Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Gewoon is goed, groot is beter
16 DEC 2014 • Door Frederica van Mastrigt • Meer blogs over Film

Gewoon is goed, groot is beter

Gelukkig lijkt het opnieuw uitbrengen van de grote klassiekers een trend te worden: Sunset Boulevard (1950) draait sinds een tijdje in veel filmtheaters en ook Gone With the Wind (dit jaar 75 geworden) is vanaf 18 december weer te zien op het grote doek. Wij konden niet achterblijven en maakten daarom een selectie van films die je op het witte doek móet zien. Omdat ze het waard zijn. Jij toch ook?
Ben-Hur (1959)
Als de term ‘episch’ ergens op van toepassing is, dan is het op Ben-Hur. De film gaat over Jonah Ben-Hur (doh), gespeeld door Charlton ‘perfect face’ Heston. De hoofdpersoon wordt op nogal lullige manier verraden door een vriend en zweert om wraak te nemen. Dat resulteert in een dik 3,5 uur durende film met epische bootgevechten, een epische romance, epische… Nou ja, je begrijpt het idee.
Wij willen 'm groot, vanwege: Een paardenrace die veel te legendarisch is om in het klein te bekijken. Ook niet vervelend: de acteurs hebben vaak geen shirts aan, waardoor de mannelijke anatomie erg goed te bestuderen valt. Zo is het een geschiedenis- en biologieles in één.
 
The Birds (1963)
Het is moeilijk kiezen als het op Hitchcock aankomt, want zijn hele oeuvre is gemaakt voor in de bios. Toch wint The Birds, waarbij de regisseur er in slaagt van een stel vogels de ultieme bad guys te maken. Als je deze film bekijkt, snap je in één klap waarom Hitchcock master of suspense wordt genoemd.
Wij willen 'm groot, vanwege: De special effects uit het pre-digitale tijdperk. Hierdoor valt de huiveringwekkendheid van de moordlustige vogels soms een tikkeltje tegen op dvd. Als je de vogels levensgroot op je af ziet komen, snap je de paniek van de cast en hun belangrijkste vraag ‘WAT IS ER MIS MET DIE VOGELS?!’ opeens een stuk beter. (Want serieus: wat is er mis met die vogels?!)
 
2001: A Space Odyssey (1968)
De special effects in Space Odyssey zijn nóg beter dan de bovengenoemde. Het is maar moeilijk voor te stellen dat Stanley Kubrick de scènes zonder digitale hulpmiddelen heeft weten te maken. De film behandelt het hele tijdperk vanaf dat we nog apen waren tot, je raad het al, 2001. Het verhaal draait om een mythische monoliet (een soort van grote steen), die al in de oertijd uit het niets verschijnt. Dat zorgt voor een scène met flippende apen, die een beetje doet denken aan de manier waarop we reageren als er een nieuwe iPhone uitkomt. De film lijkt sowieso een inspiratie voor Apple: er zijn tablets aan boord van het ruimteschip en een Siri-achtige spraakcomputer.
Wij willen 'm groot, vanwege: Oké, picture this: de comfortabele rode stoelen van de bioscoop. Het licht gaat uit en Strauss’ Also sprach Zarathustra zet in; op het scherm verschijnen planeten en langzaam komt de zon op. Je zakt onderuit en grijpt met je hand in de bak popcorn en voelt je kleiner dan een korreltje zand in de woestijn. De film op een klein scherm afspelen is eigenlijk heiligschennis. Hij zit bomvol wide-shots van natuur en ruimte en ziet er gewoon heel, heel mooi uit.  
 
Goldfinger (1964)
Het is niet voor niets dat elke nieuwe 007 goed loopt in de bioscoop. Mooie auto’s en mooie vrouwen worden alleen maar mooier als ze uitvergroot worden. Vijftig jaar na dato is Goldfinger nog steeds dé Bondfilm der Bondfilms. Alles zit er in: Sean Connery (nog steeds de ultieme Bond), de martini (shaken, not stirred), een erg goede slechterik (met bijpassende quote) en de befaamde vergulde Bondgirl. De film is gemaakt voor een avondje puur popcornentertainment.
Wij willen 'm groot, vanwege: Je iedereen mee kan nemen voor een avondje bios. Je vrienden voor de chicks, je vriendinnen voor Seans charme en je aseksuele medemens voor de actie. Nog niet overtuigd? De film is ook hilarisch: het hulpje van de bad guy gebruikt zijn hoge hoed als dodelijk wapen en Bond versiert meisjes door hun banden lek te prikken met zijn racewagen-met-awesome-gadgets.
 
The Godfather-trilogie (1972, 1974, 1990)
Zelfs als je favoriete genre kittendocumentaires is, wil je The Godfather-trilogie gezien hebben. De onverstaanbaarheid van Marlon Brando, het alom aanwezige Italiaanse familiegevoel van de Corleones, het rags-to-riches plot… Echt alles is er goed aan en beter nog op groot scherm.
Wij willen 'm groot, vanwege: Een acteerprestatie zoals die van Marlon Brando, verdient een waardig doek. Vito Corleone (en zijn kat) komen zo overtuigend over dat we zelf bijna onderdeel van de familie willen uitmaken. We kunnen niet kiezen tussen deel 1 en 2, dus als je de maffia-glorie on the big screen kunt zien, dan meteen in marathon. Doen we deel 3 (waarin Sofia Coppola nog een – matige – actrice was) er gewoon bij, om zo lang mogelijk in Corleonische sferen te blijven.
 
Gone With the Wind (1939)
In vervlogen tijden wisten ze nog dat een goed romantisch verhaal iets (of liever: veel) meer dan anderhalf uur nodig heeft om écht binnen te komen. Het ultieme voorbeeld daarvan is Gone With the Wind. De film neemt maar liefst vier uur de tijd om het roerige plot in beeld te brengen. En dat is er nogal een: hoofdpersoon/drama queen Scarlett is verliefd op een vent, die voor een ander kiest – waarna zij met de broer van zijn nieuwe vrouw trouwt en er nog een heleboel andere dingen gebeuren. GTST is er niets bij.
Wij willen 'm groot, vanwege: De verwachting die je lang geleden van je eerste kus had, heb je waarschijnlijk (indirect) van deze film gekregen. De filmkus der filmkussen en alle passie daaromheen vormde de basis voor veel films en ontelbaar onrealistische verwachtingen voor liefde van vrouwen (en mannen) van over de hele wereld. Met het licht uit, kun jij je ook even in de negentiende eeuw wanen; toen er heel veel moeilijk was, maar de liefde in ieder geval groots en meeslepend.
 
Dat er nog steeds mensen zijn die het begrijpen, blijkt: vanaf deze week wordt Gone With the Wind weer in verschillende cinema's vertoond. Kun je er in ieder geval één op een waardig scherm in al zijn grootsheid bekijken. Met je CJP-pas krijg je bij veel bioscopen korting op de film en andere klassiekers. Tot die tijd bekijk je de rest (hoe treurig ook) zelf op dvd. Om de pijn wat te verzachten: je krijgt ook 10% korting op alle dvd’s van onafhankelijke platenwinkels. Van het bespaarde geld huur je gewoon een beamer voor je eigen, groots en meeslepende thuisbioscoop.

Comments