Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP doet Imagine
16 APR 2015 • Door Sara Madou • Meer blogs over Film

CJP doet Imagine

De een noemt het te obscuur, de ander noemt het niet meer obscuur genoeg: CJP bezocht een week het Imagine Filmfestival en ontdekte dat niet uitmaakt welk stempel je erop plakt, want boven alles is dit een entertaining gebeuren. Fantasy, martial arts, anime, docu’s, horror; je kunt alle kanten op met Imagine. Het heette niet voor niets eerst Amsterdam Fantastic Film Festival. Waar ondergetekende het meest geniet van de horrorcategorie - ik ben dan wel een vrouw, maar hé, die houden ook heus van bruut geweld op z’n tijd- kun je er voor een velerlei genres terecht. Mooi dus dat ik deze week een paar diverse producties wil uitproberen.

1: de documentaire

Marlon Brando heeft er zin in.

Lost soul, the doomed journey of Richard Stanley’s Island of Dr. Moreau (2014, regie: David Gregory)

Een hele mond vol, maar dat levert dan ook een vermakelijke productie op, die tevens een geinig kijkje biedt behind the scenes. The Island of Dr. Moreau heb je misschien gezien, misschien ook niet, maar hij laat zich heel makkelijk samenvatten: de lachwekkende verfilming van het beroemde boek van H.G. Wells, met een Marlon Brando die duidelijk ontoerekeningsvatbaar is en ‘monsters’ die deze ironische haakjes om hun naam echt verdienen. De documentaire laat zijn licht schijnen op het hoe en waarom van deze mislukking. Wat ging er allemaal mis bij dit potentieel interessante project? Waarom schakelde regisseur Richard Stanley tovernaars in tijdens de opnames? En wtf was de reden van het witte gezicht en de hoofddeksels die Brando/Moreau droeg? (geloof ons, dat wil je weten). Dat niemand tegenwoordig nog weet wie Stanley is, verklaart al het een en ander. De rest wordt uit de doeken gedaan door een clubje talking heads, cast- en crewmembers, wiens anekdotes regelmatig hilarisch zijn. En vergeet de obscure Stanley niet. Aan het eind van deze film heb je aan de ene kant zin om een film te gaan regisseren, omdat je nu weet hoe je stapels fouten kunt voorkomen, maar aan de andere kant kan hij enige regieambities kundig de kop indrukken. Voor dit soort films ga je naar een filmfestival; producties die je anders niet snel onder ogen had gekregen en je filmfreakende brein lekker kunnen prikkelen. Ps: zag je The Island of Dr. Moreau nog niet en ben je dat nu van plan; hij is een stuk beter te slikken met een drankvoorraad in je koelkast een een gezelschap spitsvondige vrienden op de bank.

2: het project vol controversie

Ryan Gosling regisseert vol vuur.

Lost River (2014, regie: Ryan Gosling).

We blijven even in de Lost-regionen en ja, de naam van die regisseur las je goed. Misschien heb je al wat meegekregen van Goslings regie- en scriptdebuut. De heartthrob werd namelijk gelyncht tijdens de laatste editie van het Cannes-festival (niet letterlijk, tot opluchting van het vrouwelijke deel van de aardbol); zijn film was te makkelijk en slap kopieerwerk, het ontbrak hem aan visie en het script was krukkig. Als filmjournalist ben je dan voorbereid, maar het viel mee. Sterker nog: het blijkt stiekem een best aangename film. We zien een jongen, zijn moeder en zijn buurmeisje worstelen om het hoofd boven water te houden in een door vele crisissen getroffen Detroit. Op deze bijna post-apocalyptische plek kun je vooral genieten van veel bloedmooie beelden en een sounddesign (gemaakt door dezelfde persoon als bij Drive) dat zo naadloos past bij diezelfde beelden, dat we ons spreekwoordelijke petje er voor af nemen. Alleen: dat script… De scènes hangen vaak van los (drijf)zand aan elkaar en bevatten dialogen waar je bijna kromme tenen van zou krijgen. Gosling had er goed aan gedaan het bij één nieuwe skill te laten: zich focussen op de regie en een scenarioschrijver met ervaring in te schakelen. Desalniettemin is dit een een aanrader. Al was het maar om mee te kunnen praten en je eigen mening te vormen. Want filmjournalisten moet je nooit vertrouwen natuurlijk.

3: de nacht vol terror

It Follows, filmtechnische hoogtepunt van the Night of Terror.

Na een dag vol films bij CJP serveert, ga ik voor de double whammy: doodleuk de night of terror erachteraan plakken. Ik ben al een paar keer eerder geweest, maar toch begrijp ik wel dat mensen me voor gek verklaren. Het is nogal wat. Vanaf half 1 's nachts naar vier horrorfilms achter elkaar kijken, waarna je rond een uur of 9 slaapdronken uit de bioscoop rolt. Dit fenomeen werd altijd gehouden in de grote zaal van Pathé Tuschinski, maar is nu voor het eerst in de Munt. Ik begrijp wel waarom, want de enorme chaos die er altijd veroorzaakt wordt is zo enorm, dat chaos eigenlijk geen groot genoeg woord is. Er zitten namelijk nogal wat gewoontes verbonden aan deze nacht, waarvan niemand meer weet hoe ze ontstaan zijn, maar die desalniettemin trouw worden nageleefd. Zoals daar zijn onder andere zijn a) gij zult zoveel mogelijk verwensingen schreeuwen naar het scherm: bij voorkeur 'homo' en 'hoer' plus b) gij zult iedereen die voor het scherm langsloopt bombarderen met glowsticks, wc-rollen, ballonnen en andere rotzooi. De eerste film, Wyrmwood, is een niet-verkeerde Australische horror. We think. Er is namelijk geen ondertiteling en het eerste uur kun je totaal niet volgen om die reden. Gelukkig is het publiek vermakelijk genoeg. Als het een momentje wat stiller is, is het de truc om een zo spitsvondig mogelijke opmerking te schreeuwen. Wanneer het publiek lacht, krijg je schouderklopjes van je vrienden. Film nummer twee, From the dark, is iets beter verstaanbaar maar bloedirritant. Afleiding is er nog steeds volop. De hele bioscoop doorcrossen voor een verse lading bier, bijvoorbeeld, of de buurman die opeens een doodeng konijnenmasker opzet. Er komt een ballon naast ons terecht, die vol zit met meel. Arme schoonmakers. Tijdens de derde film, It Follows, krijgen we een inkakmomentje. En dat terwijl het de film is waar we ons (terecht) het meest op verheugd hebben, over een demon die je alleen kunt verdrijven door seks te hebben (hoe inventief). Na bruut gewekt te worden door een enorme wc-rol die vol in de chest area terechtkomt, is de alertheid weer terug. Kunnen we mooi concluderen dat de film een aangenaam naar sfeertje heeft (it's a thing, allright!). Omdat het altijd beter is om op het hoogtepunt te stoppen, en het inmiddels al zeven uur is, breien we er een eind aan voor film nummer vier (iets met rape revenge, klonk toch al niet heel gezellig). Fietsend door een doodstil Amsterdam op zondagochtend is het mooi reflecteren. En ja, volgend jaar ben ik er gewoon weer bij. Misschien met een harnas aan dan. 

Met je CJP-pas krijg je 1,50 korting op kaarten voor Imagine Filmfestival, nog tot en met aanstaande vrijdag in Eye, Amsterdam. 

 

Comments