Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP Serveerde: de horrorwinter van 2015
26 JAN 2015 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

CJP Serveerde: de horrorwinter van 2015

Zeshonderd-nog-wat CJP’ers trotseerden zaterdag de eendaagse horrorwinter voor een CJP-dag vol topfilms op het IFFR. Het was wederom een waar feest.

Zodra Anneke van der Vaart ’s ochtends haar gordijnen opendoet, weet ze dat het foute boel is. Nederland is bedekt met een heel dun laagje sneeuw, maar het brein achter CJP Serveert (dat mag ook wel eens gezegd) zit vaak genoeg in de trein om te weten wat het effect van ijzel op een bovenleiding is. Een half uur later komt de bevestiging: tot ongeveer 12:00 uur zal met name in de Randstad het treinverkeer ernstig ontregeld zijn. Aangezien CJP Serveert bezoekers trekt uit het hele land, heerst er lichte paniek in de CJP Whatsapp-groep. Daar doet de in de sneeuw ravottende hond die de directeur doorstuurt slechts deels wat aan. De enige persoon die écht op tijd moet zijn, host Vivienne van den Assem, woont bovendien net als Anneke in Utrecht. Om ze op tijd in de havenstad te krijgen, moet hun taxichauffeur een aantal keer de randen van de wet opzoeken. Daar volgt direct koortsachtig overleg met IFFR over het verlaten van het programma, maar wat we vrezen wordt waarheid: een filmfestival is net een popfestival, er is weinig tot geen ruimte voor uitloop. Een deel van de CJP’ers, inclusief ondergetekende redacteur en de fotograaf, zal dus de korte film Giants en misschien een deel van Tussen 10 en 12 missen. Ook al zitten er inmiddels al een man of vierhonderd in de zaal, dat blijft flink balen.

Trailer Tussen 10 en 12: let vooral even op het handje van Ko Zandvliet

Tussen 10 en 12
De laatste twintig minuten van de Nederlandse film Tussen 10 en 12 rollen al over het scherm als uw verslaggever de grote zaal van het Oude Luxor theater binnenkomt. Het is een bijzondere film, merken we direct. De lange, verstilde shots maken bewegende ansichtkaarten van de lelijkste stukken Nederland en het verhaal laat niet lang naar zich gissen: er is iemand gestorven en we volgen een familie die het nieuws één voor één te horen krijgen. De film beleeft dinsdag pas zijn officiële Nederlandse première op het IFFR en dat kan alleen maar een succes worden. Als de zaallichten aan gaan, stijgt er namelijk een enorm applaus op in de grote zaal van het Oude Luxor theater. Regisseur Peter Hagendoorn in de Q&A na afloop: ‘Ik ben heel benieuwd wat er gaat gebeuren dinsdag. De reactie hier is zo totaal anders dan op het filmfestival van Venetië. Mijn tante zit straks ook in de zaal en Tussen 10 en 12 is gebaseerd op mijn beleving van de dag dat mijn zusje verongelukte, dus dat zal nog wel even heftig worden.’

Frank
Na een korte pauze krijgen we Frank voor onze kiezen. In het kort: aspirant-muzikant met inspiratieproblemen John wordt per toeval de toetsenist in de band van de hypergetalenteerde Frank. De band, Soronprfbs, maakt nogal moeilijke muziek en zit vol getroebleerde geesten, terwijl John het waarschijnlijk prima had gered als rechterhand van Jack Johnson. Dat levert de nodige spanning en hilarische momenten op, met name omdat frontman Frank al sinds zijn veertiende een enorm plastic hoofd over zijn eigen hoofd draagt. Als in: niemand weet hoe Franks gezicht eruit ziet, omdat hij het hoofd nooit afzet. Best een bummer voor iedereen die zich verheugde op het hoofd van Michael Fassbender. Deze film kon sowieso natuurlijk tegenvallen; een dergelijk gegeven wordt al snel een gimmick. Maar Frank is gewoon heel grappig en vreemd genoeg erg herkenbaar voor mensen die ooit in een band hebben gezeten. Daarnaast kun je er een geslaagde kritiek in zien op ons social media-gedrag, maar dat hoeft niet per se. Je kunt ook, zoals zaterdag vrijwel de hele zaal deed, anderhalf uur lachen om een hipstercredible knipoog naar Wes Anderson.

