Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Coco's noten op IJsland
22 APR 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek

Coco's noten op IJsland

Hoe voorkomen IJslanders dat ze tongen met hun neef? Wat is erger: pratende mensen of orale seks met een vreemde? Met zangeres Qeaux Qeaux Joans ging ik, CJP-redacteur Martine, naar het koudste eiland van Europa: IJsland.  

Namens CJP sprak ik Qeaux Qeaux Joans (Coco) afgelopen oktober over haar album The Ritual. Een dramatische prachtplaat vol klassiek, elektro en rauwe vocalen. Interviews zijn net dates. Soms wil je wegrennen als de ander even naar de wc gaat, maar een enkele keer klikt het zo goed dat journalist en artiest vaker koffie drinken. Of in dit geval: in thermo-ondergoed naar IJsland reizen met een Berlijns muziekcollectief.

Zo stond ik een tijdje geleden op het vliegveld twintig handen te schudden van X-jazz-artiesten. Tijdens een uitwisselingsfestival spelen Duitse muzikanten in Reykjavik en IJslandse muzikanten in Berlijn. De Nederlandse Qeaux Qeaux Joans is ook van de partij, want Berlijn is haar thuisbasis. 

Martine en Coco
Martine (l) en Qeaux Qeaux Joans (Coco) (r)

Een bonte boel

‘Het Noorderlicht zien. Dat staat op mijn bucketlist.’ Coco kijkt vanaf het ronde raampje in het vliegtuig naar de besneeuwde bergtoppen onder ons. De missie is concreet: het eiland niet verlaten zonder het groene licht te spotten. Als we met een busje zijn afgezet bij Kex Hostel, de plek waar we slapen én waar het festival plaatsvindt, kijkt Coco wat bezorgd naar het podium. Haar liedjes zijn klein en een grootse ruimte vol tafelende gasten is niet de ideale setting voor haar muziek. Sterker nog: ‘It sucks donkeyballs’.

Het concert is van latere zorg. Eerst planten we onze koffers vol skisokken in een gedeelde meidenkamer. Het artiestenleven is niet altijd glitter en glamour, maar wél avontuurlijk. Een hut van handdoeken en stapelbedden is zo gebouwd. Dan is het tijd voor sightseeing. De hoofdstad is bedekt met een dikke laag sneeuw. We lopen langs huizen van gipsplaten en winkelruiten die zijn opgeleukt met schapenwollen truien. Coco: ‘Die is leuk voor een lelijke truien-kerstfeest!’ Ik zie voor het eerst hoe een doodgeknuppeld zeehondje eruitziet in mutsvorm. ‘Kijk, de snackbar van de Kerstman!’, schreeuwt Coco als we een rood, verlicht huisje zien waar gefrituurde vissen worden verkocht. In de verte staat een kerk die lijkt op de school van Harry Potter.

IJsland met Qeaux Qeaux Joans
Snackbar van de Kerstman

Zwemmen en zwijmelen

Door een extreme sneeuwstorm zijn we aan ons hostel gekluisterd. Het Noorderlicht is de komende dagen niet zichtbaar. Pijnlijk. Dan maar ons leven wagen om naar de nationale radio te gaan. Na een interview over het festival is het tijd voor een typerende IJsland-activiteit: het buitenzwembad. We gaan naar een plek waarvan we hebben vernomen dat Björk er vaak komt, want we zijn fan van Björk en willen haar tegen het lijf zwemmen. Björk is net door een heftige break-up gegaan en het album Vulnicura is daar het resultaat van. Coco: ‘Björk heeft schijt aan alles, waardoor iedereen haar respecteert, maar ze stelt zich ook kwetsbaar op. The Ritual is ook geïnspireerd op het verwerken van liefdesverdriet, ik dacht dat ik dood ging toen het uit was.’ We rennen in badpak door de sneeuw en nemen een duik. Een zwemklasje kijkt geschrokken als mijn zwemoutfit vervolgens op mijn knieën hangt.  

Emiliana Torrini is een van de artiesten die geprogrammeerd staat op het X-jazz-festival. Een grote ster in IJsland en Duitsland, bekend van het nummer Jungle Drum. Ze komt de hostelkeuken binnenlopen terwijl Coco en ik net chocomelk met taxfree Havana-rum opwarmen en we delen een kopje. Coco besluit zich terug te trekken met haar muziek als de muzikanten hysterische tourverhalen uitwisselen. Een uur later ontdek ik haar in een verlaten gymzaal met een piano. Een Engels koppel staat naar Coco te luisteren, die Stronger ten gehore brengt. ‘That made me cry’, zegt de vrouw klappend. ‘Zo wil ik mijn concerten geven’, zegt Coco. ‘Mijn muziek moet binnen komen in een intieme setting en een connectie maken met mensen.‘

Muziek: persoonlijker dan seks

In de hoofdstraat van Reykjavik lopen we de initiatiefnemer van X-jazz tegen het lijf. Midden in een sneeuwstorm zegt Coco tegen hem: ‘Laat me alsjeblieft niet optreden in een zaal vol etende mensen, iedereen schreeuwt er dan doorheen en niemand luistert, ik wil dat niet.’ Terwijl harde vlokken in zijn gezicht blazen meldt de man demonstratief: ‘Je speelt gewoon op die plek.’

