Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Wie is Gabriel Rios?
20 NOV 2014 • Door Amber Malik • Meer blogs over Muziek

Wie is Gabriel Rios?

Je nieuwe cd This Marauder’s Midnight schreef je in New York. Wat maakte New York zo aantrekkelijk?
‘Een paar jaar geleden, net nadat ik mijn laatste album afgemaakt had, speelde ik al met het idee om Gent te verlaten. Verhuizen verandert je nummers. Waar je heen gaat maakt niet eens zoveel uit, maar je plaatst jezelf in een bepaalde positie die je levensperspectief, en dus ook je muziek, verandert. Toen ik in Ierland en Schotland op tour was, realiseerde ik me dat het spelen voor een Engelstalig publiek verandert hoe je praat. Je bent je veel meer bewust van wat er je mond uit komt. Mijn zus woonde in New York en ik had toch al een Amerikaans paspoort. De beslissing was al snel gemaakt.’

The Big Apple is een hectische stad. Vond je wel de innerlijke rust die je nodig had om een album te schrijven?
‘Het is eigenlijk heel ironisch. Vroeger bezocht ik vaak mijn zus in New York. Toen ik in Joe’s Pub een optreden had, en elke keer daarna, vond ik de stad veel te overweldigend. Ik zei tegen iedereen dat ik hier nooit zou kunnen wonen. Uiteindelijk belandde ik in East Broadway. Die wijk is een nieuwe toevoeging aan Chinatown. Zodra ik er aankwam, voelde ik me meteen op m’n gemak – nog meer dan in Gent. Overdag is het chaos en zijn alle Chinezen aan het werk, maar daarom is het juist zo fijn. Iedereen gaat z’n eigen gang en laat jou gewoon met rust. ’s Avonds gaan alle Chinezen terug naar Queens. De enigen die dan overblijven zijn creatievelingen, die nieuw zijn in de wijk. Ik leefde in mijn eigen hoofd: het werkte perfect.’

Vond je het niet tegenvallen toen je weer terug moest naar België?
‘Eerlijk gezegd niet. New York was altijd al tijdelijk. Ik had drie jaar de tijd om me erop voor te bereiden dat ik ook weer weg zou gaan. Na die drie jaar begon mijn theatertour in België, dus toen moesten mijn nummers af zijn. Aan het einde was ik er ook gewoon klaar voor. Mijn vingers jeukten om thuis mijn album te spelen. Of ik terug wil? Natuurlijk. De nummers zijn in de Rockwood Music Hall in New York geschreven en het zou fantastisch zijn om daar dit album te mogen spelen. Maar je weet het nooit. Ik hou graag alle opties open.’

Is er een groot verschil tussen de manier waarop je nummers in New York en België ontvangen worden?
‘In Amerika is de sfeer veel energieker. Als je over straat loopt is er altijd wel iemand die tegen je aan praat. Zeker met het schrijven van muziek heeft dat z’n invloed. De mensen zijn veel directer. Niet per se eerlijker, maar als ze iets mooi vinden, laten ze dat meteen weten. Het publiek in België is juist heel stil. Zelfs als ze iets prachtig vinden, zullen ze je dat niet meteen laten weten. Tegelijkertijd is dat wel leuk, want zodra je de mensen leert kennen, is er heel veel dat schuil gaat onder de oppervlakte. Relaties zijn veel dieper. Maar als je daar geen zin in hebt, kan je altijd weer terug naar New York en onder het genot van een cheeseburger een gesprekje voeren.’

This Marauder’s Midnight heeft een heel ander geluid ten opzichte van je andere albums. Het hele album is akoestisch en de sound is heel warm. Wat is voor jou toonaangevend voor dit album?
‘Als ik iets vaak doe, kan ik dat niet altijd op dezelfde manier blijven doen. Ik wil dieper gaan. Niet dat ik daar bewust over nadenk, maar het gebeurt vanzelf. Met muziek ben ik nogal rusteloos. Deze keer wilde ik liedjes maken die veel naakter zijn, zonder poespas. Een beetje wat er gebeurt als je me een gitaar geeft en me dwingt nú een liedje te spelen. Het opnemen van een album moet daar zo dicht mogelijk bij in de buurt komen. Ik hoop ook dat ik daar met de jaren steeds beter in word. Het geluid van deze plaat is heel realistisch. Ik, mijn gitaar en Ruben en Amber. Ik heb hen ontmoet in New York. Zij zijn ook Nederlands, net als jullie. Amber speelt de cello en we waren aan het jammen, toen we beseften dat we liedjes wilden maken waarop de gitaar en de cello de enige instrumenten zijn. Geen tierelantijnen, geen ingewikkelde arrangementen, maar eerlijke muziek. Het leukste is dat niemand een cello verwacht. Mensen associëren een cello al snel met klassieke muziek en dat zie je aan hun gezicht. Het mooiste moment is wanneer hun uitdrukking verandert en ze merken dat het werkt. Ik hou ervan om muziek in een context te plaatsen waar het niet hoort. Dat maakt het interessant.’

Haal je meer voldoening uit het schrijven of het spelen van je nummers?
‘Allebei. Daarom wissel ik ook tussen de twee. Dit album is zo speciaal omdat we het tegelijkertijd schreven en opnamen. Aan het begin van de week schreef ik aan een nummer. Vervolgens nam ik het mee naar Ruben en Amber, oefenden we het een paar keer, en speelden het in het Rockwood, dat ik al eerder noemde. Alles gebeurde tegelijkertijd. Dat deden we ook met het uitbrengen van de nummers. Eens per maand kwam er een nieuw nummer uit, terwijl we dan al aan nieuwe nummers schreven. Zo kan je uitproberen wat bevalt.’

Was dat niet een grote druk op je schouders?
‘Nee. Juist omdat ik het expres deed. Als je één nummer per maand uitbrengt, heb je de rest van het jaar om de andere liedjes af te maken. Er was heel veel tijd om te doen wat ik leuk vond. Het was een beetje alsof je een Spotify playlist maakt. Je schuift met de nummers, kijkt waar ze het beste passen en zet ze dan pas definitief op een album. Ik had daar veel meer plezier in dan een album in één keer afmaken: soms moet dat al binnen een maand tijd. Het was een heel leuk, ontspannen jaar.’

Is er een groot doel dat je altijd in je achterhoofd houdt?
‘Niet echt. Er is zoveel dat ik wil doen. Voor deze plaat heb ik bijvoorbeeld een kort verhaal geschreven. Dit kan je vinden in het boekje van de cd. Het is een vreemd gothic sprookje over een haar fetisjist in Parijs die het haar van vrouwen steelt. Van tevoren had ik nooit kunnen bedenken dat ik dat ooit zou doen. Het heeft eigenlijk helemaal niets met het album te maken, maar daarom is het juist zo leuk. Ik hou van situaties creëren. Natuurlijk ben ik geen schrijver, maar het is belangrijk voor mij om open te staan voor andere dingen. Ik weet nooit wat ik wil totdat het me overkomt. Dus ik denk dat het openstaan voor creaties in het algemeen mijn grootste doel is.’

Ook zonder het schrijven van gothic verhalen heeft Gabriel Rios genoeg te doen. Zijn album This Marauder’s Midnight komt op 21 november in Nederland uit. Jij kan de plaat bemachtigen met 10% CJP korting op de onafhankelijke platenzaken. Check de lijst met kortingslocaties bij jou in de buurt. Of je luistert gewoon op Spotify.

Comments