A Girl Walks Home Alone At Night
De laatste film was op voorhand al bijzonder: een vampierenfilm van een Iraanse regisseur, die bovendien nog een vrouw is ook, volledig in zwart-wit geschoten. Vivienne kondigt aan: ´Ik haakte bij het woord vampier een beetje af, maar dat VICE en Elijah Wood A Girl Walks Home Alone At Night produceren, maakt me toch heel nieuwschierig´. En Wat. Een. Traktatie. Is. Deze. Film. Stel je een mix voor van Tarantino’s From Dusk Till Dawn en Sin City, met die gast van Die Antwoord en een Arabische James Dean en Amélie in de hoofdrollen. Zoals een goede western betaamt, zit er ook zo’n jochie in á la die ene die in Desperados gitaarles krijgt van Antonio Banderas. Elk shot is een kunstwerk van licht en schaduw en tot aan de laatste scène is de spanning ongezond hoog. Niet in de minste plaats omdat elke (liefdes)scène met Dean en Amélie de laatste kan zijn voor James. Ondertussen vliegen de drugs je om de oren en is er, dat hadden we toch niet helemaal verwacht bij een Iraanse film, zelfs een tiet te zien. Hoezee! Extra credits voor de verwijzing naar de sprookjes van Duizend-en-één-nacht als Sin City in één quote: 'I live in Bad City', waarbij je 'Bad City' in het Farsi blijkbaar uitspreekt als Sjehera Baad. Oh, en hadden we al gezegd dat de niqaab van Amélie (hoe dit personage heet horen we nooit) dienst doet als vampierencape? Awesome. Het achterliggende thema van de film laat zich raden. Wij gokken dat de continu naar olie borende machines die af en toe voorbij komen een statement zijn over ‘onstilbare honger’, maar eerlijk gezegd zal ons dat een zorg zijn. Gaat dit zien. 

Borreltijd!
Met een biertje in de ene hand en een bitterbal in de andere, slenteren we door de twee weken geleden vernieuwde foyer van het Oude Luxor: blije gezichten en geanimeerde gesprekken over films overal. Naast veel nieuwe mensen zien we ook een aantal bezoekers die we de afgelopen vijf jaar al heel vaak zijn tegengekomen. Roos (25) is inmiddels acht keer op CJP Serveert geweest en daarmee waarschijnlijk recordhouder. ‘De eerste keer was een Idfaatje volgens mij, maar ik ben niet helemaal zeker over mijn statistieken. Ik blijf maar terugkomen naar CJP Serveert omdat ik dan gewoon zeker weet dat de films goed zijn. Ik vind het erg relaxed dat ik op filmfestivals niet meer de hele folder hoef door te lezen en dan alsnog af en toe een verkeerde keus maak. Dat klinkt lui, maar zo is het wel.’ Terwijl we dit compliment in de zak steken, flitst fotograaf Martine ons nog even in het gezicht. Ze heeft haar late start ruimschoots goed kunnen maken; check op de Facebook-pagina van CJP of jij één van de 352 mensen bent die ze nog te pakken heeft gekregen.

Aangezien we zelf al drie van deze CJP quote-bags thuis hebben liggen, slaan we de goodiebag die iedereen bij vertrek mee naar huis krijgt even af. Eigenlijk willen we maar één ding: meteen door naar de volgende CJP Serveert. Helaas moeten we daarvoor wachten tot 6 maart, maar dat heeft ook een voordeel: de kans dat het dan sneeuwt is minimaal.

Comments

Win
Frank
CJP Serveert @ Imagine