het standpunt is helder’, relativeerde hij. ‘Maar weet je? Zo gaat het wel vaker. Toen Elephant voor de eerste keer werd vertoond, gingen critici naderhand ook met elkaar op de vuist omdat ze het niet met elkaar eens konden worden.’  Elephant won uiteindelijk de felbegeerde Gouden Palm.

Krijsende personages
Toch slaat de regisseur de spijker op zijn kop. Eén van de leukste (en tegelijkertijd meest zinloze) dingen op zo’n evenement als dit is het doorlopend touwtrekken door alle zelfbenoemde experts, over de vraag of nieuwe films op het erepodium of in de afvalbak thuishoren. Er zijn dit jaar een hoop titels die de meningen flink verdelen. Is Mia Madre van Nanni Moretti een puur meesterwerkje (ja) of een ‘drakerige verschikking’? (nee) Was de documentaire over Amy Winehouse een pareltje dat op een indringende manier een beeld van de teloorgang van de zangeres schetst (ja) of een ‘RTL Boulevard-achtig gemanipuleerd broddelwerkje zonder enige cinematografische waarde’? (nee) Is Mon Roi van Maïwenn een ‘hysterisch Frans moetje met louter krijsende personages’ (ja) of een ‘levendig gespeelde tragikomedie die een prijs verdient’?  (nee)

Krakkemikkige stoeltjes
Misschien draagt het feit dat het festival alweer halverwege is ook bij aan alle verhitte gemoederen. Het slaapgebrek, de drank en de hectiek eisen hun tol, en hoewel de bekende festivaldip nog even uitblijft, is de tolerantiegrens van de meeste collega’s inmiddels wel een stukje naar beneden bijgesteld. Zaken die de afgelopen dagen nog prima waren te negeren, leiden inmiddels tot intens gegrom tijdens viewings, boze blikken in de wandelgangen en geïrriteerde handgebaren gedurende groepsinterviews. De WiFi in het festivalpaleis die continue uitvalt (tenzij je 20 euro per dag betaalt). De krakkemikkige stoeltjes met al jaren lamme tafeltjes in de persruimte. Het besef hoeveel drinkwater de organisatie gewoon weggooit door onschuldige flesjes uit tassen te rukken en in grote vuilniszakken te flikkeren (vier zakken per film per zaal, vijf films per dag, twee zalen, twaalf dagen…).

CJP Cannes festival korting film
Best zonde, dit

Eiffeltoren
Behalve aan nieuwe films besteedt het festival elk jaar ook ruimschoots aandacht aan de rijke historie van het prachtige medium. Vanmiddag even op adem gekomen tijdens een educatieve geschiedenisles van directeur Thierry Fremaux zelf. Hij en veteraan Bertrand Tavernier becommentarieerden in de grootste zaal van het Palais een uur lang tientallen opgeknapte korte filmpjes (50 seconden) die de gebroeders Lumiere 120 jaar geleden maakten. Behalve de wereldberoemde scènes met fabriekspersoneel dat de poort van de fabriek uitloopt (het allereerste opgenomen filmpje ooit) en de trein die aan komt rijden op het station (een beeld dat naar verluidt het publiek zo erg in verwarring bracht dat velen de zaal uit renden), betrof het vooral prachtige historische beelden van het Franse dagelijkse leven en het Parijs van rond 1900. Hoogtepunten waren onder meer de eerste bewegende beelden van de Eiffeltoren (die toen net een paar jaar open was) én een paar shots van de eerste Tour de France in 1903. Ik denk dat heel veel mensen er dolgelukkig van zouden worden als Eye zijn best gaat doen deze unieke presentatie ergens van de zomer ook naar Nederland te halen.

Comments