Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Grandioos Grasnapolsky
09 FEB 2015 • Door Sara Madou • Meer blogs over Festival

Grandioos Grasnapolsky

Een festival bij Radio Kootwijk, middenin de Veluwe, met een arty sfeertje en interessante upcoming artiesten in de line-up. Dat wilde CJP wel eens uitproberen. Op een missie naar the middle of nowhere.

Nu het bungalowfestival bestaat, kun je je bijna niet meer voorstellen hoe je ooit zonder hebt gekund. Niet alleen geeft dit de mogelijkheid tot een eeuwigdurend festivalseizoen, je kunt jezelf ook het struikelen over tenten en douchen in een colonne stinkende mensen besparen. Na onder andere Bungalup en Best Kept Secret is dit nu de tweede editie van Grasnapolsky nieuwe stijl, waarbij een groot aantal van de bezoekers in een bungalowpark logeert. Bij Landal Rabbit Hill loopt een aantal verward ogende gezinnen rond, die het concept ‘afterparty’ duidelijk niet kunnen waarderen, maar verder is het park volledig overgenomen door de bezoekers van #gras15. Die hashtag zie je ook op de ramen van de ‘festivalbungalows' aangebracht. Handige waarschuwing voor desbetreffende gezinnen. Op de CJP verslaggeversbungalow zit hij overigens niet. We voelen ons gediscrimineerd. Toch maar vol goede moed naar het openingsfeestje, nog in het bungalowpark zelf, waar verschillende dj’s (waaronder Falco Benz) de sfeer er meteen goed in weten te krijgen. Zo om je heen kijkend krijg je het idee dat er voor een aantal bezoekers de legendarische festivalfout op de loer ligt: te vroeg pieken. En dan moet je ook nog je mini-huisje zien te vinden, in een donker bos, met bewegwijzering die niet bepaald logisch oogt. Avontuur!

Zaterdag
Hoe het ons uiteindelijk gelukt is zal voor eeuwig een raadsel blijven, maar we worden op zaterdagochtend wakker in onze eigen bungalow. Fijn. Voor de frisse festivalgangers is het vroeg opstaan voor een natuurwandeling, voor de minder frisse exemplaren is het hopen dat je ergens tussen 1 en half 3 de pendelbus naar het festivalterrein haalt. Waarom niet lopen?, vroeg u, veel te actieve CJP’er? Met de bus is het al een minuut of twintig, dus dat is geen enorme aanrader. Al ben je dat waarschijnlijk meteen vergeten zodra het hoofdgebouw van Radio Kootwijk opdoemt, aan het einde van een lange oprijlaan. Deze speciale plek werd na de Eerste Wereldoorlog gebouwd, met name om te kunnen communiceren met land/koloniegenoten in Bandoeng. De uitgebreide geschiedenisles zullen we je besparen - het is immers maandag - al is het zeker de moeite waard daar een keer in te duiken. De oeh’s en aah’s vliegen je om de oren, wanneer mensen het gebouw in de smiezen krijgen, en terecht. Paraderend over het kleine maar fijne terrein voelt het alsof jij een van de lucky few bent die hier mag vertoeven, iets wat versterkt wordt door het in vergelijking met andere festivals lage aantal bezoekers. Een stuk of duizend mensen, opvallend veel uit de Randstad en de muziekindustrie, loopt glunderend het blije ei uit te hangen.

Met name de Zenderzaal is magnifiek, met bovendien een bijzonder mooi geluid - helemaal wanneer je een paar trappen oploopt en boven de rest van het publiek uittorent. We horen er Love like birds, met de lieflijke stem van Elke de Mey, en even later Maask, die met zijn brute teksten meteen maar even aangeeft dat alles mogelijk is op Grasnapolsky. In het kleine zaaltje Annex B is het vervolgens tijd voor Cut_. Internationale allure, de ruiten beslaan ervan. Na een aandoenlijk enthousiaste Fresku die wel héél veel over zijn dochter rapt en de prettig dansbare tracks van Nuno dos Santos, die op improviserende wijze overgaan in die van Falco Benz (daar heb je hem weer), is het einde festivaldag. Even wennen, dat het om half 11 ‘klaar’ is. En ja, die aanhalingstekens staan er expres: op het bungalowpark wordt gelukkig ruimschoots voorzien in afterparty’s. Zij het zelf georganiseerde exemplaren in de huisjes zelf, zij het die van de organisatie, zoals de eerder genoemde poolparty. Waarvan we in het kader van beroepsgeheim maar beter niets over naar buiten kunnen brengen.

