Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Ibeyi: doodongewone weirdo’s
24 FEB 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek

Ibeyi: doodongewone weirdo’s

De twee-eiige tweelingzusjes zijn fascinerend om naar te kijken. Lisa heeft zowel Afrikaanse als Europese gelaatstrekken met haar grote afro, een donkere oogopslag en rond gezicht, terwijl Naomi Indiaas oogt met zwarte lange lokken, lichte ogen en spitse kaaklijn. Samen vormen ze Ibeyi.

Aan de vooravond van het interview speelt Ibeyi in de Groningse Stadsschouwburg. We zijn verrast door de elektronische wereldmuziek, omdat de meisjes unieke ritmes trommelen, engelachtige stemmen hebben en liedjes maken die zich in je ziel nestelen. Lisa zingt en speelt piano, terwijl Naomi met een rits aan percussie-instrumenten de beats maakt. De zusjes mixen Engels en Yorùbán-taal in hun samenspel. Yorùbán (de cultuur van hun vader, percussionist Anga Dìaz, die je kunt kennen van Buena Vista Social Club) is afkomstig van de slaven die vanaf Nigeria naar Cuba werden verscheept. Ibeyi verwerkt chants uit deze cultuur in hun podiumpresentatie.

Groningen. Op een winterse namiddag proberen we in een hotellobby (die iets wegheeft van een Turks badhuis) het bloed in onze wintervingers terug te krijgen bij een haardvuur. Als dit niet lukt maken we met bevroren vinger kennis met de schattigste tweeling ever.

Jullie zitten de komende maanden ramvol met optredens in het buitenland. Wat mis je het allermeeste als je op tour bent?
Lisa: ‘Het gevoel van thuis zijn, mijn bed en mijn kat. Al is het bizar hoe snel je vervreemd van je huiselijke omgeving. Wanneer je na een maanden je vrienden weer ziet, is er zo veel veranderd. Vriendinnen hebben ineens andere vriendjes waar jij niets van af weet. Berichtjes sturen is niet hetzelfde als bijkletsen in het echt en Skype, daar doe ik niet aan. Je kunt op afstand toch niet alle updates over je leven vertellen.’

Is er iets typerends dat jullie altijd meenemen op reis?
Lisa: ‘Klinkt creepy, maar ik zet altijd een Mexicaans fotolijstje met Magere Hein naast mijn bed. Deze tekening fascineert me, net als afbeeldingen van het menselijk geraamte. Dat weirde heb ik van mijn moeder. Die is obsessed met schedels. De dood is voor mij belangrijk, omdat ik er jong mee in aanraking kwam. Onze vader stierf op ons elfde en sindsdien ben ik niet bang om te sterven. Het hoort bij het leven, al doet het pijn.’ Naomi: ‘De dood komt ook terug in onze muziek. In het nummer Oya zingen we over de godin van het kerkhof die danst op graven. Ik zie de dood niet als evil, maar als een kracht die mij beschermt.’

Jullie werden dus al vroeg gedwongen volwassen.
Naomi: ‘Je verandert als je op zo’n jonge leeftijd je vader verliest. In één klap voel je je ouder dan leeftijdsgenootjes. Vorig jaar zijn we onze oudere zus verloren. Ze was negenentwintig en stierf uit het niets op haar werk aan een hersenbloeding. Het had iedereen kunnen gebeuren, maar het maakt je toch bewuster om alles uit iedere dag te halen, want het kan zo afgelopen zijn.’

Wat verschrikkelijk. Heb je veel herinneringen aan de tijd dat je zus en vader nog bij jullie waren? Musiceerden jullie veel samen?
Naomi: ‘Het eerste concert dat wij ooit hebben gezien was een optreden van onze vader, maar ik herinner me hem niet als iemand die alleen maar muziek maakte. Toen wij twee jaar oud waren gingen onze ouders uit elkaar. Mijn vader verhuisde na de scheiding naar Barcelona. De keren dat we bij hem waren nam hij een pauze van zijn optredens, om tijd met ons door te brengen. Wij wilden liever vliegeren op het strand dan piano en percussie oefenen, want wij waren geen muzikale genieën die als kind al liedjes schreven. Gelukkig hebben onze ouders hebben ons nooit gepusht met muziek, want dat werkt niet. Muziek maken moet een verlangen zijn.’

Is er een muziekstuk waar jullie kind veel naar luisterden?
Lisa: ‘Wij zijn een groot deel van onze jeugd samen met onze zus opgegroeid bij oma, de moeder van onze moeder. Het was een vrouwenhuishouden. Oma zette iedere avond voor het slapengaan een cassettebandje van de opera The Magic Flute van Mozart op. We hebben dit liefdesverhaal over de zoon van de god van de zon en de dochter van de godin van de maan duizenden keren gehoord. Zonder eerst naar deze opera te luisteren konden we niet slapen.’

Het klinkt alsof jullie oma jullie iets heel moois heeft bijgebracht. Zijn er nog andere verhalen die je leven hebben veranderd?
Lisa: ‘De film A Woman Under The Influence gaat over een vrouw die wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. De actrice Gena Rowlands, die de hoofdrol speelt, is een genie. Ze lijkt écht gestoord in de film. Dit verhaal veranderde mijn kijk op de wereld, er is letterlijk een Lisa vóór en een Lisa na deze film.’ Naomi: ‘Wij waren weirdo’s in Parijs. Geen blond haar en blauwe ogen, altijd met kunst bezig, opgegroeid in een vrouwenhuishouden en een muzikant als vader. Toen hij stierf praatten wij alleen nog maar over de dood, terwijl klasgenootjes over Miley Cyrus wilden kletsen. We zijn nooit gepest, maar wel genegeerd.’ Lisa: ‘Toen ik het personage van Gena Rowlands leerde kennen realiseerde ik me dat gek of anders zijn niet erg is, zolang je niemand kwaad doet en blij bent met jezelf.’

Jullie zijn veel bezig met spiritualiteit en vertellen in jullie optreden ook over jullie persoonlijke Yorùbán-symbolen. Lisa is ‘de dochter van de zee’ en Naomi is ‘de dochter van de donder’. Helpt deze symboliek jullie als artiest?
Lisa: ‘Wij geloven heilig in onze symbolen en daardoor komt er veel bijzonders op ons pad. Zo speelden wij op een festival in een klein Frans stadje en vlak voor ons optreden schreef ik ‘come to your river, wash my soul’ op een stuk papier. Tijdens het optreden voelde ik me heel slecht, zo had ik me nog nooit gevoeld op het podium. Uit het niets kwam een schreeuwde man de concertzaal binnen en begon wild te dansen. Hij riep: ‘Cuba! Yorùbán-muziek!’ Ik voelde me op slag beter. Na afloop vertelde dat hij dat hij óók onderdeel is van een tweeling, en Cubaans. Net als ik. Hij voelde zich die avond niet goed, maar wilde toch naar het festival. Dus besloot hij ‘naar de rivier te gaan, om zijn ziel te wassen’, en dat hielp. Precies de woorden die ik voor het concert op papier had gezet. Naomi en ik maakten er daarom een nummer van.’

En precies dat nummer spoelt dus nu al dagen door onze ziel. Creepy.

Rivers is één van Ibeyi’s hits die de wereld verovert. Rivers en Oya staan op het debuutalbum Ibeyi. De debuutplaat van de tweeling is nu verkrijgbaar. Ibeyi staat 10 april op Motel Mozaïque. We geven 2x2 passe-partouts weg!

Comments