Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
De ultieme trip down memory lane
18 MRT 2015 • Door Sara Madou • Meer blogs over Muziek Film Lezen

De ultieme trip down memory lane

Hint: er zitten een aantal zaken bij die je terecht compleet vergeten was (sorry hè?).

Dertig jaar geleden
1985 bleek het jaar van de CJP’er: ben je vóór dit jaar geboren, dan ben je ouder dan 30 en dus te oud voor een CJP-pas. Balen joh. Wat doe je hier eigenlijk? 
We lazen massaal De Stam van de Holenbeer, een meerdere vuisten dikke roman van Jean M. Auel. Dat tot de grote schrik van de mensheid uitgroeide tot een serie, van zes enorme pillen. Het hele gebeuren speelde zich af in de IJstijd en focusde op het leven van ene Ayla. Wat, eerlijk is eerlijk, een stuk meeslepender was/is dan het klinkt.
Op onze televisie keken we de Elfstedentocht. En The A-Team, om een totaal onrealistische kijk op het concept ‘huurling’ te krijgen.
De grote bioscoophit was Back to the Future, The Breakfast Club, Rocky IV, Day of the dead; genoeg leuks om de morsige jaren tachtig te kunnen vergeten. 
We luisterden naar We are the world, maar het meeste enthousiasme ging toch richting Madonna en Bruce Springsteen. Oh, en laten we vooral Ticket to the Tropics van onze eigen Gerard J. niet vergeten.
We droegen een walkman. Waar dan dus één bandje in kon, met liedjes waarvan je het begin niet kende omdat je dat al rennend naar de radio vaak miste, wanneer je het op wilde nemen (Gelukkig werd de eerste Mac in dit jaar ook uitgevonden. Het begin van betere tijden was dus al in zicht.)

Dit jaar verschijnt het vervolg, maar die zal de verfilming uit 1993 vast niet overtreffen.

Vijfentwintig jaar geleden
1990 bleek het jaar van de Gameboy. En waren je ouders niet gediend van nieuwerwetse zaken als computers, dan kon je altijd nog lekker spelen met een scrunchy in je haar.
We lazen massaal Jurassic Park, van Michael Crichton. Zó’n bizar idee, dinosaurussen door middel van hun fossielen tot leven brengen, jammer dat filmmakers dat onmogelijk om het witte doek zouden kunnen brengen.  
Op onze televisie keken we naar Saved by the Bell. Met Zach en Jessie en Slater en natuurlijk Screech, die inmiddels pornofilms maakt. Krijg dát maar van je netvlies. 
De grote bioscoophit was Goodfellas, waar iedere maffia-achtige film sindsdien mee vergeleken wordt (en dat is een strijd die je niet makkelijk wint, laten we eerlijk wezen).
We luisterden naar Nothing compares to you van Sinéad o’Connor dat op nummer 1, toch had de Snap!-achtigen meer invloed op de muzikale cultuur. Oftewel: house werd geboren. 
We droegen mom jeans. Van die lekker hoog opgesjorde, vale jeans. Nu weer helemaal terug maar dan onder de naam normcore. Want dat klinkt beter. 

Twintig jaar geleden
1995 bleek het jaar van de tamagotchi. Een bloedirritant ding dat piepte wanneer het niet op tijd zijn virtuele voer kreeg. En hij kon doodgaan. Eigenlijk was er niets leuks aan. Die jaren negentig hadden toch ook zo hun onlogische zaken.
We lazen massaal De Vriendschap van Connie Palmen. 
Op onze televisie keken we naar The Box. Lekker geld uitgeven om clipjes aan te vragen, die je om de zoveel minuten sowieso al zag op TMF. 
De grote bioscoophit was Clueless. Een film die onze complete vocabulaire ondersteboven gooide. ‘As if’ is nu nog steeds op menige situatie van toepassing. Bovendien kunnen we de film sowieso eeuwig dankbaar zijn voor de ontdekking van Paul Rudd. 
‘Muzikaal’ ging de meeste aandacht naar happy hardcore, al scoorde Guus ‘relaxte Brabo’ Meeuwis de grootste hit van het jaar, met Het is een nacht. 
We droegen geblokte overhemden, verlepte band t-shirts en andere zaken die grunge uit moesten stralen. Want dat was cool. 

