Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Muziek is een sprookje
23 JAN 2015 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek

Muziek is een sprookje

Groningen. Ieder jaar in januari dompelt CJP-redacteur Martine zich hier onder in de zoektocht naar aanstormend muzikaal talent, die zichzelf in cafés en poppodia presenteren. Een zoektocht naar de verhalen áchter de acts waar we het komende festivalseizoen veel van gaan horen.
Betoverende feeën: The Staves
De zoektocht wordt afgetrapt in een Gronings koffietentje, waar de zusjes Emily, Jessica en Camilla van The Staves zitten. Met hun naturelle gezichtjes en instrumenten op schoot zijn net drie toverfeeën. De Britse akoestische folkrockers tourden met Bear’s Den en Ben Howard, een dromerige reis die is vastgelegd in de documentaire Austin to Boston.

Ooit begonnen ze met het zingen van The Corrs-liedjes, tijdens open-mic avonden in de lokale pub van Watford. Emily: ‘Ik had nooit verwacht dat we professionele muzikanten zouden worden, want dat leek altijd een onbereikbaar doel. Nu reizen we al vier jaar de wereld rond in stinkende, lekkende busjes. Slapend in hostels, kleedkamers of in random villa’s van rijke Schotse mannen. Dat laatste gebeurde tijdens onze Engelandtour, met alle bandleden sliepen we verspreid door het huis van een rijke man na een optreden. Ik kreeg een matrasje in zijn opnamestudio.’ Rondreizen in een tourbus voelt voor The Staves alsof ze onderdeel zijn van een hippiefamilie, ook al komen ze zelf niet uit een alternatief gezin. ‘Bij ieder tankstation word je aangekeken door vreemden, omdat je er verwaarloosd bijloopt met je vettige haren,’ volgens Camilla. Emily heeft weer andere problemen met het touren: ‘On the road mis ik de Britse Yorkshire thee, met halfvolle melk en echte lepels in plaats van houten stokjes. Om dit gemis te compenseren nemen we altijd theezakjes mee.' Camilla: ‘Een cashewnootvormig hoofdkussentje dat Cashew heet en oliebranders met de geur woman’s balance helpen ook om dat thuisgevoel te creëren, want dat heb je soms nodig om een tour vol te houden.’ Onderweg schrijven de vrouwen veel liedjes, zo is ook het tweede album If I Was tot stand gekomen. ‘Op deze cd vertellen we verhalen over het opofferen van vriendschappen en liefdesrelaties voor het muzikantenbestaan, want dat is de keerzijde van veel op reis zijn,' verklaart Camilla. 'Een van de lessen die we op reis hebben geleerd is dat je moet uitvinden wat jouw ideale levenspad is. We missen onze familie, maar ik voel dat we op dit moment met onze muziek de wereld moeten ontdekken.’

Ondanks hun schattige voorkomen hebben de meiden ook een donkere kant. Als kind las hun vader hen lugubere verhalen voor, zoals Repelsteeltje, een sprookje van Grimm over een klein mannetje dat baby’s wil stelen en een prinses vol agressie dwingt om goud te spinnen van stro. Jessica: ‘Ik was gefascineerd door die gruwelijkheid. Ook deden we vaak alsof we wegliepen van huis om onze ouders te freaken. Dan gingen we in het bos op zoek naar een snoephuisje à la Hans en Grietje.’ Dat sprookjesachtige zit nog steeds in de meiden volgens Emily, want ze omschrijft het muzikantenbestaan dat ze nu leven als het verhaal van de gelaarsde kat. ‘De wijde wereld intrekken op zoek naar avontuur, met niets meer dan een paar bezittingen op zak.’

The Staves doen Martine denken aan de geanimeerde versie van Puss in Boots, die met grote ogen een hoedje vasthoudt. En door hun romantische debat over warme dranken krijgt ze een onverklaarbaar verlangen naar Yorkshire thee met halfvolle melk. Missie: op zoek naar British love in a cup.

Kleurrijk mini-mensje: Soak
Oké, het wordt organische groene thee met sojamelk. In een pop-up store omgeven door platenspelers, biologische frisdrank en mannen met gezichtsbeharing ontmoet onze redacteur Soak. Een piepklein meisje met kort haar, alternatieve oorbellen en een stoere look. Geboren als Bridie heeft ze voor haar artiestenaam ‘Soul’ en ‘Folk’ gefuseerd. Samen nestelen ze zich in de vensterbank naast een doos vintageplaten.

De zeventienjarige Soak houdt van reizen. ‘Onderweg kan ik me het beste toeleggen op het tekstschrijven, omdat ik dan rust heb. Later zet ik er pas muziek onder. Ik probeer de titels van mijn nummers mysterieus te maken. Namen met een mysterie blijven beter hangen bij mensen, daarom heb ik mijn EP Sea Creatures genoemd.' Soak’s teksten zijn persoonlijke verhaaltjes over het leven van een tiener. Zo zingt ze over de band met haar broertje en over een gepeste vriendin. ‘Na afloop van mijn concerten komen er vaak mensen naar me toe die zijn geraakt door de teksten en ik zie vanaf het podium ook wel eens snikkende mensen in de zaal staan.’