Lokale Vikingen en toeristen nestelen zich voor het podium op houten opklapstoeltjes. Coco zit achter de piano met de gezichtsuitdrukking van een (terugkerend thema) doodgeknuppeld zeehondje. ‘Twee spicy bioburgers!’ klinkt er uit de keuken. ‘We trappen het X-jazz festival af met de amazing Qeaux Qeaux Joans uit Nederland!’, kondigt de host aan. Na een lange intro wordt Final End ingezet. Ondertussen kleuren de wangen van de organisatie van X-Jazz rood van schaamte, omdat Coco bijna niet boven het geluid van tikkende vorken, lallende bestellingen en geschreeuw uit de keuken uitkomt. Ze hadden toch moeten luisteren. Natures Mistake is hartverscheurend door de huilende uithalen die alleen hoorbaar zijn voor de mensen op de eerste rij.

Applaus vervaagt als ik na de laatste noot achter haar aanren. ‘Twee keer in mijn leven ben ik huilend van het podium gestapt. Toen ik zestien was tijdens een jamsessie waarbij de muzikanten mij uittestten. En nu. Ik ben eenendertig.’ Ik vraag haar waarom ze zo gekwetst is. ‘Muziek is zó persoonlijk voor mij: ik pijp nog liever een onbekende, dan dat ik speel voor dinerend publiek. Zij zijn bezig met eten en praten en zo ben ik nauwelijks te horen.’

Qeaux Qeaux Joans bij een waterval 

Incest-app en assclouds

De volgende dag nestelen we ons in een toeristenbus, om de wereld buiten Reykjavik te ontdekken. De Amerikaan voor ons maakt vijfhonderd foto’s met een iPad. We ontbijten met rum-choco en als aangeschoten piraten dwalen we langs inheemse watervallen, vulkanische kraters en een geiser die dag in dag uit om de zeven minuten tot een hoogtepunt komt. We zijn fan van onze gids: ‘IJsland is zó klein: de kans is groot dat je per ongeluk een familielid versiert met uitgaan. Daarom is hier een anti-incest app (íslendingaApp, red.).’ De app heeft haar al eens behoed voor tongen met haar neef. Misschien moeten ze die app ook in Volendam beschikbaar maken.

IJsland met Qeaux Qeaux Joans
Natuurkiekje

Het Noorderlicht

Op de laatste dag ontmoeten wij de Nederlandse percussionist Frank, die werkt voor het nationale orkest. Het leven in IJsland is volgens hem geweldig en vredig. ‘Er is geen leger, dit is het enige land in Europa waar de bankiers in de gevangenis zitten en protesten zijn vreedzaam.’ Frank neemt ons een dagje mee in een jeep. Coco: ‘Het lijkt wel alsof we over een grote poedersuikertaart rijden!’ We gaan in volle vaart een berg op maar slippen meteen naar beneden. De fourwheeldrive is kapot, dus moeten we noodgedwongen terugrijden naar Reykjavik, want over ijsweggetjes rijden zonder grip is niet zo veilig. Voor we de stad in rijden stoppen we nog even bij een waterval uit de set van Game of Thrones (de serie is daar letterlijk opgenomen). Coco: ‘Wij zijn als mensen zo nietig. Je kunt niets met ego als je in zo’n overweldigend landschap staat. Hier kom ik tot rust.’

Bij terugkomst in het hostel klinkt engelen-getrompetter: de lucht blijkt perfect te zijn om het Noorderlicht te zien! Met een busje rijden we de groene lichtstrepen achterna. Een van de fascinerendste natuurspektakels ooit. Coco: ‘Het is niet zo groen als de #mindfuck van de National Geographic-Instagram hè?’ Dat klopt. ‘Je oog kan maar zes seconden licht absorberen’, legt de gids uit. ‘Je kunt dus nooit de felheid van de foto evenaren.’ ‘Kijk, deze foto is hoe wij het NIET hebben gezien’, grapt Coco. We maken sneeuwengelen (in het echt eigenlijk heel koud en stom). Ik heb een geluksmomentje.   

IJsland Qeaux Qeaux Joans The Ritual
Zo ziet het Noorderlicht er dus NIET uit in het echt.

Mission complete 

Nog in de zevende hemel door het Noorderlicht duwen we de volgende ochtend onze moonboots in de koffer. Coco: ‘Toen ik hier op het vliegveld aankwam wilde ik eigenlijk meteen weg, het voelde zo depressief in de kou en donker. Maar ik ben verliefd geworden. Ik kom ooit terug om met een tentje de bergen in te trekken en wellicht een The Ritual 2.0 op te nemen.’

IJsland gaat onder je huid zitten en is de ultieme plek om je bucketlist af te werken. Wij kunnen een groene markerstreep zetten op ons lijstje: we hebben het Noorderlicht gezien.

Wil je Qeaux Qeaux Joans zien shinen in een (groene) spotlight? Dat kan samen met de Ladies of the Lowlands in de Kleine Komedie op 10 mei. CJP’ers krijgen op de dag zelf 50% korting en wij geven 2 x 2 kaarten weg. 

Beeld: Qeaux Qeaux Joans, Martine Bakker en een random toerist die instabiel op een bankje stond.

Comments

Win
Ladies of the Lowlands