Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Do Re Mi Fa So La Ti Documentaires
28 NOV 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Film

Do Re Mi Fa So La Ti Documentaires

CJP ging tijdens IDFA naar vijf muziekdocumentaires en waande zich in de wereld van Jett Rebel, Ben Howard, The Staves, Nathaniel Rateliff, Bear’s Den, Nas, Kovacs en Elliot Smith. Resultaat: tranen, lachbuien, bewondering, ritmische stuiptrekkingen, een gigantische lijst met nieuwe muziek om te spotifyen én de ambitie om nu ook een (mondharp)band te beginnen.
Who the fuck is Jett Rebel
Artiest: Jett Rebel
Feiten: 57 minuten, Linda Hakeboom, Nederland 2014
Gaat over: De onzekere, muzikale Jelte Tuinstra die schuilgaat achter zijn alter ego Jett Rebel; de androgyne rockster die uit het niets beroemd werd. Je ziet Jelte nummers schrijven in zijn huis, muziek opnemen in de studio, achter én voor de schermen tijdens optredens en rond de tafel met zijn label om zijn imago te vormen.
Viel op omdat: Je de eerste twintig minuten erg nerveus wordt van de hyperactieve Jelte die constant tikt, rondloopt en geluid produceert, alles wat hij maakt eigenlijk ’fucking slecht’ vindt en overal in moet klimmen. Dan komt er een keerpunt waarbij je zijn gekkies-persoonlijkheid gaat waarderen en hem gelooft. Jelte is onbewust hilarisch, met als hoogtepunt dat hij zich na een optreden in een berg vuilnis stort én zijn analyse over ’waarom de springsituatie van zijn klimboom is verslechterd door de aanwezigheid van een stuk plastic.’ Achteraf denk je ineens: zijn de twee persoonlijkheden die hij lijkt te hebben nou beiden echt? Of is deze docu nou ook een mindfuck van het label? Een middel om het verhaal van de jongen met de twee persoonlijkheden (de onzekere nerd die zichzelf haat versus de stoere rocker die vrouwenkleding draagt) nog sterker te maken?
Beoordeling: 8. Je krijgt er een goed beeld van hoe een label als Sony Music een imago rondom een artiest maakt. Na de film wil je het album Hits for Kids op repeat zetten en je bent meer begripvol waarom Jelte zich altijd zo bijzonder gedraagt bij programma's als DWDD. Jelte en Jett heb je na deze film allebei in je hart gesloten.

Austin to Boston
Artiesten: Ben Howard, The Staves, Nathaniel Rateliff en Bear’s Den.
Feiten: 72 minuten, James Marcus Haney, VS / Engeland / Australië, 2014
Gaat over: Vier bands die met een Volkswagenbusje door Amerika trekken, van Austin naar Boston (goh). Ze leggen duizenden kilometers af en treden zo veel mogelijk op. De Amerikaanse singer-songwriter Gill Landry praat de film aan elkaar. Waarom de artiesten hun vrienden en families achterlaten, slapen in busjes, door de regen rijden, spelen voor onbekenden en met een groep wildvreemden het avontuur opzoeken? Because it’s a damn good time!
Viel op omdat: dit een ultieme tourfilm is. Je waant je echt in het leven en de reis van de artiesten. Je voelt de liefde van de bands voor elkaar en voor de muziek. Wij hebben na afloop zelfs een mondharp gekocht om ook een band te beginnen, zodat we deze trip ook ooit kunnen doen.
Beoordeling: 7,5. Mooie shots van de reis, diepgang door de kwetsbare interviewtjes en voor muziekliefhebbers de ultieme film omdat je keuze hebt uit vier bands die je leuk kunt vinden. De melodieuze harmonieën van The Staves, het rauwe geluid van Nathaniel Rateliff, de herkenbare stem van Ben Howard en de folktonen van Bear’s Den. De meiden van The Staves zijn onze favoriet.

Nas: Time Is Illmatic
Artiest: Nas
Feiten: 78 minuten, One9, VS, 2014
Gaat over: de rapper Nas die opgroeide in een van de beruchtste sociale woningbouwprojecten van Amerika: The Project in Queensbridge. (Zoiets als waarv J.Lo ook denkt dat ze vandaan komt.) Nas bracht een uniek geluid in een tijd waarin voornamelijk dansbare muziek werd gemaakt en is een van de founders van hiphop zoals we dat vandaag kennen. De film sleept je mee in het leven van een Amerikaanse getto. Wat ons is bijgebleven is een foto van Nas en zijn vrienden op een bankje. De helft van hen zit nu in de bak of is dood, maar Nas niet. Waarom? Tijdens de puberteit stopten Nas en zijn vriend Ill Will met school om te gaan rappen. Helaas wordt Ill Will, na een avondje blowen en Aliens III kijken, neergeschoten. Nas’ broertje vertelt in de film knetter stoned hoe hij het leven uit Will’s ogen zag verdwijnen. Na de dood van Will stort Nas zich compleet op het rappen en hij bleek talent te hebben. Wij werden geraakt door de oude filmbeelden met sociaalkritische teksten die toen al uit deze kleine, getekende jongen kwamen.
Viel op omdat: je blijft nadenken over het feit dat Nas wel ontkomen uit het uitzichtloze leven van een achterstandswijk en anderen niet. Je voelt de wanhoop in Nas’ teksten als hij schreeuwt: ‘I'm waving automatic guns at nuns.’  Zo rauw en puur zijn de emoties en zo hard brengt hij de uitzichtloosheid van hem en zijn brothers op de kijker over.
Beoordeling: 8. Na de film zijn we verslaafd aan het album Illmatic. Je hoort, proeft, voelt en ruikt het leven van de getto op deze plaat.

