Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Snowapple en de zeven vragen
26 JAN 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek

Snowapple en de zeven vragen

Op een druilerige dinsdagmiddag ontmoet CJP twee van de drie bandleden van Snowapple in het Amsterdamse Café Mulder, om de hoek van hun repetitieruimte. De band is recent van bandlid veranderd, Laura heeft de stemvork van Fanny overgenomen (want: Fanny wilde tijd voor haarzelf), maar Laura schittert vandaag in afwezigheid. Terwijl een zakje slow-tea in ons kopje hangt komt Laurien gehuld in hoed en winterjas binnengestormd. Ze bestelt een gekookt ei. Niet veel later verschijnt ook Una, met haar gitaar op haar rug gebonden. ‘We gaan hierna repeteren, dus ik heb alles vast meegenomen. Hey, waarom hangt er een zak wiet in je theekopje?’
Afzonderlijk hebben alle drie de zangeressen hun eigen stijl, van jodeluithalen tot opera-uitspattingen, maar qua samenzang passen hun stemmen verrassend goed bij elkaar. Una heeft een jazz-achtergrond op het Conservatorium en zong in verschillende bands. Laurien studeerde natuurkunde (‘muziek is ook een soort bèta’) en zong in opera’s. De Letlandse Laura heeft een experimentele zangstem en is een steengoede pianiste. Una: ‘Dat is het leuke van Snowapple, je kunt veel van je eigenpersoonlijkheid kwijt in de band. We maken wat wij willen.’

Snowapple, is dat Brangelina’s voor sneeuwwitje en de giftige appel?  
Laurien: ‘Het was oorspronkelijk een fantasiewoord dat opkwam in één van onze liedjes, maar het blijkt een Canadese appel te zijn die alleen in de winter groeit. Voor mij heeft Snowapple een link met sprookjes, als inspiratiebron voor de verhalen die wij vertellen. We zingen niet alleen over ex-vriendjes, maar ook over vergankelijkheid van het menselijk lichaam of jaloerse zielen die op aarde blijven hangen.’ Una: ‘Sinds ik erop let kom ik onze bandnaam overal tegen. Zo liep ik in Amerika ooit op Snowapple Lane’s.’

Tijdens optredens zien jullie er heel fantasierijk uit met kleurrijke kostuums, maskers en make-up. Wat willen jullie daarmee uitstralen?
Laurien: ‘Modeontwerper Mo Benchellal maakt onze creaties. Vaak met als doel shockeren, omdat je volgens hem met kleding boodschappen kunt overbrengen. Zijn specialisaties zijn grote, gekke outfits. Zo heb ik wel eens gezongen in een jurk van tweehond vierkante meter of een jurk waar beelden op geprojecteerd werden.’ Una: ‘Mo baseert onze outfits op de locatie waar we zijn. Wij laten hem vrij als hij extremen opzoekt. Zo heeft hij ons eens in Amerika tijdens een optreden waar heel veel rednecks aanwezig waren, verkleed als Mexicaanse gangsters. Vaak zijn de outfits zo abstract dat het publiek het niet eens in de gaten heeft, soms levert het interessante discussies op. Tijdens die hele ophef over een pedofiele scouting-leider in Loenen een paar jaar terug, kregen wij een scoutgirl outfitje aan tijdens een concert de volgende dag. Heftig.’

In de clip van nieuwe single Small Stone spelen jullie een soort duistere Roodkapjes. Zijn er nog naargeestige dingen gebeurd tijdens de opnames?
Una: ‘De video is een sprookjesachtig liefdesverhaal. Wij spelen met z’n drieën de ziel van één vrouw. De video is ’s avonds in de kou opgenomen bij kasteel Baexem in het zuiden van het land. We hadden een generator gehuurd om warm te blijven, deze stond vlakbij een bosje waar allerlei mensen stopten. Bleek het een plek te zijn waar homo’s konden cruisen. De voorbijrijdende mannen waren not amused dat wij daar met een draaiende camera stonden. Ze dachten vast dat we een reportage maakten over dat homobosje. Dus renden we maar snel het bos in met de camera’s om de clip af te maken.’