Vijftien jaar geleden
2000 bleek het jaar van girlpower. Begonnen met de komst van de Spice Girls rond 1996, maar daarna héél veel navolging gekregen in ripoff-girlpower meidenclubjes. Oh en het terrorisme en 9/11 enzo. 
We lazen massaal de boeken van Harry Potter. Ook als je de volwassen leeftijd al had bereikt. Dan las je ze gewoon in het Engels. Leek het tenminste slim. 
Op onze televisie keken we naar Westenwind, de ‘kwaliteitssoap’ waarin Daan Schuurmans zich een serieus imago wilde aanmeten.
De grote bioscoophit was Gladiator. Toen Russell Crowe nog stoer bleek te zijn. 
Muzikaal was er ook nog méér dan de Spice Girls. Jody Bernal, bijvoorbeeld. En het onvolprezen Abel met Onderweg. 
We droegen spekzolen als diezelfde Spice Girls (die chicks waren echt niet te ontlopen), boho-chic (lange rokken) of veel te laag hangende jeans. En cowboy-hoeden, want dat deed Madonna (daar is ze weer) ook.  

James Blunt verdient geen catchy bijschrift.

Tien jaar geleden
2005 bleek het jaar van vogelgriep en YouTube, of nou ja, vogelgriep was daadwerkelijk overal en de merknaam van YouTube werd in dit jaar geregistreerd, dus dat was meer een historisch moment met vooruitziende blik.
We lazen massaal nog steeds Harry Potter. Maar ook De Da Vinci Code van Dan Brown was niet uit de knuistjes van lezend Nederland te slaan (believe us, we tried). 
Op onze televisie keken we Prison Break. Met een geweldig eerste seizoen, maar wat daarna kwam verpeste dat sterke begin bijna met terugwerkende kracht. 
De grote bioscoophit was Sin City. Of nou ja, er gingen niet de meeste mensen naartoe, maar hij liet wel zien dat er nog steeds originele films gemaakt konden worden dus we vinden dat het telt. 
Muzikaal ging de meeste aandacht naar die vervloekte James Blunt, met zijn You’re beautiful. Recentelijk bood hij ein-de-lijk zijn excuses aan voor deze track. TOO LITTLE TOO LATE, JAMES! 
We droegen kleding die veel te hard glimde en je netvlies nu verpest wanneer je kijkt naar foto’s uit die periode. En onze portemonnee aan een ketting. 
 
Vijf jaar geleden
2010 bleek het jaar van de smartphone. Die vanaf dit jaar officieel vastgelijmd zat aan onze hand. 
We lazen massaal Haar naam was Sarah. Ook al verscheen het een paar jaar geleden: met name moeders en oma’s konden het niet weerstaan. En WOII-liefhebbers. En trendvolgers. 
Op onze televisie keken we naar de laatste aflevering van Lost en wilden we vervolgens unaniem de makers op brute wijze om het leven brengen. 
De grote bioscoophit was New Kids Turbo. In Nederland, dan. Want een dergelijk gevoel voor humor hoef je in het buitenland niet te proberen. 
Muzikaal was Alors un danse in 2010 een flinke hit, maar dat Stromae een paar jaar later zo’n succes zou worden als hij nu is, hadden we nou ook weer niet verwacht. Dan hadden we ons geld eerder op de tijdloze klassieker Bumpy ride gezet, van Mohimbi: wie kent hem niet?
We droegen grunge. Again. En de neonkleuren uit de jaren tachtig. Oftewel: de ideeën waren op. 

Op dvd's en cd's krijg je CJP-korting, op walkmans helaas niet. We wachten nog immer op de verschijning van een nieuwerwets walkman-design bij Apple.

Comments