Wolflady
Artiest: Kovacs
Feiten: 67 minuten, Daan Willekens, Nederland, 2014
Gaat over: De excentrieke Sharon Kovacs die één van Nederlands popbeloftes van dit moment is. Met haar kaalgeschoren koppie, gothic-like kledingstijl en grote bontmuts heeft ze een opvallend uiterlijk en met haar filmische en orkestrale popgeluid wordt ze vergeleken met Portishead en Amy Winehouse. De film volgt haar samen met producer Oscar Holleman, het muziekgenie achter Krezip en Within Temptation. Samen vechten ze voor Sharon’s plekje in de muziekwereld.
Viel op omdat: De film heel mooi de vader/dochter-relatie tussen de producer en de zangeres laat zien. Sharon’s blik als ze Oscar aankijkt is ontroerend. Oscar is ondanks zijn verslavingen en aandoeningen een briljante en perfectionistische producer. Wij vonden zijn uitspraak over de dronken Cubaanse muzikanten die de muziek niet goed inspeelden spot on: ’Het is alles of niets. En dit is niets, want het is niet alles.’ Hoe verder in de film, hoe meer Kovacs' destructieve gedrag en donkere humor een tikkie op onze zenuwen begon te werken. Niet dat we iets tegen suïcidale grappen en jezelf kapot roken en drinken hebben, maar het kwam bij ons niet over. Waar mensen in het publiek moesten lachen om haar stoere verhalen over out gaan in een vliegtuig en grapjes over van een flat springen, zaten wij te verkrampen omdat we niet geloofden dat ze écht schijt aan het leven heeft. Je prikt zo door haar I don’t give a fuck-houding heen, want eigenlijk ze is gewoon een lief en onzeker meisje die deze stoeredoenerij niet nodig om gehoord te worden.
Beoordeling: 7. De stem van de zangeres maakt de film begeerlijk om naar te luisteren en het verhaal over de weg die een artiest moet afleggen is intrigerend. Toch hebben we niet het gevoel dat we de echte Sharon hebben gezien. Gelukkig was ze bij de screening in de Melkweg aanwezig en trok live haar strot open voor I’ve Seen That Face Before. Betoverd door haar geluid vergaten we de ergernis weer. 

Heaven Adores You
Artiest: Elliot Smith
Feiten: 104 minuten, Nickolas Rossi, VS, 2014
Gaat over: de Amerikaanse singer-songwriter Elliot Smith die op vierendertigjarige leeftijd een einde aan zijn leven maakte door zichzelf in het hart te steken. Het was een ingetogen jongen met een muzikaal talent en hij werd onder andere genomineerd voor een Oscar met het nummer Miss Misery op de soundtrack van Good Will Hunting. Met zijn muziek inspireerde hij vele artiesten.
Viel op omdat: De film is een tribuut aan deze geniale artiest. Het verhaal bestaat uit drie lagen. Oude interviews met Elliot waarin hij vertelt dat hij eigenlijk de verkeerde persoon is om beroemd te zijn, interviews met meer dan dertig vrienden en kennissen van Elliot en filmische, kunstige beelden van Portland, Los Angeles en New York. Je ziet beeldend voor je waar Elliot ooit woonde en hoe hij deze plekken waarschijnlijk heeft ervaren.
Beoordeling: 9. Wij raakten ontroerd door de beste man met zijn kwetsbare, krachtige liedjes, geniale gitaarspel en ‘normal dude’-uiterlijk. (Zelfs zo ontroerd dat we moesten huilen, de volgende dag, toen we zijn verhaal vertelden op een borrel.) Ook zijn strijd met drugs ging ons aan het hart. Een extra emotionele lading bracht Marien Dorleijn, de zanger/gitarist van de band Moss. Tijdens de screening in de Melkweg bracht hij hommage aan de singer-songwriter. ‘Ik ben nooit zenuwachtig, maar vandaag ben ik héél nerveus.’ Door de zenuwen vergat hij zelfs de akkoorden van zijn lievelingsliedje. Minuten lang zat hij in doodse stilte te worstelen. ‘Hoe kan dit nou? Dit is zo awkward’, kreunde de zanger. Iemand in het publiek schreeuwde uiteindelijk: ‘Je kan het!’, wat over ging in gejoel en applaus van de rest van de zaal. Uiteindelijk verloste iemand uit het publiek Marien uit zijn lijden door op een telefoon de akkoorden te tonen. De zanger herpakt zichzelf en door de zaal ging een opgeluchte stroom van ademhalingen en keihard geklap en gefluit. 

Ben je ook fan van muziekdocu's? Of wil je graag andere bijzondere verhalen zien? Kijk op de site van IDFA voor het precieze schema. Op ieder kaartje krijg jij met je pas € 2,50 korting. 

Comments