Zondag
Na een ontbijtje (wijze les: eieren smaken vast beter wanneer je er als bungalow-novice een volgende keer aan denkt om zout mee te nemen) weer in de pendelbus. Eenmaal op het festivalterrein start de dag met een aangename soja-latte (er is overigens ook Bionade, dus hipsters: u zijt welkom) en de net iets te experimentele muziek van Maarten Vos. Gelukkig is het daarna lekker opwarmen met Sue the Night, met haar rockende synthpop, engelachtige stem en happy de peppy bandleden. Er valt wel wederom iets op, dat we gisteren ook al concludeerden: tijdens de optredens gaat het zelden écht los op Grasnapolsky. Of het komt door de gemiddelde leeftijd, die wat hoger ligt dan bij andere festivals, geen idee; maar een beetje extra schwung had wel gemogen. Misschien dat men zich inhoudt voor de afters. Al kan het ook komen doordat de passie op elkáár gericht is: er worden bovengemiddeld veel tongende mensen gespot (waaronder twee BN’ers die wensen anoniem te blijven).
Een stukje verderop, in de Paardenschuur, is het jezelf ondertussen warm dansen met Mountain States. Strakke nummers en een Real Estate-achtige vibe, maar ook met de bijpassende onverstaanbare zanger. Dan luisteren we stiekem toch liever naar Nana Adjoa, die de show steelt op subtiele wijze. Met dichte ogen en in een gekreukt t-shirt oogt ze verlegen, maar dat is nergens voor nodig: ze is bassist bij verschillende bands, zat in de finale van de Grote Prijs en heeft een stém, niet normaal. De hele zaal is er stil van, en dat is echt niet vanwege overmoeidheid.

Bij de laatste band van het weekend, Alamo Race Track, moet de balans maar eens opgemaakt worden. Een mooiere festivallocatie bestaat er niet, dat staat sowieso vast, en we hebben een paar sterke acts gezien. Het publiek is vriendelijk, drank/eet-technisch is het een klein maar prima aanbod en de lome festivalsfeer is ook in een koud besneeuwd landschap vol te houden, al moet je daar iets meer je best voor doen: relaxen in bevoren gras is géén goed idee. Los van wat onpraktische zaken (papieren festivalbandjes, pendelbussen die niet de hele dag rijden) de ideale ingredienten voor een onvergetelijk weekend dus. Gratis tip: weet je dat een sexy ex van je aanwezig is op Grasnapolsky, is dit dé plek om hem/haar quasi-nonchalant regelmatig tegen het lijf te lopen. Dat kan namelijk niet anders, met zo’n klein clubje bezoekers op zo’n knusse locatie. Al geldt dat natuurlijk helaas ook voor minder sexy exen. Aan het eind van het weekend heb je het idee dat je alle bezoekers persoonlijk kent, omdat je ze zo vaak bent tegengekomen. De Bruce Willis-lookalike. Die ene jongen met optimistische korte broek. Het meisje met een schier oneindige verzameling mooie hoedjes. Een knappe barista. De tieners met fluorescende staafjes, die even hebben gemist dat het geen 1998 meer is. Falco Benz. Kortom: mission accomplished.

Beeld: Martine Bakker

Voor een nieuwe editie van Grasnapolsky moet je nog een jaartje wachten, maar mocht je nu een onbedwingbare festivalbehoefte hebben gekregen: check cjp.nl/festivals voor andere goede exemplaren waar we korting op geven.

Comments

Win
Bungalow Where The Wild Things Are