Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Knarsetandende poëzie met aubergines
19 NOV 2014 • Door Amber Malik • Meer blogs over Muziek

Knarsetandende poëzie met aubergines

Station Deventer. Martijn staat al klaar en biedt meteen aan om een rondleiding te geven. ‘Deventer is echt een hele mooie stad. Het bestaat al langer dan Amsterdam en heeft grote historische waarde. Vooral de markt is heel mooi.’ Oké, de markt, leuk, maar hoezo is dat opeens belangrijk? ‘Ik moet er sowieso even langs. De markt gaat dicht om één uur en ik heb nog aubergines nodig. Vind je dat erg?’ Nee hoor, be our guest. Maar dan wel pas als we klaar zijn met ons gesprek.
Martijn is producer, dichter en rapper en het brein achter de tienkoppige band Knarsetand. Je kent ze misschien wel van hun energieke mix van ska, dubstep, pop, latin en polka door De Wereld Draait Door, Giel of 3voor12. Voordat hij de band opzette, was Martijn rapper en stond hij in de finale van het NK Poetry-slam. Hij stopte al snel, omdat het genre hem enigszins depressief maakte: ‘Het was heel zwaarmoedig. De teksten die ik schreef waren redelijk negatief geladen en gingen uit van wat er in de wereld moest veranderen. Daar kon ik niet meer tegen.’ Hij besloot zich op muziek te concentreren. Het volgende punt op de agenda was Knarsetand opzetten. Ondanks de muziek die hij nu maakt, ligt zijn hart nog steeds bij teksten schrijven en bekritiseren. In een café waar Laurel en Hardy foto’s ons vanuit elke hoek aanstaren, besluiten we daarom Martijns kennis over poëzie aan de (knarse)tand te voelen.

Als de liefde bestond, zou het strand de zee verlaten. Ze hebben niets meer te bepraten, als de liefde niet bestond. - Toon Hermans
‘Ik vind dit best een mooi gedicht. De tekst roept beelden op die je meteen voor je ziet. Dat vind ik wel lijp. Het mooiste vind ik ‘zou het strand de zee verlaten’, in plaats van ‘zou de zee het strand verlaten’. Want dat is wat er eigenlijk gebeurt natuurlijk. Maar ik vind het ook een beetje zweverig. Ergens denk ik dat dit een gedicht van Jan Wolkers is. Shit. Ik kan dit echt niet, ik ben helemaal geen poëziekenner. Ik ben veel beter in rapteksten herkennen.’

Ik wil niet meer, ik wil niet meer, ik wil geen handjes geven! Ik wil niet zeggen elke keer: jawel mevrouw, jawel meneer… Nee, nooit meer in m’n leven! Ik hou m’n handen op m’n rug en ik zeg lekker niks terug. – Annie M.G. Schmidt
‘Ja, leuk. Interessante vorm. Deze dichter heeft voor een bepaalde toon gekozen om iets te vertellen wat we allemaal soms voelen. Door het bijna als een verwend kindje te zeggen voel je de narigheid niet, maar ga je opeens glimlachen. Verfrissend. Ik heb echt geen idee van wie dit zou kunnen zijn. Het doet me wel aan een liedje of een cabaretier denken. Niet Boudewijn de Groot, maar Herman van Veen of Willem Wilmink.’ Na het horen van het juiste antwoord: ‘Dus het is gewoon een kindergedicht? Jullie zijn me een beetje aan het naaien hier! Allemaal kindergedichten voorleggen zodat ik iets heel moeilijks ga zeggen. Flauw hoor.’

Hit me like a ray of sun, burning through my darkest night. You’re the only one that I want, think I’m addicted to your light. I swore I’d never fall again, but this don’t even feel like falling. Gravity can’t forget, to pull me back to the ground again. - Beyoncé
‘Nogal eenvoudig. Het lijkt wat meer op een songtekst. Beyoncé zou dit ook kunnen zingen, denk ik. Het interessantste aan deze zinnen vind ik ‘gravity can’t forget’. Zwaartekracht wordt zo een persoonlijkheid. Die personificatie, daar hou ik wel van. Maar verder… Die eerste vijf regels stellen niet zoveel voor. Is het Beyoncé? Ha, zie je wel.’

The muffled steersman at the wheel is but a shadow in the gloom; and in the throbbing engine-room, leap the long rods of polished steel. – Oscar Wilde
’Dit is echt een beeldend gedicht. Maar misschien wel iets té, omdat ik nu niet meer weet of er iets mee bedoeld wordt of het alleen een schets is van een situatie. Maar ik weet echt niet van wie het kan zijn. Sorry. Oh, Oscar Wilde. Nee, ik had geen idee. Een bundel met alleen maar beeldende gedichten interesseert me niet zo. Het zou eventueel wel leuk zijn om liedjes over Oscar Wilde’s gedichten te schrijven. Dat je het beeld wat hij schetst interpreteert en dan bedenkt hoe dat zou klinken.’

Ik heb m’n Moccaprincesje op m’n bankje, stemklankje, brengt nog steeds brood op ’t plankje. Soms denk ik terug, hef m’n drankje. Met de sterren in de lucht zeg ik dank je. – De Jeugd van Tegenwoordig
‘Hé, een raptekst! De rijm is redelijk simpel. Een beetje geforceerd. Het lijkt me wel iets dat in de laatste vijf jaar is geschreven, dus Brainpower kan het niet zijn.’ Na een stilte van drie minuten besluiten we hem uit zijn lijden te verlossen. ‘Ah, dat had ik moeten weten. Al denk ik dat Kempi deze rap ook geschreven had kunnen hebben. Voor mij is De Jeugd de Hans Teeuwen onder de rap. Absurdistisch en geforceerd. Ze zijn van de onzindingen die heel mooi verpakt zijn. De tekst van Sterrenstof vind ik niet zo sterk, maar de beat is wel heel lijp.’

Terwijl de gedichten van tafel verdwijnen, kijken de dikke en de dunne ons vrolijk vanaf de muur aan. Martijn niet: hij is enigszins sip. ‘Ik ben een beetje beteuterd over mijn kennis van poëzie. Dit had veel beter kunnen gaan. Maar goed, jammer dan. Get over it, motherfucker.’' Zijn teleurstelling verdwijnt al snel: de trein is ondertussen zonder ons weggereden, dus is er tijd over om even langs de markt te gaan. Kan Martijn toch nog zijn aubergines inslaan.

Of het door alle groenten in hun eetpatroon komt weten we niet, maar Knarsetand gaat lekker. Binnenkort begint hun eerste buitenlandtour en vertrekken ze naar Boedapest en Praag. Gelukkig komt de band ook dichterbij huis: op 21 november staat Knarsetand in de NIEUWE NOR in Heerlen. Met € 3,- CJP-korting natuurlijk. 

Comments