Hadden jullie bijna ongewenste klok en hamerspellen in je video gehad. Over voorwerpen die geluid produceren gesproken; jullie experimenteren veel met instrumenten. Hoe gaat dat? Denk je opeens: ‘laat ik vandaag eens leren om een klokkenspel te bespelen’?  
Laurien: ‘Ja, zo gaat dat echt! Dan sta ik in een tweedehandswinkel en zie daar een leuk instrument. Met zoiets nieuws ga ik dan werken aan een nummer en kan het instrument langzaam opgenomen worden in de band.’ Una: ‘Als je muzikale basiskennis hebt, is het bespelen van veel instrumenten best snel te leren. Zo is onze nieuwste aanwinst een pianette. Dat is een half analoog, half elektronisch piano-instrument.’

Una, jouw vader Sean Bergin was een heldhaftige man. Een Zuid-Afrikaanse jazzsaxofonist die tijdens de Apartheid stiekem speelde met zwarte muzikanten. Ben je door hem muziek gaan maken?
‘Mijn vader ontvluchte het Zuid-Afrikaanse regime en heeft vijfendertig jaar van zijn leven in Amsterdam gewoond. Hij overleed in 2012. Het klinkt heel spannend dat hij over een hek moest klimmen om te musiceren met donkere muzikanten, maar dat was natuurlijk verschrikkelijk. Je kunt je daar niets bij voorstellen als je bent opgegroeid in zo’n veilige omgeving als Amsterdam. Mijn vader en ik maakten altijd samen muziek. Ik twijfelde erg wat ik moest gaan doen met mijn toekomst en dacht na over een studie Nederlands, toen mijn vader zei: ‘Je bent altijd met muziek bezig, volgens mij moet je dat gewoon doen’. Ik heb auditie gedaan en werd aangenomen op het Utrechtse conservatorium. Dus ja, hij heeft zeker invloed gehad op het feit dat ik nu muzikant ben.’

Hij klinkt als een bijzondere man. Hebben jullie op tour ook wel eens een held ontmoet?
Una: ‘In november 2013 tourden wij voor het eerst in Amerika. In San Francisco moesten we een busje en instrumenten regelen. Een jongen van de plaatselijke muziekwinkel leende ons op goed vertrouwen een paar weken zijn gitaar, omdat ze geen goedkope gitaren verkochten. Die jongen was onze held.’ Laurien: ‘Diezelfde trip stapten we een random winkel vol opgezette dieren binnen en vroegen de weg aan de jongen achter de toonbank. Deze verkoper raadde ons aan een tourmanager te nemen en ter plekke besloten we dat hij dat moest worden. Hij zei zijn werk af en is twee weken met ons in een busje door California getrokken. Tegenwoordig werkt hij voor ons Amerikaanse platenlabel, want hij vond het werk in de winkel eigenlijk helemaal niet leuk.’

Zijn jullie een illusie armer of rijker geworden sinds je een band bent begonnen?
Laurien: ‘Als je een band begint is eerst alles leuk en dan kom je erachter dat er in de muziekindustrie allemaal zakenmannen zitten die je geld willen afpakken.’

De muziekindustrie als grote boze wolf, dus.
Laurien: Ja, zo kun je het noemen. Niet leuk, maar wel de realiteit. Er komt een punt dat je beseft dat je veel zelf kunt doen. Door internet heb je heel veel mensen eigenlijk niet meer nodig. Wij bouwen onze eigen website, regelen gigs en werken samen met andere selfmade muzikanten, liedjesschrijvers en creatievelingen.’ Una: ‘Als je een visie hebt, en je wil iets heel graag doen, zijn er geen grenzen. Gelukkig zijn er altijd mensen die willen helpen omdat ze het leuk vinden, zonder je uit te buiten. Bijvoorbeeld iemand die ons eten of drinken geeft, puur omdat we muziek maken die hem of haar raakt. Als we tijdens tours vragen om onderdak, dan vecht het publiek bijna om bij wie we gaan logeren.’

De zangeressen en multi-instrumentalisten van de folk-pop-band Snowapple releasen op 3 februari hun tweede album Illusion. De plaat staat  vol met elektronica, impro, krautrock, chanson, balkan en klassieke invloeden. Als CJP’er krijg je 10% korting op Illusion bij je favoriete platenzaak. Je kunt ze live zien op 2 februari in Paradiso en op 3 februari in TivoliVredenburg.

Comments