Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Glazen bollen en carrièretijgers
20 OKT 2014 • Door Martine Bakker • Meer blogs over Theater

Glazen bollen en carrièretijgers

Een experimentele body sculpture, de zoektocht naar liefde en strippen voor identiteit. Klinkt als: een futuristische 18+ Hollywood film. Zijn: drie voorstellingen die je niet mag missen tijdens Moving Futures Festival. De choreografen vertellen je waarom.

AL13FB<3
Choreograaf: Fernando Belfiore
Onderwerp: De solo van Fernando is een onderzoek naar social body sculpture. ’Mijn werken beginnen bij het lichaam in al zijn kwetsbaarheid. Het publiek kan er diverse verhaallijnen in zien. Mijn doel is om het lichaam te transformeren. Daarbij maak ik gebruik van licht, materialen, dans, theater en muziek.’ 
Wat kan het publiek verwachten? Een physicalcosmicmetasculptural-popmysticscifichoreoexperience. ’Als reactie krijg ik vaak dat mensen het stuk oprecht begrepen, dat ze geïntrigeerd waren door het optreden en dat ze in een ander bewustzijn werden geraakt. Ik zet de vorm van het lichaam op een andere manier neer. Ook qua lichtelementen wordt de kijker verrast. De voorstelling zit bomvol ledlampjes, oplichtende kleding en hypnotiserende kleuren.’
Wat is typerend voor jouw stijl? ’Mijn stijl is experimenteel en ik doe veel onderzoek naar lichamen en lichamelijkheid. Hoe het functioneert en hoe het transformeert. Het gaat niet over vergankelijkheid, maar wel over veranderlijkheid. Maar ik put ook inspiratie uit beeldende kunst, onze omgeving en het vormen van een realiteit. Op het podium zet ik een mix van choreografie, theater, kunst, licht en bewegende beelden neer. Verder verwerk ik culturele rituelen in mijn dans. Een inspiratiebron voor mij is Joseph Beuys. Een performer die veel werkte met sculpturen en de veranderlijkheid van het lichaam onderzocht. We delen de mening dat kunst een sociale functie heeft.’
Wat voor muziek luister jij? ’Als ik uitga luister ik graag naar elektronische muziek. Maar voor mijn voorstellingen gebruik ik altijd een breed scala aan geluid. In de voorstelling AL13FB<3 maak ik bijvoorbeeld gebruik van Japanese noise, klassiek, een mix van pop, folk en electronisch, maar ook ethische Afrikaanse muziek en new age.’

L.O.V.E.
Choreograaf: Cecilia Moisio
Onderwerp: Cecilia laat met haar voorstelling zien hoe je jezelf kunt verliezen in het euforische gevoel van de liefde, maar ook de zoektocht ernaar. Vragen die de revue passeren gaan over het geloof in pure liefde, hoe geluk eruit ziet en de romantiek. Een kwetsbaar en confronterend stuk waarbij geluksgevoel wordt verheerlijkt, of toch niet?
Wat kan het publiek verwachten: ’Het publiek gaat zich afvragen hoe zij geluk vinden en wat liefde voor hen betekent. Dat is wat theater voor mij moet zijn. Niet alleen entertainment. Het moet vragen bij je opwekken en iets met je doen.’ 
Hoe komt zo’n voorstelling tot stand? ’Mijn voorstellingen beginnen altijd met dingen die mij emotioneel raken en onderwerpen die mij storen in mijn eigen leven. Dat plaats ik in een grotere context en dan maak ik het universeel. Zo kan ik mijn eigen frustraties kwijt én analyseer ik mezelf en de systemen waar we als mensen instaan. L.O.V.E. gaat over grote liefdesclichés die Hollywood ons aanpraat. De ware. Liefde op het eerste gezicht. Iets wat niet realistisch is. Ik geloof dat liefde bestaat, maar je moet je eigen weg vinden.’ 
Waar kies je de muziek en de dansers voor je stuk op uit? ’Commerciële liefdesliedjes hebben in L.O.V.E. een centrale plek en teksten krijgen een andere betekenis. We switchen van het ene naar het andere nummer, deels gecomponeerd, deels bekende covers in een ander jasje. Daarbij wordt veel live gezongen. De dansers moeten goed kunnen acteren, sterk in hun schoenen staan en emoties kunnen tonen. Dat kan dit team. We hebben drie maanden gerepeteerd, want het vergt veel van ze.’ 
Ga je zelf nog wel eens voor je ontspanning dansen? ’Als je hard werkt heb je niet veel tijd om uit te gaan, maar áls je dan uitgaat, is dansen in een club een uitlaatklep. Helemaal als je niet hoeft na te denken hoe je je lichaam beweegt, zoals ik dat moet doen op het podium. Tijdens uitgaan luister ik graag naar elektronische muziek.’  

Boy oh Boy II
Choreograaf: 
Connor Schumacher
Onderwerp: Connor wil een gevoel neerzetten waarin mensen zich minder rationeel en juist dierlijker gedragen. ’Het gaat om het gevecht met onszelf als we proberen onze identiteit vorm te geven. Ik laat zien dat we onze kwetsbaarheden aan anderen mogen tonen en doe af aan het romantische imago dat we aan het leven geven. En zelfs als we dat doen, komen we uiteindelijk nog steeds als een mens over.'
Wat kan het publiek verwachten: ’Ik speel in het donker met kleine lichteffecten. Het licht gebruik ik om een andere kijk aan het publiek te geven en op de identiteit en het lichaam. De sfeer is als een hypnose. Follow me down the rabbit hole. Het publiek voelt zich blootgesteld. Een beetje zo’n gevoel dat je krijgt als je in de dierentuin staat en er ineens een leeuw naar je staart. Het is een vreemde droom waarin dieren, sculpturen en mensen verschijnen en verdwijnen.’ 
Waar is het verhaal op gebaseerd? ’Boy oh Boy bestaat uit twee voorstellingen. Deel één ging over mijn conservatieve, religieuze opvoeding. Deel twee gaat niet meer over mijn jeugd, maar het geeft nog steeds datzelfde overweldigende gevoel van intensiteit.' De naam komt van een Amerikaans gezegde dat gebruikt wordt tijdens shock: 'Boy, oh boy…'.  
In de voorstelling ben je naakt. Waarom voegt dit iets toe aan jouw stuk? ’Tijdens het maken in de studio besefte ik dat ik niet los kon breken van mijn rol in de maatschappij als ik kleding aanhad. Naakt zijn, in combinatie met het lichtspel, helpt mij om verschillende identiteiten te ontdekken.’ 
Hoe ervaar je het om naakt op het toneel te staan? ’Het is heel confronterend en kwetsbaar om naakt voor een publiek te staan. Maar ik geloof erin dat het voor alle kunstenaars en performers belangrijk is om zichzelf gelijkwaardig met het publiek te voelen, of zelfs kwetsbaarder. Zo voorkom je dat je arrogant overkomt. Het is heel donker op het podium, dat zet het lichaam neer als iets heel abstracts. Om menselijkheid weg te halen, moeten we eerst ons lichaam laten zien.’ 

Wil je deze voorstellingen bekijken? Dat kan. Moving Futures Festival is nog te zien in Rotterdam van 31 oktober t/m 2 november, in Arnhem van 6 t/m 8 november, in Nijmegen op 18 november en in 2015 in Drachten. CJP’ers krijgen € 2,50 korting op toegangskaarten.

Comments