Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Hoe Paulien Cornelisse mijn leven redde
29 DEC 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Lezen

Hoe Paulien Cornelisse mijn leven redde

In april 2009 was daar ineens een nieuw taalkronkelend fenomeen: Taal is zeg maar echt mijn ding. Het boek van Paulien Cornelisse, over hoe Nederlanders onbedoeld met elkaar praten. Ik raakte verslaafd aan haar vertederende humor, omdat het zó herkenbaar is. Toen ik in 2011 naar Engeland verhuisde, om daar te gaan studeren en werken, zat dit boek als eerste in mijn verhuisdoos.

Een jaar later kreeg ik het vervolg En dan nog iets cadeau van mijn moeder. ‘Omdat je de Nederlandse taal vast wel mist.’ Hell yeah. Ik kende genoeg Nederlandse Engelandbewoners die zakken autodrop, stroopwafels of gekookte Hema-worsten naar binnen schrokten. Ik klampte me angstvallig vast aan de Nederlandse ‘Paulien -taal. Door het vele reizen in de Londense metro, had ik zeeën van tijd om haar boeken uit mijn hoofd te leren. Wat verbazingwekkend genoeg nog handig was ook! In de meest random situaties schoot me een quote te binnen, waardoor ik me telkens weer uit Britse situaties redde.   

‘'Als ik even heel eerlijk ben' lijkt de opmaat tot vriendelijk commentaar maar is meestal de inleiding tot keiharde kritiek onder de gordel.’
‘To be honest with you…’ klinkt dito lief en aandoenlijk. Helemaal uit de mond van een charmante Brit. Maar niets is wat het lijkt! Het enige verschil is dat Engelsen hun ultieme botheid net een tikje beter verbloemen dan Hollanders, omdat ze klinken als Harry Potter. Dus als je Britse vrienden zeggen: ‘To be honest with you, you are the only person that I know, that made Yorkshire pudding sweet.’ Dan weet je dat je gewoon dat je het concept ‘pudding’ compleet verkeerd geïnterpreteerd hebt.

‘Het woord waardoor Nederlanders altijd verraden dat ze Nederlands zijn is 'hè'. 'We went to Disney World, hè, and the kids really liked it, hè.’
Dag in dag uit reizen met de Londense metro. Zo ook die avond tijdens de Olympische Spelen. In de ondergrondse onderweg naar het Holland Huis voor een feestje. Op de blauwe stoelbekleding onder de stadskaart hoorde ik een conversatie: ‘You know where we have to go out for the Heineken House, hè?’. Ah, Nederlanders! Ik had mijn oranje stapmaten voor de avond gevonden. Oké, de brulshirts waren ook een weggever, maar dat ‘hè’, dat was de 'landverrader'.

‘Mensen vragen graag aan elkaar hoe het gaat. Waarom dat zo is, weet ik niet, want het antwoord interesseert doorgaans niemand.’
Als je denkt dat dát erg is, moet je eens naar Engeland komen. Daar begroeten mensen je als volgt: ‘Hey-how-ya-doing.’ De eerste keer zeg je dan zoiets: ‘Hey, thanks, that’s so sweet! Yes good, how are you?’ Gegarandeerd een vreemd gezicht als reactie, want niemand vroeg hoe het met je ging, maar ze zeiden gewoon de equivalent van ‘hallo’. Al ingeburgerde reageer je dus met een knikje en mompel je: ‘Fine-whatabout-yourself.’

‘Echt mijn ding.’
Werkend in de Engelse muziek-bizz ging ik naar de tofste concerten. Zo stond ik bij een gig van A$AP Rocky - een Amerikaanse rapper met een grote bek en het kleine mannetjescomplex - die een groep meiden het podium op liet om te twerken voor hem. Toen geen van de Engelse dames in ultrakorte rokjes dat naar behoren deed, schreeuwde hij dat ze met hun fat ass moesten oprotten van het podium, want dit was ‘not his thing’. Mijn feministische alarmbellen sloegen op hol, want ik vond het tafareel zó vrouwonvriendelijk. Die meiden stonden al in al hun onzekerheid op het podium, worden ze ook nog afgebrand door hun idool. Probleempje: ik was op date. Om de avond te redden dacht ik aan Paulien. ‘You know, in Holland we say this is really not my thing, too! Funny hè.’

‘Praten is net als fietsen: als je erover na gaat denken, val je om.’
Fietsen is in Londen net als een Shakespeare-passage achterstevoren voordragen met een Busta Rhymes snelheid. Niet zo makkelijk. Ook niet voor een volleerd fietser. Je volgt de blauwe paden en uit het niets stopt het fietspad er opeens mee. Daar rol je dan met je helm, lichtgevende vestje en goede gedrag een zesbaansweg op, terwijl je van twee kanten wordt ingehaald door een rode dubbeldekbus. Niet nadenken! Dan val je om!

‘Wil jij nog koffie? Ik vraag het maar, want dan hoeven we het verder niet meer te hebben over die oersaaie problemen op je werk.’
Wat wij met bakkies pleur hebben, hebben de Britten met theeleuten. Keep calm en drink tea. Wat er ook gebeurt, in Engeland wordt alles opgelost met thee merkte ik toen wij een huisfeestje organiseerde. Ik had mijn huisgenoot gevraagd of ze ook wat vrienden wilde uitnodigen. Het pakte nogal ongelukkig uit. ‘Ohh, lovely flatmate, dus je hebt per ongeluk 180 man voor ons huisfeest uitgenodigd à la project X-stijl? Ja, doe maar een Earl Grey met melk en een twee schepjes suiker.’

‘Kortom: fucking is taalverrijking en daar moeten we dankbaar voor zijn.’
Hoe ingeburgerd het woord ook is in Nederland: in Engeland blijft het een woord dat je niet random aan de telefoon tegen klanten gebruikt. Ook niet als je enthousiast bent over je eigen product. Dus toen ik heel enthousiast vertelde over een geweldige band en veelvuldig ‘fucking’ in mijn zinnen verwerkte, werd ik daar even op aangesproken. That’s not polite. Dat doe je precies één keer fout.

‘Je kop niet boven het maaiveld uit mogen steken? 'Zooo Nederlands.’ 
In Londen, of iedere andere stad waar Nederlanders naartoe emigreren, heerst een soort angst en aversie voor het Hollandse. Daarom hoor je geregeld opmerkingen onder geëmigreerde Hollanders als: ‘Als je met je dikke auto door Nederland rijdt, dan wordt je aangekeken of je een crimineel bent. In Nederland mag je namelijk niet presteren of trots zijn op je behaalde winst.’ In Engeland kan dat volgens hen wel. Daar was ik dus op voorbereid, toen ik tijdens een weekend-roadtrip door de Engelse maaivelden in een dikke bak belandde. Lekker ongewoon is soms zo gek nog niet.

Paulien Cornelisse tourt met haar theatervoorstelling Maar Ondertussen door Nederland. Live is Paulien, net als in haar boeken, hilarisch met haar onverwachte manier van naar alledaagse woorden en dingen kijken. ‘Als je vanaf je geboorte nooit praat met punten, maar een aaneenschakeling van komma’s gebruikt aan het einde van iedere zin, dan heb je aan het einde van je leven, als je je laatste woord uitspreekt, de zin van het leven.’ Eén van mijn favoriete redenaties van Paulien. De Britse poëet Oscar Wilde is er niets bij.

Wil je ook de zin van het leven weten? Paulien reist tot en met maart door Nederland met Maar Ondertussen. Bij diverse theaters krijg je CJP-korting. 

Comments