Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Qeaux Qeaux Joans: muzikale freedom fighter
23 OKT 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Muziek

Qeaux Qeaux Joans: muzikale freedom fighter

De Nederlandse Qeaux Qeaux Joans (ja, dat spreek je uit als Coco Jones) presenteert haar nieuwe plaat The Ritual op ongewone wijze: met een volumineus orkest in het Concertgebouw. We spreken de pittige zangeres, die tegenwoordig in Berlijn woont, op een culturele plek die haar aan het hart gaat: de Oude Kerk van Amsterdam. Hier is tot zondag de Pride Photo Award 2014 te zien.
Je kunt Coco kennen van haar debuutalbum No Man’s Land, haar spraakmakende optreden met Seasick Steve en van de Ladies of The Lowlands. We ontmoeten de zangeres in een nazomerzonnetje op het terras van de Oude Kerk waar we allebei met oranje lokken (oranje boven!) aan soja latte’s slurpen. Als we de kersverse Berlijner vragen hoe haar Deutsche leventje bevalt, vertelt ze kleurrijk over de wijk Friedrichshain waar ze sinds januari woont. Een paradijsje dat een combinatie is tussen Venlo, Amerika, yoga-moeders, studenten, bejaarden, etniciteit en een krakersgemeenschap. ‘Super schizofreen’, noemt ze de buurt zelf. ‘Met mensen die naar Berlijn verhuizen gebeurt twee dingen. Of ze komen tot rust. Of ze duiken het nachtleven in en gaan naar de klote. De laatste groep is eigenlijk op zoek naar zichzelf en staat binnen een half jaar, verslaafd, weer op Nederlandse bodem. In Berlijn word ik heel rustig. Ik kan daar in rust spelen op mijn vleugel, wandelen, met vrienden afspreken en genieten van street art.’

De kerktoren slaat met veel bombarie het uur aan. Een hoerenloper sluit de deur van een bordeel. Een Japanse toerist neemt een foto van het terras vol mensen in winterjassen. Coco vertelt over het ontstaan van haar nieuwe plaat. ‘Tijdens No Man’s Land waren de band en ik een hecht clubje. Iedereen heeft veel geïnvesteerd in de band en daar ben ik hen absoluut dankbaar voor. Maar de verwachtingen qua bekendheid lag bij hen hoger dat wat ik in gedachten had. Het leek wel alsof ik daardoor onbewust alle persgelegenheden, zoals rode lopers, ontweek. Het is niet altijd makkelijk om artiest te zijn. Ik voelde de druk en ontevredenheid van mijn omgeving als ik niet braaf overal kwam opdraven. Doordat ik uit de publiciteit bleef werden onze concerten ook minder verkocht. Dit was mijn teken om wat tijd voor mezelf te nemen.’ Deze tijd voor haarzelf bestond voornamelijk uit ’s nachts leven in haar huis in Amsterdam-West, dat ze ook wel haar ‘witte ivoren toren’ noemt. Dit is de plek waar Coco vijf maanden lang autistisch uit het raam staarde, koffie dronk, boeken las, muziek schreef, piano speelde, Shakespeare-passages voordroeg aan haar katten, oud verdriet verwerkte en tijd nam voor zichzelf. ‘Ik stopte rigoureus met sporten, flirts, drinken en roken. Ik wilde uitvinden waar ik naar toe wilde met mijn leven. De conclusie was om naar Berlijn te verhuizen om een nieuw album te schrijven. De band en ik waren het er ondertussen over eens dat we niet met elkaar verder gingen. Dus ging ik met de demo's die ik de afgelopen maanden had gemaakt langs Reyn Ouwehand en deelde hem mede dat ik naar Berlijn vertrok om verder te schrijven. Maar toen Reyn naar de demo’s luisterde zei hij: 'Waarom ga je eigenlijk weg om te schrijven? Je heb afgelopen maanden gewoon twee platen geschreven!’ Hij pikte alle stukken eruit waar ik me ook het beste bij voelde en daar was ineens The Ritual. Maar ik wilde alsnog in Berlijn wonen, dus ben ik een paar keer heen en weer gereisd om alles op te nemen en binnen twaalf dagen was het album af.’ Het resultaat mag er wezen. Filmisch, donker, gelaagd, emotioneel en dramatisch. Geen lichte kost, maar in iedere toon hoor je Coco door haar huis dwalen in een zoektocht naar zichzelf en ben je blij dat dit celibaat deze muzikaliteit heeft veroorzaakt.
 
