Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP Serveert @ LIFF
02 NOV 2014 • Door Elize Kerseboom • Meer blogs over Film

CJP Serveert @ LIFF

Met de openingsavond van het Leiden Internationaal Film Festival nog maar een paar uurtjes achter de rug, beginnen we deze ochtend fris aan wat een gevarieerd programma belooft te worden. Host Nick leidt in: ‘Het allerbeste van het festival zien wij vandaag hier: White God, Gabriel en Whiplash’, waarvan de laatste ook het festival opende en waar Nick enthousiast over vertelt. We gaan het zien. Voordat het programma begint nog even de mooie, filmische LIFF-reclame, met als eerste shot het logo van… VLC Mediaplayer! O wacht, dat was een foutje van de techniek. Maar hee, het verdwijnen van de filmrol en de komst van de digitale vertoning draagt in die zin best een beetje bij aan een soort filmhuis-charme 2.0. In deze fijne cinemasetting zitten, kijken, luisteren én huiveren we.
 
1. White God – White Dog?
Het Hongaarse White God bijt het spits af, waarin er letterlijk op los wordt gebeten. De 13-jarige Lili heeft een hond. Niets bijzonders, denk je dan. Tot blijkt dat alle honden die niet raszuiver zijn, aangegeven dienen te worden bij de gemeente. En dat kost eigenaren geld. Omdat het voor haar vader de moeite waard niet is, wordt Lili’s hond op straat gezet. Uiteindelijk komt het eens onschuldige beest met z’n lotgenoten in opstand. Daarbij speelt de film met Hollywood-achtige horror-conventies (aaah, hondenpootsporen van bloed op de trap!) en dat werkt zo nu en dan op de lachspieren. Maar wacht eens even: is fascisme grappig? Want dat is waar White God metaforen voor lijkt te tonen. De dieren worden op haatzaaiende wijze neergezet als ondergeschikte groep. En ja, als je een hond behandelt alsof hij vals is, kun je wachten tot hij begint te bijten. Geen Q&A met de dierencast ter afsluiting, wel entertainende host Nick die er geanimeerd een geintje over maakt na afloop.
 
Pauze
In de lunchpauze treffen we buiten in de zon wat uitgelaten CJP’ers aan. Zo ook Stefan, die zó’n blauw shirt draagt dat-ie haast opgaat in De Blauwe Loper. Fan? ‘Het shirt is toeval, maar ik ben wel echt fan van CJP Serveert. Dit is nummer vier dit jaar.’ Normaal neemt-ie wel iemand mee, maar vandaag is Stefan alleen. ‘Een vriend belde vanochtend ziek af, maar ik kijk nogal uit naar Whiplash, dus ja.’  Trouw als een hond dus. Wat vond hij van White God? ‘Origineel en tof om door de ogen van zo’n beest de harde wereld te zien. Ik had iets zoetsappigers verwacht, maar het was nou niet bepaald Lassie.’
 
2. Gabriel - Maar zo mag (bijna) niemand hem noemen
Terug in de zaal. ‘Heeeee, is dat die gast van ehh?’, ‘Wat?’, ‘Dinges. Home Alone!’ Nee, maar de bezoekers die zich het afvragen zijn warm. Hoewel het hoofdpersonage in de tweede film wel degelijk aan de medicijnen zit, is het niet de drugsreputatiedragende Macaulay Culkin die hem vertolkt, maar zijn broertje Rory. Hij speelt Gabriel, een jongen die net uit het gesticht is en een poging tot leven in de vrije wereld doet. Dat gaat hem als mentaal zieke niet goed af. Geobsedeerd door een meisje, die hem als enige bij zijn volle naam mag noemen, piept hij er enkele keren tussenuit om haar te vinden. Rory Culkin wordt niet voor niets zo geprezen om zijn acteerwerk in Gabriel, wat mede te danken lijkt aan de psychologische gelaagdheid van zijn personage. Een personage dat beduidend meer ruimte krijgt dan de minder uitgewerkte karakters die hem vergezellen in het verhaal. Liefde en obsessie, vader-issues en automutilaties. De onderwerpen zorgen voor een heftige film. De zaal is er even stil van.
 
3. Whiplash - Full Metal Jacket met muzikanten
Amper op adem van Culkins doordringende blik, gaan we na een korte pauze gauw door met (drumroll please!): Whiplash. Miles Teller (Divergent, The Spectacular Now) is Andrew, die de beste drummer van het conservatorium wil worden. Hij maakt direct in zijn eerste jaar een stap in de goede richting en beland in de prestigieuze jazzband van zijn school. Onder leiding van Sergeant Satan, in de film gewoon Fletcher (J.K. Simmons), wordt de band gedrild alsof ze elk moment uitgezonden kunnen worden naar Vietnam. Er bestaat simpelweg geen goed genoeg. Waar Gabriel in bovenstaande film zijn handen met opzet opensneed, bloeden ze bij Andrew van het repeteren om een betere muzikant te worden. Met close-up shots die je zó dichtbij het personage brengen, dat je vingers beginnen te zweten wanneer Andrew het podium weer op moet. Geen staande ovatie van twaalf minuten zoals in Cannes deze zomer het geval was, wel een ontladend applaus van onze toeschouwers na afloop. En terecht.
 
After-film-enthousiasme
Van drumstel stemmen naar een opgewekte stemmíng, inclusief vers getapte biertjes en hete bitterballen. Goed moment voor een programmaterugblik in het koddige café van het Kijkhuis. In de menigte zien we een stukje Blauwe Loper de zaal uittrippelen. Het is Stefan, die al ja-knikkend zijn duim in de lucht schiet wanneer we hem vragen of Whiplash voldeed aan zijn verwachtingen. Hij licht het nog even toe: ‘Ik zat er zó in. En wat een acteerwerk van die jongen. Gabriel heeft me trouwens verbaasd. Voor mij de verrassing van vandaag. Maar uiteindelijk was het allemaal weer vet.’ In dat after-film-enthousiasme is hij niet alleen. We tikken net-dertigers (ze mogen nog!) Arjan en Peter op de schouder. Die zijn te spreken over Whiplash: ‘Goed spel dat er werd gespeeld. De hoofdpersoon ging tot het uiterste en je voelde gewoon z’n frustratie’, aldus Peter, die overigens net als Stefan dit jaar veel CJP Serveerts heeft bijgewoond. In zo’n geval mag je je roepnaam best veranderen in “CJ-Peter”, toch?
 
Drie topfilms en de (loyale) CJP-crowd zorgden samen voor een geslaagd dagje in het sfeervolle filmhuis. Ga komende week vooral richting Leiden om één van bovenstaande films óf een ander juweeltje uit de sterke programmering te checken (The Skeleton Twins, anyone?). Het programma vind je hier en de korting zie je als CJP-lid terug in je portemonnee. Volgende stop: CJP Serveert IDFA. Wij zullen er - waarschijnlijk net als Blauwe Loper Stefan en CJ-Peter - weer als de honden bij zijn.

Comments