Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Spoon steelt de show tijdens London Calling
02 NOV 2014 • Door Jonne Speelman • Meer blogs over Muziek

Spoon steelt de show tijdens London Calling

De boekers van London Calling hebben al jarenlang een ijzersterke reputatie . Op hun CV staat een waslijst aan Grote Bands die hun Nederlandse doorbraak beleefden op dit popfestival in Paradiso. Maar ja, zo’n festival moet twee, soms wel drie keer per jaar volgeboekt worden, en een grote doorbraak is niet voor elke band weggelegd.
Dat geeft een element van spanning aan een avond als deze; elke nog onbekende band die het podium betreedt zou je nieuwe favoriete band kunnen zijn, maar kan evengoed een half uur muzikale ellende veroorzaken. Op de zaterdagavond dat wij aanwezig zijn hebben de boekers een beetje vals gespeeld en staan ook twee gevestigde namen op het affiche: Sebadoh en Spoon.
 
Onze avond begint met Sebadoh en al snel blijkt dat een gevestigde naam geen garantie is voor een goed optreden. De invloedrijke band, een zijproject van Dinosaur Jr. lid Lou Barlow, zorgt voor een valse start van de avond met een plichtmatig en rommelig optreden. De fans uit Sebadoh’s gloriedagen in de jaren negentig zijn als enigen op tijd naar de Paradiso gekomen, en zo ziet een halfvolle zaal veertigplussers dat weinig meer resteert dan vergane glorie. Het minutenlange gitaar stemmen tussen de nummers door helpt ook niet mee.
 
Snel door naar D.D. Dumbo in de kleine zaal, een éénmansact die a la Tune-Yards zichzelf loopt om live voor een vol bandgeluid te zorgen. Deze aanpak gaat wel ten koste van de dynamiek; elk nummer bouwt op eenzelfde manier op naar de climax. Eerst een gitaarloopje of twee, dan de drums, dan drie lagen zang, en het volgende nummer weer bij af beginnen. De sympathieke Australiër heeft een prettige stem en een aantal aardige songs, maar echt creatief of memorabel wil het niet worden. Behalve bij dat ene nummer dan, waar D.D. zijn fluit tevoorschijn haalt en een hij-kan-het-niet-zo-bedoeld-hebben valse melodie het publiek inblaast. Hij waagt het ook nog deze te loopen, zodat je het hele nummer lang geconfronteerd wordt met je gênante herinneringen aan blokfluitles in groep 5. Misschien dat zijn nummers bij een volgend optreden beter tot hun recht komen met voltallige band.
 
The Mispers uit Londen hebben in ieder geval genoeg bandleden mee; met zijn zessen, inclusief dame op viool, mikken zij qua sound ongeveer tussen The Maccabees en The Lumineers. De kwaliteit van de songs laat echter te wensen over. Het grote gebaar wordt niet geschuwd, maar afgezien van een paar gillende meisjes op de voorste rij lopen maar weinig mensen warm voor hun midtempo liedjes. De jonge frontman maakt tussen de nummers door grapjes over zijn moeder en praat over zijn liefde voor ongemakkelijk dansen, maar werkt met zijn gehuppel over het podium vooral op de zenuwen. Behalve bij die paar gillende meisjes, dan.
 
Gelukkig is daar Fever The Ghost om in de kleine (en propvolle) zaal een stevige kwaliteitsimpuls aan de avond te geven. De band laat zich het beste omschrijven als ‘MGMT met peper in de reet’ en zit, de bandnaam nog nagelaten, nog volledig in Halloween-sferen. De zanger met spierwitte pruik speelt de eerste helft van het optreden met een soort plastic gewaad over zijn hoofd en ook qua songs is het allemaal behoorlijk freaky. Hoewel niet alle psychedelische uitstapjes van de band goed uit de verf komen is dit de eerste band van de avond waar wij de stempel ‘veelbelovend’ op mogen drukken. Een debuutplaat laat voorlopig nog op zich wachten, maar nieuwsgierigen kunnen zich alvast storten op een EP en zelfs een remix door Lowlands- en Best Kept Secret superster Larry Gus.
 
In de grote zaal is het de beurt aan Josef Salvat. De tweede Australiër van de avond werd eerder dit jaar door The Guardian bestempeld tot zowel ‘de nieuwe Morrissey’ als ‘de nieuwe Gotye’. Die vergelijkingen mag de schrijver van dat artikel even komen uitleggen, want wij zien het niet helemaal. De bandleden zijn keurig in het zwart gekleed en zo wordt Josef met zijn witte overhemd nadrukkelijk als frontman gepresenteerd.  De muzikale begeleiding is strak en Josef’s zang loepzuiver, maar Josef mist het charisma om de zwaar aangezette emoties van zijn verder vrij tamme songs te dragen. Zo verwordt zijn set helaas al gauw tot een brei van identiteitsloze beats met de spanning van een pak magere yoghurt. Nog even een cursusje podiumpresentatie dus, om die grote doorbraak te kunnen bewerkstelligen.
 
Tenslotte heeft London Calling vanavond nog een joekel van een failsafe achter de hand: de Amerikaanse band Spoon. Vier jaar geleden stond de band voor het laatst op de planken van de destijds bomvolle Paradiso, en met de geweldige nieuwe plaat They Want My Soul zal de fanschare sindsdien alleen maar gegroeid zijn. Geen wonder dus dat de zaal nu stijf uitverkocht is, en het enthousiasme van het publiek bij opkomst van de band spreekt boekdelen: dít is de band waar het vanavond om draait. Vanaf het eerste nummer maakt de band de livereputatie al waar: de simpele maar o zo catchy baslijnen, de stuwende drums, het minimalistische gitaarspel en de soulvolle stem van frontman Britt Daniel doet de teleurstellingen van de avond direct vervagen. Helemaal eerlijk is het vanavond natuurlijk niet: Spoon had zijn debuutplaat al in de schappen liggen toen de frontman van The Mispers nog niet eens had leren lopen. Het gevoel voor detail van de band dringt zich door tot in de puntjes: ‘it’s not very loud, is it?’, vraagt Daniel, en verzoekt de geluidsman na een korte enquête onder het publiek alle schuiven nog wat verder open te draaien. Wat volgt is een mooie mix tussen nieuw en ouder werk, waarbij de nadruk vooral ligt op het nieuwste album. Het is bijzonder om te zien hoe de onderhuidse spanning van de nummers de bandleden soms teveel lijkt te worden, waarna even explosief wordt uitgehaald op de instrumenten. De band heeft er sowieso merkbaar zin in vanavond; na een ruim uur spelen en een toegift wordt in overleg met de leiding besloten nog wat langer door te gaan. Na een paar verzoeknummers en een uitzinnig applaus zijn de verhoudingen duidelijk. Spoon staat vanavond op eenzame hoogte. We raden de andere bands aan hun optreden te bekijken, wie weet zijn zij een volgende keer dan dé act waar iedereen naar uitkijkt.

Comments