De Pride Photo Award is een jaarlijkse internationale fotowedstrijd die gaat over LGBT-diversiteit. Het zet een ander beeld neer dan de stereotyperende foto’s die normaalgesproken van LGBT’s in de media circuleren. We vragen wie Coco een vernieuwende artiest vindt. ‘Zangeres Sia heeft een auto-immuunziekte waarbij haar gezicht verandert. Ze heeft haar marketing aangepast in een gezichtsloos persoon met witte bob. Ze treedt met haar rug naar de camera en dansers dragen haar show. Ze doet alleen interviews met mensen die haar kwetsbaarheid begrijpen en dit respecteren.’, antwoord ze. Het is niet voor niets dat Coco zich zo verbonden voelt met hitmaker Sia. Coco leidt zelf aan de auto-immuunziekte Lyme. Als meisje van elf werd ze door een teek gebeten en pas op haar vierentwintigste, toen ze doodziek was, kwamen de dokters erachter. Na intense Lyme-chemo’s is ze er weer bovenop gekomen maar ze moet altijd rustig aan doen en voelt zich vaak ‘alsof ze een dierentuin met zich meesleept.‘ We vragen haar hoe het is gesteld met het respect in de media in Nederland. ‘Hier wordt er vaak uitgegaan van plat entertainment. Pas als je heel veel bereikt hebt wordt je gerespecteerd. Ik heb wel eens een super leuk interview gehad, dat dan eindigde in: ‘Je staat naakt op je cover, denk je dat er nu allemaal fans zijn die zich wanken op jou foto?’. Ik vind dat zo niet nodig.’
 
Bij de foto’s van homohaat in Rusland schieten zichtbaar de rilling over Coco’s rug. Ze heeft na aanleiding van de haat vanuit Rusland op de homogemeenschap samen met singer-songwriter Florian Wolff een nummer over liefde geschreven. Back To The Shore. ‘Ik zet me graag in voor gelijkheid van mensen die als raar bestempeld worden. De mensen die het voortouw nemen, krijgen de hardste klappen, maar zij zijn ook de mensen die de weg vrij maken voor de rest. Het enige wat je kunt doen is volhouden en liefhebben. Zo ben ik opgevoed en zo wil ik leven. Zoals wij naar de homo-situatie in Rusland kijken, zo kijkt de rest van de wereld naar ons op met betrekking tot Zwarte Piet. Het wordt tijd dat wij ermee ophouden. Vorig jaar postte ik daar iets over op Facebook. Binnen anderhalve minuut stonden er 180 reacties onder. Dat ik dood moet, een feest verpest, een kankerhoer ben en een niggerlover. Het feit dat dit naar boven komt zegt voor mij genoeg. Einde Zwarte Pieten-discussie. Mensen die zich in Nederland gekwetst voelen of het opnemen voor een minderheid mogen dit blijkbaar niet uiten.’

Coco is zichtbaar geëmotioneerd en we vragen haar of ze wel eens in de problemen komt door haar uitgesproken mening. ‘Ik weet dat ik soms hard en bitchy overkom, maar als de omstandigheden voor mij niet correct zijn kan ik gewoon niet mijn bek houden.’ Dit gaat niet alleen over menselijk onrecht, maar ook in de perfectie voor haar werk. ‘Ik wil onder de beste omstandigheden mijn werk laten horen. Als dat betekent dat de piano drie centimeter moet worden verschoven, dan wil ik dat zo. Mocht dat dan beeldtechnisch niet kunnen, dan word ik chagrijnig, omdat beeld niet boven het hoort te staan. Dat is hetzelfde als dat er een topchef wordt ingehuurd, maar je hem botte messen, slechte pannen en de verkeerde ingrediënten voorschotelt. Hoe kan hij daarmee kwaliteit neerzetten, terwijl hij weet dat het beter had gekund?’
 
Als afsluiter lopen we langs een foto van Rusland’s grootste homohater, Maxim Martsinkevich. Een vergrote afbeelding van een YouTube filmpje waarbij de man met verf een regenboogvlag over het kaalgeschoren hoofd van zijn slachtoffer heeft getrokken. Terwijl deze man van vele westerse mensen de (gouden) pot (aan de onderkant van de regenboog) op kan, verrast Coco ons wederom met haar kijk op de wereld. ‘Weetje wat ze met dit soort mensen moeten doen? In een hippie-kolonie opsluiten en weken lang knuffelen. Zo’n jongen heeft gewoon een gebrek aan liefde gehad in zijn leven.’ Wij stellen voor om oneindig The Ritual achterste voren voor hem af te spelen.
 
Vanaf 31 oktober ligt The Ritual met CJP-korting in je favoriete platenzaak. Op 1 november is de albumrelease het concertgebouw in Amsterdam waar Qeaux Qeaux Joans samen met vocalisten van onder andere de Ladies of The Lowlands, het Red Limo String Quartet en haar band het album ten gehore brengt. Met je CJP pas krijg je maar liefst € 6,50 korting op dit unieke concert. De Pride Photo Award is tot zondag in de Oude Kerk in Amsterdam te zien.

Comments