Als kind luisterde Soak veel naar Pink Floyd, want haar moeder speelde deze muziek al voor de ongeboren muzikant toen ze nog in baarmoeder zat. ‘Als symbool voor mijn onvoorwaardelijke liefde voor die band heb ik hun logo op mijn rechterpols getatoeëerd,’ zegt Soak trots, terwijl ze haar pols laat zien.

Naast rock lieten haar ouders haar ook vroegtijdig kennismaken met andere muziek. ‘Als ik als kind hysterisch was, draaiden mijn ouders keihard Beethoven. Dan renden mijn broertje en ik tientallen rondjes door de kamer om van onze agressie af te komen.’ Een creatieve oplossing van een creatieve moeder, want naast alternatieve opvoedkunde houdt moeders zich ook bezig met schilderen. ‘Mijn moeder is kunstenares. Zelf studeerde ik ook een tijdje kunst, maar ik haat het als ik gedwongen moet tekenen. Op commando ben ik niet creatief, dus stopte ik ermee.’ Toch heeft de zangeres iets met tekeningen: met haar amper zeventien jaar zit ze al helemaal onder de tattoos. ‘Ik heb de sterrenbeelden van mijn ouders op mijn armen staan en op mijn kuiten staan een pizzapunt, dinosaurussen en een skateboard.’ Haar onderarmen zijn gesierd met grote, kleurige afbeeldingen van Where The Wild Things Are, Soak’s lievelingsverhaal. ‘Van mijn vierde tot mijn tiende las mijn moeder dit verhaal iedere avond aan mij voor. Voor mij is het een perfect sprookje, door de fantasiewereld met grote monsters. Een plek zonder politiek, met een speciaal gebied voor slechteriken. Ik verdwijn graag in zo’n wereld, want de echte wereld kan hard zijn.’

Groningen voelt nu ook een beetje als Where The Wild Things Are. Een plek waar je bijzondere muzikanten met een monsterlijk talent zoals Soak ontmoet.

Bloederige Britse prinsen: Gengahr
Op naar de laatste muzikanten uit CJP’s talentenpoel top drie. In de doolhofgrot met bierlucht die ook wel Drie Gezusters heet, bevinden zich drummer Danny en gitarist John. Ze zitten samen in de vierkoppige band met een naam die klinkt als een paarse dinosaurus uit Pokémon: Gengahr. De Londense boys maken liedjes met barbaarse en fantasievolle onderwerpen en een folk-indiepopgeluid.  

In februari gaan de mannen drie weken door Europa touren met een andere band die stikt van de fantasievolle teksten; Alt-J. John: ‘De tour wordt afgetrapt in de Londense 02 Arena, een plek waar twintigduizend mensen in passen. Heel exciting, er staat ons een groot avontuur te wachten. Hiervoor tourden we met de bands Superfood en Wolf Alice, waar we ook veel meemaakten.’ Een van die avonturen was een ziekenhuisbezoekje van Danny. ‘Op een nacht werd ik wakker in een ziekenhuis in Sheffield met een gebroken arm. Ik was met mijn dronken hoofd op straat gevallen op de tweede dag van onze tour en we moeten nog een paar weken. De rest van de trip heb ik de shows met één arm gedrumd.’ Zo’n gewonde drummer past stiekem best goed bij optredens van Gengahr. De verhalen die ze met hun muziek vertellen (allemaal geschreven door leadzanger Felix) zijn bloederig en grappig. John: ‘We begonnen de band een jaar geleden rond Halloween en baseerden onze teksten op de sfeer die dan heerst.  Zo is het nummer Fill my gums with blood een vampierliefdesverhaal en in She is a witch zingt Felix over een heks.’ De jongens delen een gezamenlijke liefde voor grappige of vervreemdende verhalen. Danny: ‘Monty Python, Terry Gilliam, die ook in Monty Python zat, en David Lynch-films, we vinden het allemaal geweldig. Of ik op het podium wel eens bang ben? We hebben het afgelopen jaar meer dan negentig optredens gedaan, waarbij de aftrap was op Glastonbury. Na het grootste festival van Engeland overleefd te hebben, ben ik niet meer angstig on stage.’

De jongens zullen de komende tijd blijven vliegen door muziekland en grote kans dat jij deze zomer met tandvlees vol bloed op de bodem van een moshpit ligt, tijdens een van hun optredens. Of iets minder dramatisch, dat zou ook mooi zijn.

Zorg er in ieder geval voor dat je je tanden zet in de platen van bovenstaande artiesten. CJP geeft korting bij festivals, poppodia en platenzaken. One way or another kun je als CJP’er dus extra voordelig met deze betoverende muziek in aanraking komen. 

Comments

Win
Motel Mozaique