Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Onze man in Cannes: hè hè, eindelijk porno
21 MEI 2015 • Door Robbert Blokland • Meer blogs over Film

Onze man in Cannes: hè hè, eindelijk porno

Een goede mix tijdens het festival van Cannes: naast penissen zagen we ook de nieuwe Pixar-film en de Ultieme Klassieker.

Het is geweldig om de verhalen van oude collega’s te horen, over hoe het er vroeger aan toe ging op het festival. In de jaren zeventig kregen journalisten nog wel eens de tijd om aan de boulevard uren met een beroemdheid te bomen over het leven. Tegenwoordig moet je een interview in drievoud aanvragen, waarna je met vijftien collega’s tien minuten krijgt: met een beetje geluk kun je allemaal één vraag aan ‘the talent’ stellen.

Volgens veteranen bleven echte journalisten vroeger altijd hangen aan de bar van de beruchte kroeg Petite Majestique, tot de zon weer opkwam. De overlevering stelt dat ze daarna om half negen weer fris en fruitig in de grote Lumière-zaal zaten voor de volgende film, iets dat ik me eerlijk gezegd nauwelijks voor kan stellen. Met een gemiddelde van 4,5 uur slaap per nacht moeten excessen echt van tevoren worden ingepland. Tijdens tien dagen Cannes is één keer tomeloos doorzakken toegestaan, net als het bezoek aan een ‘midnight screening’ die ervoor zorgt dat je maar drie uur kan rusten (en dat is echt te weinig als je het festivalritme bezigt).

Cannes Festival selfiestick CJP
Als je in Cannes bent, moet de rest van de wereld dat natuurlijk ook zien.

Deprimerende coltrui
Het ‘Grote Feest’ was dit jaar de party van nieuwe Pixar-hit Inside Out. De makers van Toy Story, Finding Nemo, UP, Ratatouille en Wall-E zijn na een impasse van vijf jaar weer helemaal terug met een nieuwe animatie die overdondert, verwondert, verrast en betovert zoals hun grootste klassiekers dat deden. Het verhaal kent twee hoofdpersonages: het tienermeisje Riley, die lastig kan wennen aan de verhuizing naar San Francisco, en Joy, het Tinkelbel-achtige stemmetje in haar hoofd dat zorgt voor de blijdschap in haar leven. Samen met Sadness, Disgust, Fear en Anger regelt Joy de hormoonhuishouding en dus het gedrag van de puberende Riley. Door een ongelukje belanden zij en Sadness echter in het onderbewustzijn van het meisje en moeten ze de weg terug vinden naar het centrale commandocentrum, voordat Riley met haar grillige gedrag haar hele omgeving van zich heeft vervreemd.

Inside Out is een juweeltje, dat fysieke animatiegrappen (die vooral voor rekening van de emoties in het hoofd van Riley komen) combineert met een origineel, intelligent verhaal vol onverwachte wendingen, fantastische vondsten en memorabele knipogen. Elke stop in het hoofd van Riley - fantasieland, het onderbewustzijn, de filmfabriek waar dromen worden geproduceerd - heeft zijn eigen sfeer; een vormgeving met zoveel details dat ze zich niet in één keer laten ontdekken. De bijpersonages zijn stuk voor stuk memorabel en hilarisch (met pluspunten voor het suikerspinolifantmonster Bing Bong en de ‘mijnwerkers’ die met een enorme stofzuiger de herinneringen af en toe opschonen).

Hoge hakken
De competitie om de Gouden Palm (Inside Out draait buiten deze competitie) kabbelt ondertussen vrolijk verder. Thriller Sicario (over de strijd tegen Mexicaanse kartels) was geinig maar hoort niet in een competitie als deze, en de belofte van hoofdrolspelers Benicio del Toro en Josh Brolin om op hoge hakken over de rode loper te schrijden, werd niet ingelost. Zij opperden dit tijdens de persconferentie als reactie op een incident bij de première van lesbisch drama Carol, waar twee vrouwen op platte schoenen werden geweigerd: de regels van het festival schrijven voor dat bij een galajurk hoge hakken horen. Dat het tweetal medische redenen had om geen hakken te dragen, deed volgens de organisatie niet ter zake.

Cannes festival drank bar CJP
Zouden deze barmannen ook de vereiste hoge hakken dragen?

Zo rijgt deze editie zich aaneen van relletje naar relletje. Het belangrijkste Nederlandse filmnieuws dat vooralsnog uit Cannes komt is dat sympathiek ogende vlogger Enzo Knol een speelfilm gaat maken - al lijkt het sterk dat de gegarandeerde hit van talentvolle jonge regisseur Iván López Núnez hier ooit op het festival te zien zal zijn. Het voornemen om dit jaar écht alle competitiefilms te zien (of in elk geval te proberen) is na tweederde festival weer in de prullenbak verdwenen. Sorry, Mr Zhan Ke, maar op de katerdag na de Pixar-party heb ik echt geen puf voor 150 minuten Aziatisch epos over de economische veranderingen in China. Dit pleit wel voor de Palm-kansen van Mountains May Depart, want doorgaans neemt net de film die je hebt gemist de belangrijkste prijs mee naar huis.

Cumshot in 3D
Woensdagavond werd er toch nog tijd gevonden voor het jaarlijkse bezoekje aan de Cinema de la Plage, de publieke openluchtvoorstellingen die tijdens het festival plaatsvinden op het strand. Was het vorige jaar Jaws die hier voor een unieke kijkervaring zorgde, dit maal stond The Terminator op het programma. Na dertig jaar heeft deze film nog steeds weinig aan kracht ingeboet. Alleen de muziek en het kapsel/spel van Linda Hamilton komen erg gedateerd over. We ontdekken een geinig nieuw spelletje: in dit soort klassiekers zogenoemde ‘goofs’ te gaan zoeken, dingen die niet kloppen. Wie neemt er bijvoorbeeld (zoals Sarah Connor doet aan het slot van de film) een bandje op in een rijdende auto? Dat levert toch alleen maar geruis en windgeluiden op?!

De anticlimax van de dag kwam voor rekening van hype-film Love van Gaspar Noé, de man die ooit het geniale wraakvehikel Irréversible maakte. Zijn nieuwe film, die in de midnightscreening draaide, werd aangekondigd als ‘3D-porno’. In de eerste drie kwartier van de bijna 2,5 uur durende productie ontpopte de film zich vooral als een saai relatiedrama, over twee volstrekt oninteressante mensen die af en toe seks hebben (wat je inderdaad expliciet in beeld ziet, inclusief penetratie en cumshots). Dat deed Von Trier - nog steeds ‘persona non grata’ hier vanwege zijn onhandige Hitler-opmerkingen een paar jaar geleden - toch echt beter met zijn wel boeiende en aanzienlijk beter te verteren Nymphomaniac.

Sexy times door Gaspar Noé.

Comments